Tekst Pisma Świętego: Izajasz 28:1-31:9
Wiersz do zapamiętania: „Dlatego tak mówi Wszechmocny Pan: Oto Ja kładę na Syjonie kamień węgielny, kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, pewny fundament. Kto wierzy, nie będzie się spieszył.” —Izajasz 28:16
Wstęp:
Nazwa „Jerozolima” oznacza „miasto pokoju”. Jednak w całej historii kojarzona była bardziej z konfliktem niż z pokojem. Dziś Jerozolima jest głównym tematem na Bliskim Wschodzie. Psalmista nawoływał nas, abyśmy „modlili się o pokój dla Jerozolimy” (Psalm 122,6). Po co modlić się za Jerozolimę? Bo kiedy pokój zapanuje w Jerozolimie, pokój zapanuje na całej ziemi! (Izajasza 52,7; 66,12). Księga Izajasza 28-31 omawia serię pięciu „biada”, które koncentrują się głównie na Jerozolimie.
Te sądy przeplatają się z obietnicami odrodzenia i chwały. Izajasz przekazał Judzie Boże słowa, aby przestała ufać polityce siły i traktatom międzynarodowym, aby mogła w pełni zaufać Panu.
W Księdze Izajasza 28–31 zapisano cztery główne oświadczenia skierowane do Jerozolimy:
- Sąd Boży nad Efraimem (jako przykład dla Judy) za jego arogancję i pijaństwo;
- Grzech Judy polegał na naśmiewaniu się z proroka Bożego i odrzuceniu przesłania Bożego;
- Głuchota Judy, która nie potrafiła usłyszeć Bożej oferty odpoczynku;
- Wiara Judy, że Bóg ich nie osądzi, była złudzeniem.
Jerozolima była świadkiem upadku Północnego Królestwa pod naporem potęgi Asyryjczyków, lecz nawet to nie skłoniło jej do pokuty!
W Księdze Izajasza 29:1-14 Bóg woła przez Izajasza, by upokorzyć Jerozolimę. Juda była znana jako „lew” Boży. Ale zamiast usłyszeć ryczącego lwa, który przestraszyłby jej wrogów, Juda miała być jedynie szeptem w prochu (Izajasza 29:4). Zamiast przyjąć ich ofiary od Boga, Jerozolima miała stać się ołtarzem, a jej lud ofiarą. Reszta rozdziału Izajasza 29 opowiada o wezwaniu Boga do Jerozolimy, by polegała na Bożej mądrości, a nie na swojej własnej. Rozdział 30 to kolejna nagana za bunt Judy, podczas gdy rozdział 31 to apel do Judy, by zaufała Jahwe jako swojej obronie. Co by było, gdyby Juda posłuchała i okazała skruchę?
Studiowanie Słowa
- Chociaż Bóg sprowadza nieszczęście na pysznych i buntowniczych, co będzie oznaczał Pan dla małej resztki wiernych? (Izajasza 28:5-6; 4:2; 60:1)
- Jakie jest ostateczne spełnienie słów z Księgi Izajasza 28:16-17? (Dzieje Apostolskie 4:8-12; List do Efezjan 2:19-22; 1 List Piotra 2:4-10)
- Jaką prawdę duchową objawia ilustracja o rolnictwie w Księdze Izajasza 28:23-29? (Księga Powtórzonego Prawa 4:35-40; Psalm 25:12-14; 1 List do Koryntian 2:6-16)
- Dlaczego mieszkańcy Jerozolimy byli tak nieświadomi tego, co działo się wokół nich? (Izajasz 29:10-14; 56:10; Marek 13:35-36; Efezjan 4:17-24; 5:14)
- W świetle boskiego wyzwolenia Izraela z niewoli w Egipcie, omów ironię Judy, która chciała zwrócić się do Egiptu po pomoc. (Izajasz 30:1-5) Co stało się z Abrahamem, gdy udał się do Egiptu po pomoc? (Rdz 12:10-20) Co się stało, gdy Izaak wyruszył do Egiptu? (Rdz 26:1-6) Kiedy ufamy rzeczom tego świata, czyż nie „ufamy Egiptowi”, tak jak Izraelici?
- Jak wspomniano w Księdze Izajasza 31, Hebrajczycy zawsze mieli słabość polegającą na ufności w pomoc potęgi Egiptu zamiast w Bogu. Jak Bóg radził królom żydowskim ufać Egiptowi i jak mieli pozostać wierni Panu? (Powtórzonego Prawa 17:14-16) Jak to się stało, że „najmądrzejszy” król Izraela zignorował to ostrzeżenie? (1 Królów 10:24-11:6)