Niedziela: Nowe Przykazanie — J 13,31-35
Po tym, jak Jezus dał swoim uczniom konkretny przykład służby (umywanie nóg), napomniał ich o znaczeniu miłości. Wiedział, że niedługo będzie z nimi i chciał pozostawić im mądrość dotyczącą tego, jak radzić sobie z każdą relacją, jaką napotkają – relacją miłości: miłością do Boga i miłością do bliźniego. Jezus wie, że cechą, która będzie miała największy wpływ na świat, jest miłość. Właśnie dlatego powiedziano: „Po naszej miłości poznają, że jesteśmy chrześcijanami”.
Poniedziałek: Wielkość świata — Łk 22:24-25
Lord John Acton (1834-1902) powiedział: „Władza demoralizuje, a władza absolutna demoralizuje absolutnie”. Była to lekcja, której uczniowie naprawdę musieli się nauczyć. Nawet po tym, jak zobaczyli, jak ich Pan klęka i myje im nogi, niczym pokorny sługa, uczniowie nadal sprzeczali się między sobą, próbując ustalić hierarchię, kto jest największy wśród nich. Słowo użyte w tym fragmencie na określenie „największy” to „meizon” i zasadniczo tłumaczy się je jako „odnoszące się do postrzegania bycia u władzy”. Uczniów nie tyle interesowało, kto ma faktyczną władzę, co to, kto według ludzi ma wśród nich największą władzę. Z powodu ich pychy, to właśnie postrzeganie ich niepokoiło.
Wtorek: Wielkość Królestwa — Łk 22,26-30
Jezus przestrzegał, że Królestwo Niebios polega na służbie, a nie na tym, kto sprawuje władzę. Nie chodzi o to, że wśród naśladowców Jezusa nie było władzy, ale o to, jak ją sprawowali. Polecił im być jak „najmłodsi”, skromni i gotowi słuchać i uczyć się. Powinni służyć sobie nawzajem. Powinni być pokorni i gotowi oddać wszystko, by pomóc bratu, tak jak On przyszedł jako pokorny sługa i był gotów oddać za nas swoje życie.
Środa: Przesiać was jak pszenicę — Łk 22,31-32
Jezus powiedział Piotrowi, że szatan prosił go o pozwolenie, aby „przesiać go jak pszenicę”. Jezus przepowiada pokusę, która spotka Piotra. Ta pokusa wstrząśnie Piotrem do głębi i ujawni jego słabość. Wiedząc o tym, Jezus zachęcał Piotra, aby po tym doświadczeniu umacniał braci.
Czwartek: Przewidywanie zaparcia się — Łk 22,33-34; J 13,36-38
Jezus przepowiada, że Piotr się Go zaprze. Trzeba przyznać, że Piotr twierdzi, że jest to niemożliwe, ponieważ jest gotów pójść za Jezusem nawet na śmierć. To jednak przykład gotowości do „mówienia”, ale niezdolności do „działania”. Piotr był pełen brawury, gdy jego życie od tego nie zależało, i tracił odwagę w obliczu realnego zagrożenia.
Piątek: Nowe przygotowania do podróży — Łk 22,35-38
Jezus rozpoczął tę smutną mowę, przypominając uczniom o szczęśliwszych czasach. „To były czasy łatwe” – powiedział im Jezus. „Ale gdy odejdę, spotkają was trudności i wrogość”. Kiedy Mistrz był z nimi, nie potrzebowali wielu przygotowań. Teraz, gdy Mistrz odchodził, chciał, aby byli przygotowani i gotowi do elastyczności, niezależnie od tego, do czego zostaną powołani. Jezus zdawał sobie sprawę, że Jego uczniowie muszą polegać na Bogu, a także być przygotowani na wszelkie próby i pokusy, jakie mogą nadejść.
Sobota: Ustanowienie Wieczerzy Pańskiej — Mt 26, 26-29; Mk 14, 22-25; Łk 22, 14-20
Jezus pragnął, aby Jego uczniowie uczestniczyli w Wieczerzy Pańskiej, nawet po Jego śmierci, na Jego pamiątkę. Chciał, aby nadal czynili to samo – picie kielicha i łamanie chleba – tak jak On czynił to teraz, aby w przyszłości mieli pamiątkę tego, kim On był i co reprezentował.