Tekst główny: Łukasza 15:1-17:10
Wiersz do zapamiętania: Opowiedział im więc tę przypowieść: „Któż z was, mając sto owiec, jeśli jedną z nich zgubi, nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie pójdzie za zaginioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze ją na ramiona i cieszy się. A gdy wraca do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów i mówi im: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłem moją zaginioną owcę!» Powiadam wam, że tak samo większa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia”. Łk 15,3-7
Wprowadzenie:
Jezus przyciągał grzeszników, podczas gdy faryzeusze ich odpychali. Wprowadzenie: Zagubieni grzesznicy przychodzili do Jezusa nie dlatego, że On im dogadzał lub łamał swoje przesłanie, ale dlatego, że się o nich troszczył. Rozumiał ich potrzeby i był gotów pomóc im przezwyciężyć trudności. Jezus dawał im prawdziwą miłość.
W tym rozdziale znajdują się trzy powiązane ze sobą przypowieści, których centralnym tematem jest tęsknota Boga za zagubionymi. Przypowieści te wyjaśniają, dlaczego Jezus przebywał z grzesznikami i zostały wygłoszone w odpowiedzi na oskarżenia faryzeuszy o to, że spędzał czas z grzesznikami. Faryzeusze uznali oskarżenie za oszczerstwo wobec Jezusa, ale Jezus dostrzegł w nim okazję do ukazania wartości, jaką człowiek ma dla Boga.
Przypowieści dramatyzują orędzie zbawienia. Wyjaśniają, że istnieje jedno zbawienie, wyłącznie przez Boga, i że Bóg przyjmuje i przebacza skruszonym grzesznikom. W rzeczywistości w przypowieściach wyraźnie widać dwie odrębne role, które każdy z nas odgrywa w tym dramacie zbawienia. Po pierwsze, przypowieść o zaginionej owcy ukazuje rolę Boga. Bóg jest pasterzem szukającym owiec. Po drugie, przypowieść o synu marnotrawnym rozważa odpowiedzialność człowieka w tej sytuacji: jest on synem, który opuścił dom, żałował swojej rozpusty i pragnie powrócić do domu.
Przypowieści ukazują nam Bożą miłość do zagubionych i uczą nas, jaki powinien być nasz stosunek do nich. Są one zilustrowane trzema słowami: zagubiony; odnaleziony; raduj się. W każdej przypowieści coś zostało zgubione, coś zostało odnalezione (przywrócone) i panowała wielka radość.
Studium lekcji
o słowach
- Jak bardzo Bóg ceni człowieka? Łukasza 15:7; Psalm 72:14; Mateusza 10:31.
- 2. Dlaczego pilność jest ważną cechą chrześcijanina? Łk 15,8; Prz 10,4; Rz 12,8.
- 3. Co powoduje utratę duchową? Łk 15,13; Jr 5,25; Mt 25,29; Mk 8,36; 1 Koryntian 3,13.
- 4. Jakie obietnice składa Bóg tym, którzy się nawracają? Łk 15,20.22.24; Ps 34,18; Iz 57,15.
- 5. Czego wymaga się od nas jako szafarzy? Łukasza 16:2, 10; 1 Koryntian 4:2; 1 Tymoteusza 6:20; 1 Piotra 4:10; Rzymian 14:12.
- 6. Czym jest „prawdziwe bogactwo”? Łk 16,11; Mt 13,44; Obj 3,18.
- 7. Kiedy jesteśmy niewierni, co to mówi o naszych prawdziwych motywacjach? Łk 16,13; 1 Kor 10,21; Jk 1,8.
- 8. Jak możemy uchronić się przed chwiejnością umysłu? List Jakuba 4:8; List do Galatów 5:1; 1 List do Koryntian 15:58; 1 List Piotra 5:9.
- 9. Jakie obowiązki mamy jako chrześcijanie? Łk 17,8-10; Ef 6,5; Kol 3,22; 1 Tm 6,1; Tt 2,9.