Tekst Pisma Świętego: Łukasza 17:1-5
Wiersz do zapamiętania: „Pokój wielki mają ci, którzy miłują prawo Twoje, i nic ich nie zgorszy”. Psalm 119:165
Cel lekcji: Podkreślenie znaczenia umiejętności wybaczania.
Przebaczenie nie przychodzi naturalnie. Przebaczanie nie leży w naszej ludzkiej naturze. Nauczanie Jezusa o przebaczaniu było radykalne. Apostołowie byli tak poruszeni odpowiedzią Jezusa zawartą w Ewangelii Łukasza 17,4, że wołali do Pana: „Przymnóż nam wiary”. Jezus dał nam do zrozumienia, że powinniśmy kochać nawet naszych wrogów. Przebaczenie jest dla nas wyzwaniem do dziś.
Jezus napomniał uczniów, że jeśli brat siedem razy na dzień zgrzeszy przeciwko wam i żałuje, macie mu przebaczyć (Łk 17,4). W Ewangelii Mateusza 18 Jezus zajął się przewinieniami i posłużył się przypowieścią o dwóch sługach, aby podkreślić konieczność przebaczania. Zwiększył liczbę przebaczeń bratu z siedmiu do 490, podkreślając tym samym lekcję, że musimy przebaczać innym, jeśli oczekujemy, że Bóg nam przebaczy.
Potrzeba wiary, aby przebaczyć. Potrzeba szczególnego zaufania Bogu, aby modlić się za tych, którzy nas zranili. Jednakże jesteśmy pouczeni, aby być gotowi przebaczać i kochać bez zastrzeżeń (a na tym właśnie polega przebaczenie), jeśli chcemy doświadczyć błogosławieństwa Bożej miłości.
Kiedy prosimy o przebaczenie i z wiarą przyjmujemy je, nasz grzech znika. „Jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko odsunął od nas nasze występki” (Psalm 103:12). To odnowienie ducha jest cudem przebaczenia i wiary. Kiedy otrzymujemy przebaczenie, nasz duch odnawia się i staje się znów zdrowy i doskonały. Bóg jest wierny w przebaczaniu nam; dlatego my musimy być wierni w przebaczaniu innym.
„Przebaczenie nie polega na usprawiedliwianiu się ani tłumaczeniu, dlaczego ktoś zrobił ci to, co zrobił. Przebaczenie nie polega na zapominaniu o krzywdzie i wierze, że czas uleczy ból. Przebaczenie nie polega na proszeniu Pana o wybaczenie gniewu i wściekłości na osobę, która cię skrzywdziła. Przebaczenie nie polega również na zaprzeczaniu, że zostałeś zraniony, ani na bagatelizowaniu swojej rany w świetle cierpienia innych ludzi. Przebaczenie polega na uznaniu, że zostałeś zraniony, a to, co ci zrobiła, było złe. Aktem woli postanawiasz wybaczyć jej krzywdę, anulując dług, jaki ci zaciągnęła, tak jak Bóg Ojciec umorzył twój dług przez wiarę w Jezusa Chrystusa”1
Kluczem do utrzymania postawy przebaczenia jest przygotowanie. Nie czekaj, aż dojdzie do konfrontacji lub konfliktu, a potem spróbuj okazać przebaczenie. Zacznij budować postawę przebaczenia w swoim codziennym życiu. Wprowadź ją do swojej codziennej modlitwy i proś Boga nie tylko o przebaczenie twoich błędów, ale także o serce pełne miłości, by przebaczać innym.
Podejmij decyzję na początku każdego dnia, aby przebaczyć innym tak, jak Pan przebaczył tobie. Prosząc Boga o przebaczenie grzechów, przygotuj się na przebaczenie innym. Podejmij decyzję z wyprzedzeniem i postanów żyć w duchu przebaczenia. Postanów i ogłoś przebaczenie jako fakt. Następnie poproś o pomoc Ducha Świętego i bądź posłuszny.
Współdziałaj ze Słowem Bożym:
- Jaką mamy pewność, że Bóg przebaczy nam nasze grzechy? 1 Jana 1:9; 2 Kronik 7:14; Micheasza 7:18-19
- Rozważmy przypowieść o dwóch sługach z Ewangelii Mateusza 18, 23-35. Jak odnosi się ona do XXI wieku?
- Jaki wpływ na nasze modlitwy ma brak przebaczenia? Ewangelia Mateusza 5:20-26; Ewangelia Marka 11:24-26; 1 List Piotra 3:7
- Przeczytaj odpowiedź uczniów udzieloną Jezusowi w Ewangelii Łukasza 17:1-5. Jak myślisz, dlaczego tak zareagowali?
- Co powinniśmy robić każdego dnia, aby zachować postawę wybaczającą?