Tekst Pisma Świętego: Izajasz 52:13-54:17
Wiersz do zapamiętania: „Lecz On był zraniony za nasze występki, starty za nasze winy. Ukarany został dla naszego pokoju, a Jego ranami jesteśmy uleczeni. Wszyscyśmy jak owce zbłądzili, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan dotknął Go winą nas wszystkich”. —Izajasz 53:5-6
Wstęp:
Izajasz 52:13-53:12 to poemat o triumfie Boga. Pierwszy werset (Izajasz 52:13) wyraża, że „sługa” będzie szanowany i poważany. Następnie poeta odwraca sytuację przeciwko nam.
Kolejne wersety malują niepokojący obraz tego triumfu – pozornie sprzeczny z wersetem pierwszym. Słowa takie jak „dotknięty”, „zraniony”, „wzgardzony”, „odrzucony”, „uciśniony” i „udręczony” przedstawiają obraz smutku, cierpienia i przytłaczającego żalu, a nie radości i zwycięstwa. A jednak zagadka jest taka: to właśnie w ogromnym smutku i bólu ofiary Jezusa odnajdujemy naszą największą radość – a wręcz największy triumf Boga!
Wydaje się, że gwałtowność słów użytych w tym fragmencie ma na celu nas zaskoczyć – wstrząsnąć nami i uświadomić nam, że Bóg uczynił dla nas niemałą rzecz. (W rzeczywistości tłumaczenie słowa „pokropić” w Księdze Izajasza 52:15 oznacza „przerazić”)
Izajasz wielokrotnie napomykał o „kimś, kto przyjdzie” (Iz 42,1-6; 49,1-6; 50,4-9), ale teraz Izajasz niemal uderza lud Boży w głowę, ogłaszając, że ramię Pana objawia się w słudze, który zostanie zabity jak baranek i poniesie grzechy wielu. Poemat kończy się w Iz 53,12, gdzie mowa jest o triumfie całej sytuacji i, jak w każdej wojnie, łupy trafiają do zwycięzcy!
Księga Izajasza 54 to pierwsza część trylogii obietnic, które zostaną dane i kar, które zostaną wymierzone w odniesieniu do Sługi-Mesjasza. Znajdujemy tu piękną pieśń miłosną Boga do Jego zbłąkanej oblubienicy, Izraela, która dopuściła się cudzołóstwa, zwracając się do innych bogów. Jahwe wyraża wszystko, co uczynił, aby ją z powrotem do Siebie przyciągnąć i wszystko, co planuje uczynić, aby przywrócić jej miejsce u Siebie. Izrael zostanie przywrócony, gdy objawi się Mesjasz, gdy ostatecznie ustanowi Królestwo Boże. Wieczna radość, płodność i ufność zostaną wtedy przywrócone wybranym i odkupionym przez Boga.
Studiowanie Słowa
- Kim był sługa, o którym mówił Izajasz? (Izajasz 52:13; Dzieje Apostolskie 8:26-35)
- Dlaczego Izajasz rozpoczyna swoją przemowę o bólu i cierpieniu Sługi od stwierdzenia, że końcowym rezultatem będzie triumf? (Izajasz 52:13; Filipian 2:5-11; Kolosan 2:15; Objawienie 5:12)
- Dlaczego nie uwierzono w dobrą nowinę o Zbawicielu? (Izajasz 53:1; Jan 1:10-11; 12:38-41; Jeremiasz 6:10; Ezechiel 12:2; Rzymian 10:16-21)
- Porównaj cechy Zbawiciela opisane w Księdze Izajasza 53:2, Izajasza 50:6 i 52:14 z Jego cechami fizycznymi, o których mowa w Ewangeliach Jana 18:22, 19:1, 3; Mateusza 26:67, 27:26; Marka 15:15, 14:65 i Łukasza 22:63.
- Jakie negatywne reakcje ludzie mieli na widok Zbawiciela? (Izajasz 53:3; Mateusz 21:42; Marek 6:3; Łukasz 17:25)
- Chociaż słowo „pokropić” (Izajasza 52:15) można przetłumaczyć jako „przestraszyć”, omówmy, jak można je powiązać z duchowym oczyszczeniem (Ezechiela 36:25; Tytusa 3:5; Hebrajczyków 9:14)
- Sercem izraelskiego systemu religijnego było niewinne zwierzę składane w ofierze za grzechy ludzi. W jaki sposób Sługa upodobnił się do zwierzęcia ofiarowanego? (Izajasz 53:4-8; 1 Piotr 3:18; 2:24; 2 Koryntian 5:21; Galacjan 3:13)
- Jakiego rodzaju odrodzenie obiecano niewiernej małżonce Bożej, Kościołowi? (Izajasz 54:1-5; 52:3; Galatów 4:27-28)