Codzienne nabożeństwo
Niedziela: Wyrocznie dla Babilonu i Asyrii: Izajasz 13:1-14:27; 21:1-10
Nawet w czasach imperium asyryjskiego Babilon był centrum kultury i cywilizacji całego Bliskiego Wschodu. Słusznie zatem seria ogłaszanych sądów nad ludzką potęgą i chwałą rozpoczyna się właśnie od Babilonu. Włączenie Asyrii nie jest podane jako osobna wyrocznia, lecz wykorzystuje jej upadek jako przykład zbliżającej się zagłady samego Babilonu. Szczyty równości z Bogiem, do których aspirował Babilon, nigdy nie zostaną osiągnięte. Zakończą się w najgłębszych otchłaniach. Wyrocznia na „Pustynię Nadmorską” jest wymieniona w Księdze Izajasza 21,9 jako Babilon.
Poniedziałek: Wyrocznie dla Filistei i Moabu: Izajasz 14:28-32; 15:1-16:14
Na podstawie znanych faktów nie jest jasne, dlaczego Filistea została uwzględniona w wyroczniach, ani dlaczego pojawiła się w chwili śmierci króla Achaza. Być może Filistea naciskała na króla Ezechiasza, aby przyłączył się do niej w buncie przeciwko Asyrii. Wyrocznia dla Moabu ma inny ton – Izajasz opłakuje jego zagładę. Mogło to wynikać z bliskich relacji między Judą a Moabem, o czym świadczy Księga Rut.
Poniedziałek: Wyrocznie do Syrii i Kusz: Izajasz 17:1-18:7
Damaszek był stolicą Syrii, więc wyrocznia do Damaszku była tak naprawdę skierowana do całej Syrii. Sprzymierzyli się z narodem izraelskim (Samarią) i wystąpili przeciwko Judzie. Odpowiedzią Judy na to zagrożenie było zwrócenie się o pomoc do narodów świata, zamiast do Boga. To jest sedno wszystkich wyroczni sądu. Juda nie może pokładać ufności w żadnym obcym narodzie. Kusz (Etiopczycy) rządzą Egiptem i pragną również wciągnąć Judę do koalicji przeciwko Asyrii. Przesłanie do Judy nie mogło być jaśniejsze: zaufaj tylko Bogu!
Środa: Wyrocznia do Egiptu: Izajasz 19:1-20:6
Wyrocznia dla Egiptu składa się z trzech części, czyli poematów. Pierwszy (Izajasz 19,1-15) przepowiada upadek Egiptu, pokazując, że żaden z wielkich darów, na których polegał naród, go nie uratuje. Drugi poemat (Izajasz 19,16-25) mówi o zwróceniu się Egiptu ku Bogu w trzech wymiarach: (1) że kilka miast w Egipcie będzie mówić po hebrajsku, (2) że Pan będzie czczony w Egipcie i (3) że Egipt i Asyria zjednoczą się z Judą i będą podróżować tam i z powrotem między swoimi krajami, aby czcić Boga! Ostatni poemat (Izajasz 20,1-6) ponownie powraca do pewności sądu nad Egiptem.
Czwartek: Wyrocznie dla Edomu i Arabii: Izajasz 21:11-17
Dwuwersowa wyrocznia dla Edomu jest nieco zagadkowa. Naród potrzebuje tu od Izajasza wglądu w przyszłe wydarzenia, które go dotyczą. Odpowiada, że nadchodzi poranek, ale noc szybko po nim nadejdzie. Może to być krótka przerwa między upadkiem Asyrii a narastającym zagrożeniem ze strony Babilonu. Wyrocznia dla Arabii jest krótka, dosadna i jasna – za rok ich wojownicy zostaną zdziesiątkowani.
Piątek: Wyrocznia dla Judy: Izajasz 22:1-25
Widzimy Judę radującą się z pomocy, jakiej udzieli jej Babilon w walce z innymi narodami. Niestety, nie wyciągnęli wniosków z Asyrii. Babilon może okazać się natychmiastową pomocą, ale ostatecznie zostanie ich zdobywcą.
Sobota: Wyrocznia dla Tyru: Izajasz 23:1-18
Podobnie jak wszystkie inne bogate narody pogańskie, Tyr wywyższał się nad Boga (Izajasz 23:9), promując kłamstwo, że ludzie mogą sami zaspokoić wszystkie swoje duchowe potrzeby i kształtować bóstwo na obraz ludzkości. Ten rodzaj pychy zwiastuje niechybny upadek każdego narodu lub jednostki, która się jej hołduje. (Przysłów 16:18-19)