Tekst Pisma Świętego: Izajasz 13:1-23:18
Wiersz do zapamiętania: „Albowiem Pan zmiłuje się nad Jakubem i wybierze Izraela, i osadzi go we własnej ziemi; a obcy przyłączą się do niego i przylgną do domu Jakuba”. —Izajasz 14:1
Wstęp:
Izajasz 13-35 można postrzegać jako trzy „sesje korepetycji” dla Judy. Pierwsza sesja jest omówiona w wyroczniach z Izajasza 13:1-23:18. Podstawowa lekcja, jaką można z tego wyciągnąć, brzmi: „Po co ufać narodom, skoro są one poddane sądowi Bożemu?”. Ale to właśnie uczynił Achaz i do czego będzie kuszony król Ezechiasz.
Narody mogą próbować podbić i wziąć w niewolę Judę, ale każdy z nich poniesie porażkę, ponieważ na nich również spadnie ciężki sąd Boży. Narody przeznaczone do sądu w tych rozdziałach to Babilon (Izajasz 13:1-14:23; 21:1-10 [i obejmuje Asyrię, Izajasz 14:24-27]), Filistea (Izajasz 14:28-32), Moab (Izajasz 15:1-16:14), Damaszek (Syria, Izajasz 17:1-14), Kusz (Nubia i Etiopia, Izajasz 18:1-7), Egipt (Izajasz 19:1-20:6), Duma (Edomici, Izajasz 21:11-12), Arabia (Izajasz 21:13-17), Jerozolima (Juda, Izajasz 22:1-25) i Tyr (Izajasz 23:1-18). Daje to łącznie jedenaście wyroczni przeciwko narodom w tej sekcji, choć Asyria jest uwzględniona w wyroczni dla Babilonu. To sprawia, że lista wyroczni obejmuje cały starożytny świat Bliskiego Wschodu, z pominięciem jedynie Ammonu. Żaden naród ani sojusz narodów nie ma szans w starciu z straszliwą potęgą Świętego Izraela.
Prawdziwe piękno tych wyroczni polega na tym, że Bóg pragnie nie tylko ocalić swój lud i sprowadzić sprawiedliwą resztkę, aby mógł im błogosławić, ale także pragnie przywołać do Siebie wszystkie narody poprzez Judę. Sąd Boży spada na niewiernych i nieposłusznych, nie po to, by przynieść nieodwracalną zagładę, lecz by otworzyć drzwi do oczyszczenia i przemiany serca, która przyciągnie wszystkie narody do Jego łaski. Izrael był ludem wybranym przez Boga, ale nie tym, który miał wyłączne prawo do Jego łaski i przychylności. Zostali wybrani, by być głosem prawdy dla świata i świadkiem absolutnej supremacji i miłości Pana dla narodów.
Studiowanie Słowa
- Jaki grzech był przyczyną buntu Babilonu przeciwko Bogu? (Izajasza 13:9-13) Czy problem ten jest prawdziwym zalążkiem wszystkich innych grzechów? (Rodzaju 3:6-7; Psalm 49:6-7; Przysłów 13:10; 21:4; Jana 9:41; Objawienie 3:17)
- Czy rozmyślając nad wyrocznią przeciwko Filistei (Izajasz 14:28-32), kiedykolwiek właściwe jest sięganie do świeckich źródeł w celu pozyskania duchowych błogosławieństw? (Psalm 23; 31:19; 34:9; Filipian 4:19)
- Omów słowa nadziei zawarte w wyroczni dla Moabu. (Izajasz 16:4-5). Czym tron tego władcy będzie się różnił od wszystkich innych? (Jana 10:11; 13:1; Rzymian 8:35-39; Efezjan 5:2; 1 Jana 3:16)
- W przepowiedni dla Syrii czytamy, że Juda pewnego dnia odwróci się od bożków i odda Bogu całą swoją wiarę. Kluczowy nacisk położony jest na oddawanie czci Stwórcy. (Izajasz 17:7-8). W jaki sposób bałwochwalstwo prowadzi do jeszcze głębszego poniżenia? Czyż wszystkie grzechy nie są w jakimś sensie rodzajem bałwochwalstwa? (Rzymian 1:22-32)
- Wyrocznia dla Egiptu w rzeczywistości dotyczy nieadekwatności ziemskich rzeczy do zaspokojenia i spełnienia. Jednak każde z nich kusi serce ludzkości: (1) ludzka mądrość, (2) środowisko naturalne i (3) świat duchowy. Religia i filozofia Egiptu zostały zbudowane na tych podstawach, ale czy współczesne społeczeństwo jest równie winne? Co musimy zrobić? (Izajasza 1:16-20; 2 Koryntian 10:3-6; Jakuba 4:7-10; 2 Piotra 1:3-9)
- Księga Izajasza 22:15-24 porównuje zarządcę, Szebnę, do człowieka imieniem Eliakim. Stanowisko głównego zarządcy można by porównać do stanowiska premiera we współczesnym świecie, a zatem było to stanowisko o dużej odpowiedzialności i autorytecie. Porównajmy egocentryzm Szebny z cechami jego następcy, Eliakima.
- Chociaż Eliakim będzie skuteczniejszym i bardziej niezawodnym przywódcą niż zarozumiały Szebna, co według proroctwa Izajasza wydarzy się, gdy ciężar troski kraju i rodziny spadnie na niego w całości? (Izajasz 22:5) Jaką ważną lekcję możemy z tego wyciągnąć? (Psalm 60:11; Jeremiasz 17:5; Psalm 125:1-2; Przysłów 3:5-6)