Czytanie Pisma Świętego: Objawienie 20:7-15
Wiersz do zapamiętania: „A jeśli prawa ręka twoja jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, że zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało pójść do piekła”. Ewangelia Mateusza 5:30
Artykuł 4. STAN UMARŁYCH
Wierzymy, że śmierć jest stanem „nieświadomości” (snu) dla wszystkich ludzi, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych, stanem, który pozostanie niezmienny aż do wielkiego zmartwychwstania podczas drugiego przyjścia Chrystusa, kiedy to sprawiedliwi otrzymają życie wieczne, podczas gdy w wyznaczonym czasie, jak powiedziano, niegodziwi zostaną ukarani wieczną zagładą. (Hioba 14:14; Koheleta 9:5; Mateusza 10:28; Jana 5:28-29; 2 Tesaloniczan 1:7-9)
Wprowadzenie:
„Biblijna doktryna piekła jest tematem, który jest często źle rozumiany. Powszechną fałszywą teorią jest, że piekło to miejsce płonące ogniem i siarką, gdzie grzesznicy są torturowani po śmierci. Zgodnie z tym poglądem, kiedy grzesznik umiera, jego niewidzialna, niematerialna, nieśmiertelna „dusza” trafia do tego miejsca niekończącej się agonii. Grzesznik, jak twierdzą głosiciele tej teorii, doświadcza nieopisanego bólu i cierpienia w mękach piekielnych przez całą wieczność. Ta teoria jest nieprawdziwa; jest niebiblijna.
„Doktryna o niekończących się mękach grzeszników opiera się na fałszywej nauce o nieśmiertelności duszy. Człowiek nie posiada świadomej, niematerialnej natury, która żyje po śmierci. Człowiek jest nieświadomy w chwili śmierci. Człowiek musi żyć, aby doświadczać męki i bólu. Gdyby takie piekło istniało i umarły zostałby w nim umieszczony, nie wiedziałby o tym nic, ponieważ „umarli nic nie wiedzą”. Żyjący człowiek może odczuwać ból poprzez funkcjonowanie swojego układu nerwowego i mózgu, części ciała, które po śmierci zostają pogrzebane w grobie. Grzesznik nie może odczuwać żadnych męek, jeśli jego mózg i układ nerwowy nie działają.
„Biblia wspomina o „karze wiecznej” (Mateusza 25:46), ale nie o „karaniu wiecznym”. Niegodziwcy zostaną zniszczeni na wieki w drugiej śmierci. Zostaną ukarani wiecznym zniszczeniem z dala od obecności Pana” (2 Tesaloniczan 1:9)” (Alva Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1969, s. 160).
„Za czasów apostołów, poza murami Jerozolimy, znajdowało się płonące wysypisko śmieci zwane „Doliną Hinnoma” lub „Gehenną”. Gehenna była miejską spalarnią śmieci w starożytnej Jerozolimie. Śmieci, odpady i martwe zwierzęta wrzucano do tej doliny, aby je spalić. Ogień płonął tak długo, jak długo był materiał do strawienia. Same śmieci ulegały spaleniu, ale ogień płonął dalej, pochłaniając kolejne śmieci. W dolinie Gehenny nie ma dziś ognia. Został on wygaszony wieki temu. Dolina nie jest już wykorzystywana jako spalarnia.
„Ogień Gehenny był postrzegany jako symbol sądu i zniszczenia. Jezus użył ognia Gehenny jako ilustracji ostatecznego zniszczenia niegodziwych. Ogień Gehenny odnosi się do jeziora ognia, które jest drugą śmiercią (Obj. 20:14-15)” (tamże, s. 163-164).
Pytania do lekcji:
- Jaka będzie ostateczna kara dla niegodziwych? Ewangelia Mateusza 13:37-42.
- Jaki będzie skutek tego spalenia? Ewangelia Mateusza 3:12; Księga Malachiasza 4:1, 3.
- Jakie jest powszechne przekonanie na temat kary dla niegodziwych? Ewangelia Marka 9:43-48.
- Czy to oznacza, że ogień nigdy nie zgaśnie? 2 Piotra 2:6; Judy 1:7.
- Jaki był ostateczny los Sodomy? Księga Rodzaju 19:27-28; Ewangelia Łukasza 17:29-30.
- Jaki będzie ostateczny los niegodziwych w dniu sądu? Ewangelia Mateusza 7:13; 2 List do Tesaloniczan 1:7-10. Jak nazywa się to ostateczne zniszczenie? List do Rzymian 6:23; Objawienie 2:11; 20:14.
- Czy niegodziwi umarli są teraz karani? Hioba 3:11, 17; 2 Piotra 2:9.
- Powszechnie uważa się, że w piekle karę ponosi tylko dusza. Czy jest to zgodne z Biblią? Ewangelia Mateusza 5:29-30.
- Jak inaczej w Biblii nazywa się to „piekło”? Objawienie 20:14-15.
- Co jeszcze w naszej Biblii jest tłumaczone jako „piekło”? Izajasz 14:15-17. Czy sprawiedliwi byli w tym piekle? Psalm 18:4-5; Jonasz 2:2; Dzieje Apostolskie 2:25-27.