Niedziela: Obłuda potępiającego sądu — Ewangelia Mateusza 7:1-5; Ewangelia Łukasza 6:37-42
Każdy chrześcijanin musi wydawać „zdrowy osąd” o innych. Jak inaczej moglibyśmy powstrzymać się od „rzucaniapereł przed wieprze” lub odrzucania fałszywych proroków? (Ewangelia Mateusza 7:6, 15-23). To ostrzeżenie jest przeciwko duchowi potępienia, który przejawia się w: (1) osądzaniu w sytuacjach, które nas nie dotyczą; (2) osądzaniu na podstawie uprzedzeń, a nie zasad; (3) osądzaniu na podstawie osobowości, a nie zasad; (4) osądzaniu bez znajomości wszystkich faktów; (5) osądzaniu bez próby zrozumienia; i (6) niechęci do przebaczenia. Ostateczny sąd należy do Boga.
Poniedziałek: Perły przed wieprze? — Ewangelia Mateusza 7:6
Utożsamianie ludzi z psami i wieprzami brzmi ostro, ale musimy pamiętać o straszliwym skazie grzechu na życiu ludzi. Musimy głosić ewangelię, ale nasza ewangelizacja nie powinna być mechaniczna ani chaotyczna, bo inaczej nierozsądnie marnujemy czas, energię i zasoby. Ludzie są różni i musimy rozumieć różne typy ludzi, z którymi się spotkamy; Heroda i Piłata nie da się traktować tak samo. Musimy uważać na prawdę, którą przedstawiamy, i na sposób, w jaki jest ona przedstawiana. Marnotrawstwem jest omawianie jakiegokolwiek aspektu prawdy z niewierzącym, poza podstawami zbawienia.
Wtorek: Proście, szukajcie, pukajcie — Mt 7,7-12; Łk 6,31
Ten aspekt nauczania Jezusa powinien nam przypominać pierwsze błogosławieństwo: „Błogosławieni ubodzy w duchu” (Mt 5,3). Tylko wtedy, gdy poznamy głębię naszego osobistego bankructwa, będziemy prosić, szukać i pukać. Tylko wtedy, gdy zrozumiemy naszą desperację na obecność Boga w naszym życiu, okażemy wytrwałość, wytrwałość i natarczywość. Po drugie, wiemy, że Bóg jest naszym Ojcem i jest jedynym, którego szukamy. Porzucamy wszystkich innych. Dlaczego? On jest jedynym Wiernym, a Jego dary są jedynymi, które całkowicie nas zaspokajają. On nawet udziela nam drogocennego Ducha Świętego, gdy Go prosimy. Piotr podsumował to, „Jego Boska moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności” (2 P 1,3).
Środa: Wąska Brama i Wąska Droga (KJV) — Ewangelia Mateusza 7:13-14
Droga chrześcijańskiego życia jest wąska. Ale taka też jest brama prowadząca do chrześcijańskiego życia. Brama, o której mówił Jezus, nie jest bramą sądu ostatecznego, ale bramą, która początkowo wprowadza nas na drogę zbawienia. Jest ciasna; ogranicza. Wiele dzisiejszych kazań tego nie odzwierciedla, często pozostawiając wrażenie, że życie chrześcijańskie jest łatwe. Droga jest ciasna i wąska od początku do końca. Poprzednie życie musi zostać porzucone. Po pierwsze, musimy porzucić światowość. Nie ma miejsca na świat ani na jego drogi. Bóg wyprowadził Izraelitów z Egiptu, ale o wiele trudniej było wyprowadzić Egipt z Izraela. Aby porzucić światowe drogi, musimy porzucić „siebie”. Mamy być jak Chrystus. (Zobacz Galacjan 2:20).
Czwartek: Po owocach poznani — Ewangelia Mateusza 7:15-20
Wyglądają dobrze — brzmią dobrze — wydają się być autentyczni. Są charyzmatyczni. Mają dobry charakter. Fałszywego proroka poznamy tylko po jego przesłaniu i tym, co ono przynosi. Głosi mleko, a nie mocną doktrynę. Nie głosi ciasnej bramy i wąskiej drogi, ani nie głosi wszystkich atrybutów Boga, zazwyczaj ograniczając przesłanie do miłości. Nie buntuje się przeciwko grzechowi. Mówi sentymentalnie o krzyżu Chrystusa, ale pomija jego prawdziwą głębię.
Piątek: Drzewo i owoc — Ewangelia Mateusza 7,21-23; Ewangelia Łukasza 6,43-45.
Jezus opisał cechy duchowo odrodzonych w Błogosławieństwach. Wielu będzie myśleć, że ich wiara lub pobożność ich zbawi („Panie, Panie…”), albo że ich przejawy duchowych darów (prorokowanie, wypędzanie demonów) ich zbawią, albo będzie wierzyć w ich dobre uczynki. Jak powiedział Jezus: „Musicie się na nowo narodzić” (Ewangelia Jana 3,7).
Sobota: Mądry i Głupi — Ewangelia Mateusza 7:24-27; Ewangelia Łukasza 6:46-49
Prosta historia. Dwóch mężczyzn — to samo pragnienie. Zbudowali domy, które wyglądały identycznie. Największą różnicą był fundament, i to on zrobił całą różnicę.