Wiersz do zapamiętania: „Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony” (Ewangelia Mateusza 12:37)
Czytanie Pisma Świętego: Jakuba 3:13-18 / Hioba 28:12-28 / Mateusza 5:1-12
Wprowadzenie: Możemy zrozumieć, że niemowlęta mają dwa podstawowe lęki — głośne dźwięki i upadek. Na drugim końcu spektrum widzimy niemowlę całkowicie spokojne, gdy jego matka trzyma je bezpiecznie i nuci kołysankę. Podobnie reakcje nie tylko człowieka, ale także zwierząt reagują na zmieniające się natężenie dźwięku i podążają w ścisłym związku ze zmienną intensywnością dotyku. Podczas gdy intensywność dotyku może się różnić od pocałunku w policzek, przez policzek, po uderzenie w szczękę: dźwięk jest taki sam. Nie lubimy, gdy na nas „krzyczy”. Są tacy, którzy zdają się źle rozumieć łagodność i odbierają ją jako oznakę słabości i natychmiast wykorzystują łagodną osobę mówiącą. Jeśli chodzi o mowę i wzorce mowy, pomiędzy niezwykle łagodnym tonem a tonem ostrym, jest obszar stanowczości.
Kiedy ludzie słyszą coś, oczekują, że dana osoba będzie mówić pewnie i przynajmniej sprawiać wrażenie, że wie, o czym mówi. Niektórzy wykorzystują w nieuzasadniony sposób czynniki psychologiczne, nadmiernie podkreślając stanowcze, pozytywne podejście i wmawiając ludziom, że wiedzą, o czym mówią, niezależnie od tego, czy wiedzą, czy nie.
Bóg posługuje się co najmniej dwoma sposobami, aby przyciągnąć ludzi do owczarni – miłością i bojaźnią. Czasami ewangelista, wpajając swoim słuchaczom wymagania Ewangelii, będzie posłuszny namaszczeniu, czyli żarliwości ducha, by „wołali głośno, nie szczędzili, ukażcie mojemu ludowi jego występki”. Słuchacze mogą zaniepokoić się swoim opłakanym stanem i oddać serca Panu, podczas gdy w innych momentach, gdy Duch Pański jest silnie obecny, na miejscu jest łagodność, a grzesznik reaguje na najłagodniejsze tony.
W większości naszych relacji z innymi ludźmi łagodność powinna być naszym sposobem bycia. 2 Tymoteusza 2:24: „A sługa Pański nie powinien wdawać się w spory, lecz być łagodnym dla wszystkich, zdolnym do nauczania, cierpliwym”.
Ludzie czasami robią rzeczy, które nas irytują, i tracimy panowanie nad sobą. Po wszystkim wydaje się to takie śmieszne, a kontrowersje błahe. Patrząc na nasze życie, dostrzegamy, że większość rzeczy nie ma tak naprawdę znaczenia, że powinniśmy o nich mówić ostro.
Pamiętajmy, że główną cechą mądrości Bożej jest to, że jest ona „czysta”, co oznacza „wolna od skażenia”. Mądrość Boża jest także pokojowa, niepodzielna, bezstronna, niezachwiana i stała.
Módlmy się o mądrość i łagodność, abyśmy umieli odróżniać rzeczy ważne od nieważnych.
Pytania do lekcji:
- Jak mądry człowiek może ujawnić swoją wiedzę? List Jakuba 3:13. Uwaga: Ta rozmowa dotyczy sposobu i zachowania.
- Jeśli w naszych sercach jest zazdrość i kłótnia, czy mamy powód, by chlubić się kłamstwem przeciwko prawdzie? Jakuba 3:14; Rzymian 13:13-14.
- Jak Jakub opisuje mądrość, która nie pochodzi z góry? Jakub 3:15. Czy zatem jest to rzeczywiście mądrość?
- Jakie są skutki zazdrości i kłótni? Jakuba 3:16; 1 Koryntian 14:33.
- Zwróć uwagę na kontrast między mądrością ziemską a mądrością pochodzącą z góry. Jakuba 3:17; Psalm 111:10; Księga Przysłów 3:7; Księga Przysłów 8:10-11; Księga Przysłów 9:10-11; Księga Hioba 28:12-20, 23, 28.
- Kto sieje owoc sprawiedliwości? Jakuba 3:18; Filipian 1:9-11.