Tekst Pisma Świętego: 1 Jana 4:7-21
Wiersz do zapamiętania: „A to przykazanie mamy od Niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też brata swego”. 1 Jana 4:21
Cel lekcji: Zmotywować nas do znalezienia siły w miłości do Boga i innych.
Bycie kochanym i dawanie miłości może być najbardziej satysfakcjonującym doświadczeniem ze wszystkich. Otrzymywanie miłości zaspokaja potrzebę obecną w każdym z nas, a nasza zdolność do kochania jest często kształtowana przez miłość, którą otrzymujemy.
Miłość jest ważna dla Boga. On jest miłością (1 Jana 4:8). Bóg nakazuje swojemu ludowi kochać – kochać Jego, kochać siebie nawzajem, a nawet kochać naszych wrogów.
Głębia naszej miłości do Boga znajdzie odzwierciedlenie w naszym posłuszeństwie wobec Niego. Kochamy Go, ponieważ On pierwszy nas umiłował. Ale On wymaga od nas, abyśmy kochali Go całym sercem, duszą i mocą (Księga Powtórzonego Prawa 6:4). To w godzinach, dniach, tygodniach i miesiącach codziennego życia musimy dowodzić naszej miłości do Boga, będąc posłuszni Jego Słowu. Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara, a słuchanie – niż tłuszcz baranów. Uncja posłuszeństwa jest warta tony ofiary.
Miłość w kontekście Słowa Bożego pozwala nam sięgać ku Bogu i ku innym. Jan mówi o paraleli, którą chrześcijanie muszą dostrzegać w naszej miłości wyrażanej w górę (do Boga) i na zewnątrz (do innych). Nie możemy powiedzieć, że kochamy Boga, jeśli nie kochamy siebie nawzajem (1 J 5,2-3).
Apostoł Paweł napisał do Kościoła w Koryncie o miłości – miłości, która nie opiera się na ludzkich uczuciach ani dobrych uczuciach. Miłość, którą Paweł opisuje, gdy jest praktykowana w pełni, to miłość Boża, do której osiągnięcia powinien dążyć każdy wierzący. Zwróć uwagę na opis miłości Bożej (agape) autorstwa Pawła:
„Miłość jest cierpliwa, łaskawa; miłość nie zazdrości; miłość nie jest chełpliwa, nie unosi się pychą, nie postępuje nieprzystojnie, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie raduje się z niesprawiedliwości, ale raduje się z prawdy; wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje…” (1 Koryntian 13:4-8, dodano podkreślenie).
Oto kilka zasad, które pomogą nam zrozumieć miłość agape
- Miłość jest aktem woli. Miłość, którą Jezus uosabiał, wymaga świadomych decyzji i wysiłku. Kochanie wymaga pracy, ale to miłość Boga w nas pozwoli nam kochać tak, jak On
- Miłość to działanie. To nie tylko słowa, ale coś, co robimy. Czyny mówią głośniej niż słowa. Poparcie naszych słów jest dowodem naszej miłości (1 Jana 3:18).
- Miłość dociera do tych, którzy są niekochani. Jeśli kochasz tylko tych, którzy kochają ciebie, czym różnisz się od grzeszników (Łk 6,32-33)?
- Potrzebujemy Bożej pomocy, by kochać. Nie leży w naszej naturze kochać tak, jak kocha Bóg. Dlatego musimy dojrzewać w owocach miłości
- Miłość nie oczekuje niczego w zamian (Łk 6,35). Jeśli mamy kochać tak, jak kocha Bóg, odkrywamy, że musimy kochać bez żadnych osobistych myśli
- Miłość to poświęcenie. Oto kilka praktycznych sposobów, by kochać innych tak, jak Jezus kocha nas: (1) pomaganie, gdy jest to niewygodne; (2) dawanie, gdy boli; (3) poświęcanie energii na dobro innych, a nie na własne; (4) przyjmowanie bólu od innych bez narzekania i walki – prawdziwe przebaczenie.
Kiedy młody prawnik kusił Jezusa pytaniem o najważniejsze przykazanie, Jezus podsumował je doskonale: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest pierwsze i największe przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. To jest miłość, której warto szukać. To jest miłość, którą warto znaleźć. To jest miłość, którą warto się dzielić i w której warto postępować. W tej miłości tkwi siła.
Współdziałaj ze Słowem Bożym:
- Jaka jest ostateczna miara naszej miłości do Boga? Jana 14:15, 23-24
- Określ i omów co najmniej jeden fakt lub pojęcie dotyczące miłości w każdym wersecie 1 Jana 4:7-12.
- Dlaczego ważne jest, abyśmy się wzajemnie kochali? Jana 13:35; 1 Jana 4:20-21
- Co oznacza chodzenie w miłości? Efezjan 5:2; 2 Jana 1:6; Rzymian 12:9-10