Wiersz do zapamiętania: „Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, dopuszcza się grzechu” (Jakuba 4:17).
Czytanie Pisma Świętego: List Jakuba 4:6-17 / Psalm 32:1-11
Wprowadzenie: Mało prawdopodobne, by ktokolwiek kiedykolwiek widział skromnego dyktatora. Z dyktatorami to jakoś nie do pogodzenia – zazwyczaj dochodzą do władzy z miażdżącą siłą, a każdy lub cokolwiek stanie im na drodze, musi ustąpić lub zostać zniszczone. Byli skromni królowie, ale odziedziczyli tron, a nie zdobyli go drogą podboju.
Życie Nabuchodonozora, króla Babilonu, jest pod tym względem fascynujące. Cechy, które przejawiał, były cechami najokrutniejszego dyktatora, jakiego można sobie wyobrazić. Kiedy wszyscy mędrcy, wróżbici i magowie nie potrafili zinterpretować jego snu, zamierzał ich uśmiercić. Kiedy Daniel opowiedział mu sen, król skłonił się przed nim – ale nie oznaczało to powodzi pokory ani prawdziwej przemiany serca. Wkrótce król Nabuchodonozor kazał stworzyć ten wielki posąg. A poprzez cud przejścia trojga hebrajskich dzieci przez ogień, Nabuchodonozor ponownie uświadomił sobie, że tylko Bóg jest tym, którego należy czcić.
Nawet po tych dwóch potężnych przejawach mocy Bożej Nabuchodonozor nie chciał się ukorzyć i rządzić sprawiedliwie. W związku z tym miał kolejny sen, który Daniel zinterpretował i wraz z wyjaśnieniem udzielił królowi mądrej rady w następujący sposób: Daniel 4:27: „Przeto, królu, niech moja rada będzie ci godna przyjęcia i odpuść swoje grzechy sprawiedliwością, a swoje nieprawości miłosierdziem nad ubogimi”.
Pan dał królowi 12 miesięcy na pokutę – nie uczynił tego, lecz przywłaszczył sobie chwałę swojego królestwa. W chwili, gdy to mówił, z nieba dobiegł głos: „Królestwo odstąpiło od ciebie” (Daniela 4:31). W tej samej godzinie król oszalał i został wygnany, by paść się trawą z wołami, gdzie pozostał przez siedem lat.
Jeśli Nabuchodonozor umarł tak, jak opisano to w ostatnich wersetach czwartego rozdziału Księgi Daniela, możemy założyć, że będzie w Królestwie. Obyśmy uczyli się od tego niegdyś despotycznego Króla i wiedzieli, że możemy przyoblec się w Bożą sprawiedliwość i Jego pokorę.
Pytania do lekcji:
- Co Twoim zdaniem miał na myśli Jakub w Liście Jakuba 4:8-9? Czy uważasz, że traktuje tę sprawę zbyt poważnie? Psalm 32:1. Uwaga: Głównym przewinieniem każdego grzechu jest zawsze wykroczenie przeciwko Panu.
- Co On dla nas uczyni, gdy prawdziwie ukorzymy się przed Panem? Jakuba 4:10; Psalm 32:5; Kolosan 3:8-17; Filipian 2:8-11.
- Przed czym jesteśmy ostrzegani i dlaczego? Czy powinniśmy pragnąć być sędziami prawa, zamiast zadowalać się działaniem? Jakuba 4:11; Psalm 32:9; 1 Piotra 2:1.
- Co może uczynić Jedyny Prawodawca? Czy mamy prawo sądzić drugiego? Jakuba 4:12; Hebrajczyków 12:23; Mateusza 7:1-5.
- Czy możemy być optymistyczni co do naszych planów na przyszłość? Jakuba 4:13; Psalm 32:10. Tylko komu znana jest przyszłość? Hioba 23:10; Łukasza 12:13-21.
- Co Jakub mówi o przemijaniu życia? Jakub 4:14; Hiob 7:7-10.
- Co powinniśmy mówić i w co wierzyć w odniesieniu do naszych planów na przyszłość? List Jakuba 4:15; Łukasza 22:40-43; List do Hebrajczyków 10:9; List do Rzymian 14:7-9; 1 List do Koryntian 5:2, 6-7.
- Co Jakub ma na myśli w wersecie 16? Czy niektórzy szczycą się swoimi planami na przyszłość, przechwalają się i radują? Jakuba 4:16; Łukasza 12:30-32; Mateusza 6:31-34.
- Jaka jest jedna z form grzechu? List Jakuba 4:17; Jana 15:21-22; Łukasza 16:19-31. Uwaga: To surowe ostrzeżenie przed grzechami zaniechania, czyli zaniedbywaniem tego, co słuszne.