„…Panie, Boże naszych ojców, czyż nie jesteś Bogiem w niebie i nie władasz wszystkimi królestwami pogan? A czyż nie ma w Twojej ręce mocy i potęgi, aby nikt nie mógł Ci się oprzeć?”— 2 Kronik 20:6.
Czytanie Pisma Świętego: Ewangelia Mateusza 6, 9-15; Księga Wyjścia 16, 1-15
Wstęp:
Pierwsze trzy punkty Modlitwy Pańskiej skupiają się na Panu: „Święć się imię Twoje”, „Przyjdź królestwo Twoje”, „Bądź wola Twoja” (Mt 6, 9-10). Ostatnie cztery punkty koncentrują się na naszych potrzebach: „Daj nam dzisiaj…”, „Odpuść nam nasze winy”, „Nie wódź nas na pokuszenie”, „Zbaw nas ode złego” (Mt 6, 11-13). Jak sprawić, by ostatnie cztery punkty stały się praktycznym elementem naszego życia modlitewnego?
POLEGANIE NA SOBIE — Powinniśmy dziękować Panu za Jego codzienne zaopatrzenie i powierzać Mu każdy aspekt naszego dnia. Nic, co robimy, nie może dodać ani jednej sekundy do naszego życia (Mt 6,27). W rezultacie musimy nieustannie rozpoznawać Pana i polegać na Nim we wszystkim — w pożywieniu, ubraniu, schronieniu, zbawieniu, Jego Duchu, naszej rodzinie i tak dalej.
PRZEBACZENIE — Przebaczenie i wyznanie win powinny być stałym elementem modlitwy. Bóg nas nie wysłucha, jeśli nie wyznamy swoich grzechów (Psalm 66:18). Niewłaściwe motywy, postawy, słowa, myśli i czyny należy wyznać i porzucić. Co więcej, grzechy popełnione wobec innych należy wyznać nie tylko Bogu, ale także tym, wobec których zgrzeszyliśmy (List św. Jakuba 5:16). Przebaczenie należy nie tylko okazywać innym, ale także my sami musimy je przyjąć. Powaga tej zasady jest ukazana w Ewangelii Mateusza
6:14-15 – jeśli nie przebaczamy innym, Ojciec nam nie przebaczy.
WYZWOLENIE — Musimy polegać na Bogu w naszych codziennych pokusach i zmaganiach z grzechem. Bóg nigdy nie będzie nas kusił do grzechu, ale musimy być gotowi walczyć z mocami grzechu i śmierci Duchem Bożym. Jeśli nie uczynimy tego praktycznym elementem naszego życia modlitewnego, wyznając, że potrzebujemy Jego siły i mocy, prosimy o porażkę.
Pytania do lekcji:
- Jak ważne jest, abyśmy pamiętali, że Bóg zaspokaja nasze potrzeby każdego dnia? Księga Powtórzonego Prawa 2:7; 2 Księga Królewska 4:1-7; Łukasz 6:38. Porównaj to z codziennym zaopatrzeniem Izraela w mannę w Księdze Wyjścia 16:1-5, 14-15.
- Jak zasady wyznania i przebaczenia zawarte w Ewangelii Mateusza 6,12-15 wpływają na naszą relację z Panem? List Jakuba 5,16; Ps 38,1-18; Prz 28,13; 1 List Jana 1,7-10; List do Kolosan 3,13. Jakie są konsekwencje nieprzebaczenia innym? Ewangelia Mateusza 6,15; List Jakuba 2,10-13; List do Rzymian 2,1-6.
- Dlaczego Chrystus nakazuje nam modlić się : „I nie wódź nas na pokuszenie…” , skoro Bóg nigdy nie kusi człowieka (Mt 6,13; Jk 1,13)? Rz 5,3-5; Pwt 8,1-5; Jk 1,2-4; Wj 20,20.
Uwaga: Słowo „pokuszenie” jest tłumaczeniem greckiego słowa peirasmos i może być tłumaczone jako „pokuszenie” lub „próba”. Jeśli słowo to odnosi się do działania Boga, to „próba” jest właściwym tłumaczeniem. Jeśli odnosi się do pokusy do grzechu, to „pokuszenie” jest właściwym tłumaczeniem. - Jakie obietnice wyzwolenia od grzechu i zła mamy? 1 Koryntian 10:13; 2 Piotra 1:3-10; 2 Koryntian 1:10; 2 Tymoteusza 4:18.
- Dlaczego Ewangelia Mateusza 6,13b jest właściwym zakończeniem tej modlitwy? 1 Kronik 29,12; 2 Kronik 25,8; 20,6; Daniela 2,20-22; Psalm 83,18.
Uwaga: „Wreszcie, bogata doksologia wyraża niezachwianą nadzieję, że nasze modlitwy zostaną wysłuchane i że Bóg, ze względu na swój wspaniały charakter, zrealizuje w naszym życiu najwyższe dobro”. — Liberty Bible Commentary, Jerry Falwell
Zastosowanie w życiu:
W tym tygodniu zadaj sobie trzy pytania: Czy żywię wobec kogoś brak przebaczenia? Skąd bierze się ten brak przebaczenia? Co muszę zrobić z moim brakiem przebaczenia? Następnie sporządź listę wszystkich osób, którym musisz wybaczyć i umów się na spotkanie, aby wyznać swój grzech. Jeśli to możliwe, zadośćuczynij wszystkim, wobec których zgrzeszyłeś.