„Ale ty, gdy pościsz, namaść głowę swoją i umyj twarz swoją, aby nie ludzie widzieli, że pościsz, ale Ojciec, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.” — Ewangelia Mateusza 6:17-18
Czytanie Pisma Świętego: Izajasz 58, 1-12; Mateusz 6, 16-18
Wstęp:
Duża część rozważań w Kazaniu na Górze poświęcona jest motywacji naszego serca. Widzimy ją w dawaniu, modlitwie, cudzołóstwie i tak dalej. Nic dziwnego, że Chrystus, mówiąc o poście, porusza właśnie motywację.
Faryzeusze często pościli dwa razy w tygodniu, w poniedziałek i czwartek, aby publicznie zademonstrować swoją religijność. Pojawiali się w Świątyni w żałobnych szatach i z twarzami pełnymi smutku. Przede wszystkim był to sposób na zwrócenie na siebie uwagi, pokazanie, jak pobożni i wyższości są od „przeciętnego” Żyda. Za swój wysiłek i ziemską ofiarę otrzymywali ziemską nagrodę – którą zamieniali na niebiańską nagrodę życia wiecznego. Nasze posty nie powinny być motywowane tymi samymi pragnieniami.
Post, jak opisano w Księdze Izajasza 58, ma na celu jedynie zerwanie więzów ograniczających działanie Boga w naszym życiu. Niezależnie od tego, czy chodzi o niewolę niewłaściwego nastawienia lub motywacji, trudności w posługiwaniu się słowami, czy nawyk, którego nie potrafimy się pozbyć, post zapewnia przełomy, które nigdy nie nastąpią w inny sposób.
Co więcej, nasz post może być skierowany przeciwko zniewoleniu innych. Nie tylko możemy uporać się z własnym życiem poprzez post i wzmożoną modlitwę, ale możemy też być współpracownikami Boga, aby pomóc komuś innemu zerwać z więzami w jego życiu.
Łatwo zrozumieć, dlaczego właściwa motywacja jest absolutnie niezbędna, aby złamać więzy grzechu. Jak ktoś mógłby uporać się ze swoją pychą poprzez post, jeśli bardziej zależy mu na nagrodzie od ludzi niż od Boga?
Pytania do lekcji:
- Dlaczego ważne jest, aby nasz post był dla Ojca, a nie dla ludzi? Jaką nagrodę otrzymamy, jeśli będziemy szukać aprobaty ludzi zamiast aprobaty Boga? Ewangelia Mateusza 6:16, 24; Łukasza 14:26; Księga Przysłów 29:25; 1 Księga Samuela 16:7. Czy poszcząc dla ludzi, jesteśmy winni hipokryzji?
- Omów następujące stwierdzenie: „Post wymagający obecności obserwatorów jest zwykłą grą”
- Dlaczego ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że głównym celem postu jest duchowa wolność? Izajasz 58:6-7; Mateusz 17:14-21; 2 Kronik 7:14.
- Czy duchowa wolność, jaką daje post, może przynieść głębsze zrozumienie woli Bożej? Wj 34,28; Dz 9,9; 10,30-32; 13,1-3.
- W jaki praktyczny sposób możemy „namaścić głowę” i „obmyć twarz”, aby nie wydawać się innym smutnym?
Uwaga: Odnośnie namaszczania i obmywania, Adam Clarke pisze: „Były one zakazane w kanonie żydowskim w dni postu i upokorzenia; a hipokryci korzystali z tego obrzędu, aby sprawiać wrażenie, że poszczą”. — Komentarz Adama Clarke’a do Biblii
Zastosowanie w życiu:
W tym tygodniu skup się na obszarze swojego życia, w którym bardziej zależało ci na akceptacji innych niż na akceptacji Boga. Wyznacz konkretny czas na post i modlitwę podczas swoich zwykłych posiłków. Podczas postu studiuj odpowiednie fragmenty Pisma Świętego, które odnoszą się do problemu, na którym się skupiasz. Zapisz swoje wrażenia i zmianę perspektywy w trakcie postu.
Zamiast pościć od jedzenia, spróbuj pościć od czegoś innego, np. od telewizji/mediów, jakiegoś hobby, zbędnych rozmów itp.