Niedziela: Przypowieść o zaginionej owcy — Łk 15,1-7
W przypowieści o zaginionej owcy człowiek ze stu owcami reprezentuje Jezusa, Dobrego Pasterza. Owce, które się oddalają, to te, które odchodzą od wiary. Przypowieść ta była odpowiedzią Jezusa faryzeuszom, którzy szemrali, że obcuje z grzesznikami. Chrystus pokazał, że każdy z nich zostawi 99 owiec w owczarni, aby szukać jednej zaginionej. Wniosek jest taki, że wartość człowieka jest nawet większa niż wartość owcy. Zamiast krytykować troskę Jezusa o zaginionych, faryzeusze powinni byli również starać się zaspokoić ich potrzeby.
Poniedziałek: Przypowieść o zgubionej monecie — Łk 15,8-10
W poprzedniej przypowieści owca zaginęła z powodu własnej głupoty, w tej przypowieści moneta zaginęła z powodu nieostrożności innej osoby. To trzeźwiąca myśl, że nasza nieostrożność może zagrozić duszy innej osoby. Jednak nacisk w tej przypowieści nie jest położony na to, w jaki sposób moneta się zgubiła, ale na trud włożony w jej znalezienie. Kobieta przeszukuje każdy kąt swojego domu, a nawet przynosi narzędzia, aby jej pomóc, używając lampy i miotły. Wkłada wiele wysiłku, aby odzyskać zgubioną monetę. Kiedy ją znajduje, zaprasza swoich sąsiadów, aby przyszli i świętowali z nią.
Wtorek: Przypowieść o kochającym ojcu — Łk 15,11-32
Ta przypowieść jest powszechnie nazywana „Przypowieścią o synu marnotrawnym”, ale można ją również nazwać przypowieścią o „kochającym ojcu”, ponieważ ukazuje więcej o miłości ojca niż o grzeszności syna. Ojciec symbolizuje naszego Ojca Niebieskiego. Syn marnotrawny jest grzesznikiem, który po uświadomieniu sobie błędu swojego postępowania, żałuje za grzechy i pragnie powrócić do Ojca. Kluczowe lekcje ukazują, że nasz Ojciec Niebieski kocha swoje dzieci nawet wtedy, gdy się od Niego odwracają. Tęskni za nimi, a kiedy wracają, w niebie panuje radosne świętowanie.
Środa: Przypowieść o niesprawiedliwym zarządcy — Łk 16,1-18
Przypowieść o niesprawiedliwym zarządcy to napomnienie Jezusa dotyczące wierności. Wyjaśnia, że kto jest wierny w najmniejszej sprawie, jest wierny i w wielkiej; kto jest niesprawiedliwy w najmniejszej sprawie, jest niesprawiedliwy w wielkiej. Wyciąga wniosek, że jeśli nie byliśmy wierni w zarządzaniu dobrami materialnymi (mamoną), jak możemy otrzymać prawdziwe bogactwa duchowe?
Czwartek: Przypowieść o bogaczu i Łazarzu — Łk 16,19-31
W tej przypowieści Abraham jest Bogiem, który sam jeden kieruje losem ludzi. Bogacz to przede wszystkim przywódca religijny Izraela. Nosili purpurę, symbolizującą Bożą łaskę, oraz biały len, symbolizujący święte kapłaństwo. Łazarz żebrzący u bramy symbolizuje cały świat pogański pogrążony w grzechu. Pragnienie żebraka, by zostać nakarmionym, sugeruje tęsknotę ludzkich dusz za prawdą.
Piątek: Przewinienia i przebaczenie — Łk 17,1-4
Bogacz troszczył się o swoich braci, aby nie poszli w jego ślady i nie zmarnowali swoich dusz. Jezus ostrzegł przed prowadzeniem stylu życia, który mógłby doprowadzić do takich okoliczności. Celem chrześcijanina jest prowadzenie stylu życia odzwierciedlającego łaskę. Jeśli pójdziemy tą drogą, nie będziemy przeszkodą i nigdy nie znużymy się w przebaczaniu innym.
Sobota: Wiara i obowiązek — Łk 17,5-10
Nakaz uczniów: „Przymnóżcie nam wiary” przekazuje myśl, że wiara jest dynamiczna; jest procesem, a człowiek może wzrastać w wierze. Ich stwierdzenie uznaje również, że nie mogą zdobyć tej wiary sami, tylko Pan może ją wzmocnić. Te wersety przypominają nam, że grzechem jest lekceważenie mocy wiary i grzechem jest sądzić, że kiedykolwiek możemy zasłużyć na zbawienie. Posiadanie wiary, praktykowanie jej i praca dla Królestwa to obowiązki, których oczekuje się od nas jako chrześcijan.