Czytanie Pisma Świętego: Jana 19:30-42.
Wiersz do zapamiętania: „Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi” (Mateusza 12:40).
Artykuł 3. UKRZYŻOWANIE I ZMARTWYCHWSTANIE CHRYSTUSA
Wierzymy, że Pismo Święte naucza, iż Jezus Chrystus został ukrzyżowany w środku tygodnia, w dniu, który nazywamy środą, o zachodzie słońca. Pozostał w grobie przez trzy dni i trzy noce i zmartwychwstał o zachodzie słońca w dzień szabatu (sobotę), wypełniając „znak” dany przez Niego samego. (Mt 12,39-40; 28,1; Łk 23,54)
Wprowadzenie:
Podczas posługi Jezusa przywódcy religijni nieustannie domagali się od Niego znaków jako dowodu Jego mesjaństwa. Ewangelia Mateusza 12:38-40 opisuje jeden z takich incydentów i odpowiedź Jezusa. „Wtedy niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli: Nauczycielu, chcemy widzieć od Ciebie znak. Lecz On im odpowiedział: Pokolenie złe i cudzołożne znaku żąda, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi”.
Zauważ, że Jezus powiedział, iż dany będzie tylko jeden znak, tj. że będzie przebywał trzy dni i trzy noce w sercu ziemi. Całe Jego roszczenie do bycia Mesjaszem opierało się na tym znaku. Gdyby ten znak się nie spełnił, nie byłby On prawdziwym Mesjaszem.
Popularna nauka, że Jezus został ukrzyżowany w piątek i zmartwychwstał w niedzielę rano, nie spełnia tego znaku. Maksymalnie, co możemy uzyskać z ukrzyżowania w piątek i zmartwychwstania w niedzielę rano, to dwie pełne noce, cały dzień i dwa bardzo krótkie fragmenty innych dni. To zaledwie nieco ponad połowa z 72 godzin potrzebnych do uformowania trzech dni i trzech nocy. „Zaiste, Bóg niech będzie prawdomówny, a każdy człowiek kłamcą” (Rz 3,4).
Kiedy właściwie podzielimy Słowo Prawdy, odkryjemy, że dzień po Passze był wielkim szabatem. Ten szabat może przypadać w dowolny dzień tygodnia. Wielki szabat przypadał w czwartek, w roku ukrzyżowania Jezusa. Niektórzy twierdzą, że Ewangelia Łukasza 24:13-21 przeczy środowemu ukrzyżowaniu. Jednakże proroctwa z Dn 9:27 o środowym ukrzyżowaniu i Ewangelia Łukasza 24:13-21 odnoszą się do rozmowy w niedzielę. Licząc trzy dni wstecz, byłby to czwartek, jednak należy wziąć pod uwagę, że w czasach biblijnych dzień liczony był od zachodu słońca do zachodu słońca (Rdz 1:5), więc czwartek zaczynałby się od tego, co nazywamy środowym zachodem słońca.
Zatem Jezus został ukrzyżowany w środę i zmartwychwstał późno w szabat, wypełniając w pełni jedyny znak, jaki dał. Gdy to zrozumiemy, wszelkie pozorne rozbieżności znikną.
Czy to naprawdę ważne? Było to na tyle istotne, że Jezus oparł całe swoje twierdzenie o byciu Mesjaszem na tym znaku, a znaczenie naszego zrozumienia jego spełnienia wydaje się oczywiste.
Pytania do lekcji:
- O co prosili Jezusa uczeni w Piśmie i faryzeusze, aby im pokazał? Ewangelia Mateusza 12:38-41; 16:1-4
- W jaki sposób „znak proroka Jonasza” dowodził, że Jezus był Mesjaszem? ; Jonasz 1:17; Jan 2:18-22
- Jak długo Jezus powiedział, że będzie „w sercu ziemi”? Jonasz 1:17; Mateusz 12:40.
- Czy ukrzyżowanie w piątek i zmartwychwstanie w niedzielę rano dają trzy dni i trzy noce? J 19,31; 20,1
- Co opisy dnia i nocy w Piśmie Świętym mówią nam o znaku Jonasza? Rdz 1,5; Mt 12,40
- Jakie dowody wskazują na istnienie dwóch szabatów w tygodniu ukrzyżowania? Księga Kapłańska 23:5-7; Ewangelia Marka 16:1; Ewangelia Łukasza 23:54-56; Ewangelia Jana 19:14, 31. [UWAGA: Marek opisuje kobiety kupujące wonności po szabacie, podczas gdy Łukasz opisuje je przygotowujące wonności, a następnie odpoczywające w szabat. Ta chronologia potwierdza coroczny Wielki Szabat, po którym następował dzień przygotowań, a następnie cotygodniowy Szabat.]
- Jak liczono biblijny dzień i jak to pomaga nam zrozumieć Łukasza 24:21? Rdz 1,5; Kpł 23,32; Łk 24,13-21
- Czy Jezus zmartwychwstał już wtedy, gdy kobiety przybyły do grobu pierwszego dnia tygodnia? (Mt 28,1-6; J 20,1)
- Dlaczego śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są istotne dla naszej wiary? 1 Koryntian 15:3-4, 12-17