Tekst Pisma Świętego: List do Efezjan 4:1-6
Wiersz do zapamiętania: Nikogo nie oczerniać, być pokojowo nastawionym, łagodnym, okazującym wszelką pokorę wszystkim ludziom. List do Tytusa 3:2
Cel lekcji: Wyjaśnić prawdziwe znaczenie łagodności i jej cechy charakterystyczne.
W przeciwieństwie do starożytnego Bliskiego Wschodu i świata grecko-rzymskiego, zachodnia kultura XXIwieku nie uznaje łagodności za cnotę. Ta dramatyczna zmiana wartości stwarza problem dla współczesnych tłumaczeń Biblii. Niektóre współczesne przekłady Biblii zastępują rzeczownik „łagodność” terminem „łagodność” lub „pokora”.
Znaczenie słowa „cichy” jest często źle rozumiane. Wielu uważa osobę cichą za osobę bez kręgosłupa, niezdolną do obrony siebie ani nikogo innego. Niektórzy leniwi ludzie są uważani za cichych, podczas gdy w rzeczywistości są leniwi. Wielu ludzi dążących do pokoju za wszelką cenę, którzy wolą pójść na kompromis ze swoimi przekonaniami niż zająć stanowisko, jest nazywanych „cichymi”. Jednak żadne z tych określeń nie opisuje łagodności, o której mówił Jezus.
Wielu po prostu zakłada, że „łagodność to słabość”, a nie cnota. Jednak łagodność jest bardziej synonimem wzmocnienia niż słabości, ponieważ łagodność oznacza samokontrolę. Kiedy ogarnia nas gniew, tracimy poczucie własnej wartości, które pozwala Bogu zamieszkać w nas. Gniew wyklucza Boga; łagodność zaprasza Jego obecność.
Ponieważ łagodność jest samokontrolą w obliczu przeciwności, pozwala człowiekowi czynić dobro w odpowiedzi na zło. Łagodność nie jest tchórzostwem ani nieśmiałością. To siła, która powstrzymuje napór gniewu i podporządkowuje go porządkowi rozumu. Choć wyrażanie gniewu w obliczu ataku może być bardziej naturalne, łagodność jest wyższą ścieżką. Zapobiega ona całkowitemu zdominowaniu przez zło osoby, która i tak już wystarczająco cierpi z jego powodu. Łagodność zapobiega negatywnemu wpływowi tego cierpienia na duszę.
Częstym czynnikiem wyzwalającym łagodność jest konflikt, w którym jednostka nie jest w stanie kontrolować ani wpływać na okoliczności. Typowe ludzkie reakcje w takich sytuacjach to frustracja, gorycz lub gniew, ale ten, kto jest prowadzony przez Ducha Bożego, akceptuje Bożą zdolność do kierowania wydarzeniami. Łagodność nie jest rezygnacją z losu, biernym i niechętnym poddaniem się wydarzeniom, ponieważ w takiej reakcji jest niewiele cnoty.
Cierpliwe i pełne nadziei znoszenie niepożądanych okoliczności identyfikuje osobę jako zewnętrznie wrażliwą i słabą, ale wewnętrznie odporną i silną. Łagodność nie identyfikuje słabych, lecz raczej silnych, którzy znaleźli się w sytuacji słabości, w której wytrwają, nie poddając się. Użycie greckiego słowa w odniesieniu do zwierząt wyraźnie to potwierdza, ponieważ w odniesieniu do dzikich zwierząt oznacza ono „oswojony”.
Innymi słowy, takie zwierzęta nie straciły siły, lecz nauczyły się panować nad niszczycielskimi instynktami, które uniemożliwiają im życie w harmonii z innymi. Tak więc pokorny chrześcijanin nauczył się, mocą Ducha Świętego, panować nad naturalnymi, niszczycielskimi instynktami, powszechnymi u ludzi.
Współdziałaj ze Słowem Bożym
- Jeden ze słowników zdefiniował łagodność jako „niedobór ducha”, ale jak Bóg ją klasyfikuje? List do Galatów 5:22-23
- Jakie cechy są niezbędne, aby postępować godnie przed Bogiem. List do Efezjan 4:1-3
- Jakie obietnice zostały dane pokornym? Ewangelia Mateusza 5:5; Księga Izajasza 66:1-2; Psalm 22:26; 25:9; 37:11
- Jakie są cechy charakteryzujące osobę potulną?
- Jakie mamy dowody na to, że łagodność nie jest słabością? Jana 2:15-16
- Co możemy zrobić, aby osiągnąć łagodność? Sofoniasz 2:3; 1 Tymoteusz 6:11; Kolosan 3:12
- Jezus jest naszym głównym przykładem łagodności. Określ, jak Jego łagodność jest scharakteryzowana w poniższych fragmentach Pisma Świętego. Ewangelia Mateusza 11:29; 21:5; Księga Izajasza 53:1-9