Tekst Pisma Świętego: Ewangelia Mateusza 25:14-30
Wiersz do zapamiętania: A od szafarzy wymaga się, aby każdy był wierny. 1 Koryntian 4:2
Cel lekcji: Zrozumieć wierność jako element owocu Ducha.
W miarę jak pogłębialiśmy naszą wiedzę o owocu Ducha Świętego, powinno być już oczywiste, że wierzący powinni starać się ukazywać wszystkie aspekty owocu Ducha Świętego jako dowód przemiany. Wiara nie jest tu wyjątkiem. Greckie słowo „pistis”, przetłumaczone w Liście do Galatów 5:22 jako „wiara”, można również oddać jako „wierność” lub „wierność”.
Wiara jest niezbędna do udanego życia w Królestwie. Wszyscy mamy pewną miarę wiary (Rz 12,3). Otrzymujemy ją od Boga, gdy stajemy się w Nim nowym stworzeniem. Kiedy człowiek przyjmuje Chrystusa, zostaje natychmiast zapisany do „szkoły wiary”. Szkoła to miejsce, w którym uczymy się i wzrastamy. Poznajemy koncepcje, ich zastosowanie i wykorzystanie. Powtórka i testowanie są częścią procesu uczenia się.
W związku z tym, jako ludzie wierzący, nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co wydarzy się w naszym życiu, ale Bóg (który jest wierny i wszystko współdziała ku dobremu) wykorzystuje doświadczenia życiowe (próby i doświadczenia), aby rozwijać nas ku duchowej dojrzałości.
Nasza wiara rozwija się i dojrzewa wraz z duchowym wzrostem. Podobnie jak owoce na drzewie, owoc Ducha musi rozkwitnąć, wydać pąki, a następnie owoc, który jest dobrze ukształtowany i w pełni rozwinięty. Wiara to to, co pozwala nam iść naprzód w trudnych chwilach, ponieważ wiemy, że mamy nadzieję, która nas nie zawstydza. To właśnie ta wiara pozwala nam również być wiernymi.
Rozważając przypowieść z Ewangelii Mateusza 25, widzimy, że wierni słudzy to ci, którzy okazali swoją wiarę uczynkami. Otrzymali instrukcje i zabrali się do pracy, nie wiedząc, jaki będzie ostateczny rezultat. Nie szukali wymówek ani nie szukali wyjścia z sytuacji. Wypełnili swoje zadanie. Byli wierni.
W przeciwieństwie do tego, niewierny sługa szukał wymówek i okoliczności, aby usprawiedliwić swoją niewierność i lenistwo. Musimy wziąć sobie tę lekcję do serca, aby upewnić się, że jesteśmy wierni i wypełniamy Bożą misję, korzystając z zasobów, które nam dał.
Dojrzewająca wiara pozwala nam kroczyć wiarą, a nie wzrokiem. Wierność wyrasta z tej wiary, pozwalając nam być niezawodnymi, godnymi zaufania i godnymi zaufania. Jesteśmy w stanie trwać przy celu, którego jeszcze nie widzieliśmy, dzięki temu, że wierzymy i ufamy Bogu.
W miarę dojrzewania wiara wierzy w to, co niewiarygodne, wyobraża sobie to, co niepojęte, oczekuje niemożliwego i czyni to, co nadprzyrodzone. Kiedy inni się poddają, to wiara podtrzymuje nas w wierze. Bądźmy pełni wiary i wierni. Skoro polegamy na Bogu, inni mogą polegać na nas.
Współdziałaj ze Słowem Bożym
- Zdefiniuj wierność własnymi słowami. Omów związek między „wiarą” a „wiernością”.
- Kogo Bóg wzywa do wierności w 1 Liście do Koryntian 4:1-2 i 1 Liście do Tymoteusza 3:11 i dlaczego?
- Porównaj zachowanie i konsekwencje trzech sług opisanych w Ewangelii Mateusza 25:14-30. Zwróć uwagę, jak nieużyteczny sługa został opisany jako niegodziwy.
- Zastanów się nad napomnieniem Pawła zawartym w 2 Liście do Tymoteusza 2:1-2. Jak myślisz, dlaczego położył nacisk na mężczyzn „wiernych”?.
- Jak wygląda wierność w prawdziwym życiu?
- Biorąc pod uwagę Kościół XXIwieku , w jaki sposób osoby deklarujące się jako chrześcijanie muszą wzrastać w wierze i wierności? Podaj przykłady.
- W jaki sposób Ty osobiście musisz być bardziej wierny?