Czytanie Pisma Świętego: Księga Hioba 14.
Wiersz do zapamiętania: „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos Jego i wyjdą: ci, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie życia, a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie potępienia”. Jana 5:28-29
Artykuł 4. STAN UMARŁYCH
Wierzymy, że śmierć jest stanem „nieświadomości” (snu) dla wszystkich ludzi, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych, stanem, który pozostanie niezmienny aż do wielkiego zmartwychwstania podczas drugiego przyjścia Chrystusa, kiedy to sprawiedliwi otrzymają życie wieczne, podczas gdy w wyznaczonym czasie, jak powiedziano, niegodziwi zostaną ukarani wieczną zagładą. (Hioba 14:14; Koheleta 9:5; Mateusza 10:28; Jana 5:28-29; 2 Tesaloniczan 1:7-9)
Wprowadzenie:
Biblia ostrzega nas przed przyswajaniem sobie zwyczajów pogan i przyjmowaniem ich wierzeń (Jeremiasz 10:2). Platon (427-347 p.n.e.), grecki filozof, był bardzo wpływową postacią w swoim i kolejnych pokoleniach. „Platoizm był dominującą filozofią cywilizacji europejskiej przez wiele stuleci. Wielu uczonych twierdzi, że Platon wywarł większy wpływ na myślenie ludzi w świecie zachodnim niż jakakolwiek inna osoba w pogaństwie” (Alva Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1969, s. 149).
„Platon wierzył w preegzystencję, jak również w nieśmiertelność duszy. Uważał, że materia jest zła. Nauczał, że dusza jest skażona przez ciało i ziemię. Oczyszczenie, twierdził, można osiągnąć tylko wtedy, gdy dusza człowieka uwolni się od ciała i zamieszka z dala od ziemi” (tamże, s. 150).
Koncepcja nieśmiertelnej duszy wywodzi się z pogaństwa, jednak do dziś wyznaje ją wiele kościołów. Biblia jasno mówi o nieśmiertelności duszy i stanie człowieka po śmierci. Uczy, że śmierć jest snem, w którym człowiek nie może myśleć, czuć ani pamiętać.
Biblia wiele mówi o nagrodzie świętych, ale wszystko koncentruje się wokół powrotu Jezusa i zmartwychwstania. Gdyby święci obecnie cieszyli się błogością nieba, zmartwychwstanie byłoby jedynie anty-kulminacją, a nie chwalebnym powrotem świętych do domu. Pójście do nieba po śmierci byłoby jak spóźnienie się na przyjęcie, po tym jak wszyscy świętowali już od wielu godzin. Biblia naucza, że powstaniemy razem, by spotkać Jezusa, a wszyscy święci wszystkich wieków będą razem Go czcić i radować się.
Święci z Tesaloniki martwili się o los bliskich im prawych osób, które zmarły. Apostoł Paweł pocieszył ich, wyjaśniając, że powstaną na spotkanie Pana podczas Jego przyjścia wraz z żyjącymi świętymi. Skoro byli już w niebie, dlaczego Paweł nie pocieszył ich tą myślą? Nie byli w niebie, więc Paweł wskazał im na chwalebne zmartwychwstanie wszystkich świętych, które nastąpi podczas Jego powrotu.
Pytania do lekcji:
- Czego Biblia naucza na temat nieśmiertelności duszy? Księga Rodzaju 3:22; 1 List do Tymoteusza 6:14-16; 1 List do Koryntian 15:50-57.
- Jak śmierć opisana jest w Biblii? 1 Tesaloniczan 4:13-14; Psalm 13:3; Daniela 12:2.
- Co dzieje się z naszymi myślami, gdy umieramy? Psalm 146:3-4; Księga Koheleta 9:4-6, 10. Powszechnie uważa się, że zmarli obserwują swoich bliskich z nieba lub że wychwalają Boga w niebie. Czy jest to zgodne z Biblią? Psalm 6:4-5; Księga Hioba 14:21; Psalm 115:17. Dawid zmarł około tysiąca lat p.n.e. Gdzie według Piotra żył w swoim czasie? Dzieje Apostolskie 2:29, 34.
- Jak długo święci pozostaną w grobie? Hioba 14:12-14; Objawienie 20:4; 1 Koryntian 15:22-23.
- Kto sprawi, że umarli powstaną? Jana 5:28-29; 1 Tesaloniczan 4:15-17; 1 Koryntian 15:51-57.
- Co On ze sobą przyniesie? Ewangelia Mateusza 16:27; Objawienie 22:12. Jakie ciała będziemy mieli? Psalm 17:15; 1 List Jana 3:1-2.