Niedziela: Wiara setnika — Ewangelia Mateusza 8:1, 5-13; Ewangelia Łukasza 7:1-10
Setnik stanowił prawdziwe przeciwieństwo Jezusa Chrystusa. Był żołnierzem, podczas gdy Jezus był człowiekiem pokoju. Jezus był Żydem; był poganinem. Pomimo tych różnic, setnik był człowiekiem wielkiej wiary. Był człowiekiem podległym władzy i sprawował władzę nad 100 żołnierzami. Tylko dwa cuda dokonane dla pogan zostały zapisane przez Mateusza, a to jest jeden z nich. Drugim było uzdrowienie córki Syrofenicjanki (Ewangelia Mateusza 15:21-28). Oba cuda ukazują, że Jezus był pod wrażeniem ich wielkiej wiary. Oba cuda zostały dokonane z daleka, co symbolizowało niesamowitą moc dla Żydów.
Poniedziałek: Syn Wdowy — Łk 7,11-17
Przerwanie pogrzebu było rażącym naruszeniem prawa i zwyczaju żydowskiego; dotknięcie mar naraziło Jezusa na jednodniową nieczystość (Lb 19,21-22); dotknięcie zwłok naraziło Go na tygodniową nieczystość (Lb 5,2-3; 19,11-20). Ale w przypadku Jezusa wpływ poszedł w przeciwnym kierunku. Bezgrzeszność i bezinteresowność Jezusa dały Mu zdumiewające współczucie. Nasz grzech i skupienie na sobie hamują naszą zdolność do troski. Z tego wnioskujemy z radością, że Jezus ma serce wystarczająco wielkie na nasze smutki. Jego współczucie i empatia są prawdziwe: „Jego miłosierdzie nie ustaje. Odnawiają się każdego rana. Wielka jest Twoja wierność” (Treny 3,22-23).
Wtorek: Uczczenie Jana Chrzciciela — Mt 11,2-15; Łk 7,18-29
Jan Chrzciciel został uwięziony w twierdzy Macheront za potępienie cudzołożnego małżeństwa Heroda Antypasa i Herodiady. Brak reakcji przywódców żydowskich świadczył nie tylko o ich stosunku do Jana, ale także do Jezusa, którego Jan głosił. Poprzez cudowną moc Jezus potwierdził uczniom Jana, że jest Chrystusem. Po ich odejściu Jezus scharakteryzował Jana jako człowieka o silnych przekonaniach i wielkiej odwadze, a także jako największego ze wszystkich proroków.
Środa: Dziecinne pokolenie — Ewangelia Mateusza 11:16-19; Ewangelia Łukasza 7:30-35
Jezus zacytował wers, w którym dzieci krzyczały do siebie, gdy nie chciały bawić się z innymi, odnosząc to do zachowania faryzeuszy i uczonych w Piśmie. Najpierw narzekali, że Jan nie tańczy. Potem narzekali, że Jezus nie płacze. Nie było sposobu, by zadowolić samozadowolonych, religijnych ludzi, ponieważ żywili oni głęboką niechęć do niebiańskiej mądrości. Demonizowali Jana i gorszyli Jezusa.
Czwartek: Korozain, Betsaida, Kafarnaum — Ewangelia Mateusza 11:20-30
Te trzy miasta były miejscami, w których Jezus dokonał jednych ze swoich najważniejszych cudów. Pan porównuje je do trzech bardzo niegodziwych miast pogańskich, miast, które pokutowałyby, gdyby były świadkami tych samych cudów. Jezus następnie oświadczył, że prawdziwym uczniostwem może cieszyć się każdy, kto przychodzi z dziecięcą wiarą.
Piątek: Nieuprzejmość Szymona — Łk 7,36-39
Zaproszenie Jezusa przez Szymona na obiad było przesiąknięte wrogością, ponieważ Szymon nie stosował się do powszechnych zasad uprzejmości obowiązujących każdego gościa. Zazwyczaj gospodarz kładł rękę na ramieniu gościa i pocałował go na znak pokoju, zdejmowano sandały, obmywano stopy gościa, gdy wchodził do stołu lub gdy spoczywał przy stole, a także namaszczano je oliwą z oliwek: Jezus nie okazywał takiej uprzejmości. Była jednak pewna grzeszna kobieta z miasta, która wylała się do stóp Jezusa…
Sobota: Kobieta, której przebaczono — Łk 7,40-50
Jedynym sposobem zbliżenia się do Boga jest wiara i szczera skrucha. Ludzka moralność i dobre uczynki nie zbawią nas ani nie zapewnią nam łaski u Boga. Wszyscy zbłądziliśmy. Wszyscy jesteśmy dalecy od doskonałości. Jednak my, podobnie jak Szymon, często staramy się pokazać, że jesteśmy lepsi od innych, porównując się z nimi. Ale wszyscy potrzebujemy Zbawiciela. Doskonały i bezgrzeszny, Jezus został ukrzyżowany, doskonały za niedoskonałych, aby każdy mógł mieć życie.