Codzienne nabożeństwo
Niedziela: Zniszczenie Ziemi: Izajasz 24:1-13; Rzymian 1:18-21
Słyszeliśmy powiedzenie, że „nieświadomość jest błogosławieństwem”. Ale Bóg osądzi całą ziemię; bez względu na płeć, rangę czy funkcję, niegodziwi nie uciekną przed tym, co Bóg sprowadza na ziemię. Izajasz podkreśla, że istnieją prawa, które Bóg wszczepił w ludzkie sumienie. Istnieją naturalne normy ludzkiego postępowania. Ich naruszenie skutkuje sądem.
Poniedziałek: Całe stworzenie jest poddane Bogu: Izajasz 24:14-23
Dramatyczny kontrast pojawia się w Księdze Izajasza 24,14-18a. Okrzyki radości dochodzące z krańców ziemi od tych, którzy zostali uciskani przez złe miasto-ziemię, ustępują miejsca lamentowi proroka, ponieważ w oczekiwaniu na Boże wyzwolenie ziemi teraźniejszość jest pełna zdrady i grozy. Izajasz widzi grozę, która musi nastąpić, zanim nadejdzie dzień wolności. W Księdze Izajasza 24,18b-23 Izajasz obrazowo pokazuje, że całe stworzenie, zarówno niebiańskie, jak i ziemskie, jest poddane Bogu. Jego światło jest nieskończenie większe niż słońce, księżyc i gwiazdy – Jego władza jest absolutna. Jego wieczne panowanie na górze Syjon będzie chwalebne ponad wszelkie wyobrażenia!
Wtorek: Łaska rozszerzona na wszystkie narody: Izajasz 25:1-12; Wyjścia 34:6-7
Z ciszy zniszczonego miasta z Księgi Izajasza 24 widzimy teraz radosną ucztę wydaną przez Pana. Tematem przewodnim w Księdze Izajasza 25 jest wiarygodność Boga, który zaprasza wszystkie narody i ludy do zbawienia. Jest On miłośnikiem dusz ludzkich i zawsze woli je zbawić niż zniszczyć. W tym fragmencie istnieje kolejny ostry kontrast z pozytywnym zaproszeniem, brutalne przypomnienie, że nieposłuszeństwo i bunt wzbudzają gniew Wszechmogącego. Samouwielbienie zawsze prowadzi do upokorzenia. Moab jest tu najprawdopodobniej symbolem wszystkich zbuntowanych narodów.
Środa: Dziękowanie Bogu za wybawienie: Izajasz 26:1-6
Izajasz 26 i Izajasz 27 to pieśni wychwalające wierność Boga. Teraz widzimy miasto Boże, a nie ciche i zrujnowane miasto ziemi (Izajasz 26,5). „Zbawieniem” Boga są mury miasta. Bramy nie są zamknięte przed strachem przed atakiem, ale teraz są szeroko otwarte dla wiernych, którzy wybierają życie w sprawiedliwości przymierza Pana, opartej nie na własnych możliwościach, ale na całkowitym poleganiu na Bogu (Izajasz 26,3).
Czwartek: Zależność od Boga: Izajasz 26:7-19
Kolejne takty pieśni kierują naszą uwagę na fakt, że wszystkie błogosławieństwa, jakie otrzymuje lud Boży, pochodzą nie z jego własnych wysiłków, lecz z ręki samego Boga. Konflikt ludzkiej pychy jest nazywany tym, co powstrzymuje człowieka od Bożego błogosławieństwa, ale teraz został on zastąpiony prawdziwą wdzięcznością za Boże miłosierdzie.
Piątek: Boża ochrona: Izajasz 26:20-27:1
Zamiast obawiać się kary Bożej, która nadchodzi na narody, Jego lud może zaufać Jego boskiej ochronie. Te wersety bezpośrednio porównują ochronę, jaką Bóg zapewnił Noemu i jego rodzinie oraz swojemu ludowi w Egipcie, gdy anioł śmierci ich ominął. Bóg zna tych, którzy do Niego należą. Będzie ich chronił przed ostatecznym nieszczęściem. (Rdz 6,13-14; Wj 12,21-24)
Sobota: Owocna winnica: Izajasz 27:2-13
Pieśń o urodzajnej winnicy jest bardziej intymna niż te, które wcześniej śpiewał Izajasz. Pieśń ta wielbi Boga za wybawienie Jego ludu i wychwala Jego osobistą relację z nim. Winnica Jakuba będzie tak urodzajna, że teraz „napełni świat owocami” (Izajasz 27,6). Wszyscy wygnańcy zostają wezwani do domu, by oddać cześć Panu na świętej górze (Izajasz 25,6-8).