Niedziela – Prześladowani z powodu Chrystusa: J 15,26-16,3.
Jezus przepowiada prześladowania, z którymi spotka się ciało wierzących po Jego ukrzyżowaniu. Ostrzega swoich uczniów przed zelotami, którzy wierzą, że spełniają wolę Bożą, potępiając naśladowców Jezusa, ale nie rozumieją objawienia tego, kim naprawdę jest Jezus, nawiązując do roli, jaką Saul (apostoł Paweł) odegrał w prześladowaniach wczesnego Kościoła. Jezus wskazuje na nadchodzące prześladowania, aby Jego uczniowie, gdy staną w obliczu tych prób, pamiętali, że On nie tylko przewidział okoliczności, ale także przygotował ich na stawienie czoła trudnościom.
Poniedziałek – Konieczność odejścia: J 16,4-7.
To typowe dla ludzkości, że pragniemy poznać wszystkie szczegóły wydarzeń, z którymi mamy się zmierzyć, jednak w tym fragmencie uczniowie nie proszą Jezusa o wyjaśnienie Jego przepowiedni. Są zbyt przepełnieni smutkiem. Zostawili wszystko i świadomie poświęcili swoje życie, by za Nim pójść, ale On teraz mówi im, że musi ich opuścić. To ich szokuje i pozbawia mowy! Jezus jednak podkreśla, że Jego odejście jest kluczowe. Wie, czego oni jeszcze nie rozumieją: że odchodząc, wypełni Pismo, przyniesie im życie w obfitości i otworzy Królestwo Niebios.
Wtorek – Misja Ducha Świętego: J 16,8-15
Jednym z powodów, dla których odejście Jezusa było konieczne, było zesłanie Ducha Świętego. Duch Święty przekonał ludzkość, przekonując świat o grzechu i jego naturze oraz uświadamiając duszę o potrzebie sprawiedliwości, szczególnie w obliczu zbliżającego się sądu. Duch Święty przyniósł pocieszenie złamanym i przygnębionym sercom, objawiając zbawienie i niezawodną miłość Boga. Ponadto Duch Święty stał się naszym przewodnikiem, prowadząc nas do zrozumienia prawdy i objawiając ukryte duchowe sprawy Boga naszemu naturalnemu człowiekowi. Mocą Ducha Bożego dzieło Boże dokonuje się w naszym życiu.
Środa – Radość z Przemiany: J 16,16-22.
Jezus porównał wydarzenie swojej śmierci i zmartwychwstania do narodzin, dając uczniom podstawę do wyjaśnienia, czego mieli doświadczyć. Słowo użyte do opisania „bólu” kobiety (thlipsis) jest również używane do opisania ucisku (Dn 12,1 i Sof 1,14-15). Jednak ten ucisk będzie odczuwalny tylko przez krótki czas. Potem ich smutek przemieni się w radość.
Czwartek – „Proście, a otrzymacie”: J 16,23-28
W wersecie 23 pierwsze słowo „proście” to greckie „erotao” (J 16,30), które oznacza zadawanie pytań. Drugie „proście” to „aiteo” (również w. 26), które oznacza błagać lub prosić. Jezus poucza uczniów, że Jego relacja z nimi wkrótce się zmieni. Nie będą już musieli zadawać Mu pytań, ponieważ to, o co prosili, wkrótce stanie się jasne. A wkrótce ich prośby do Boga zostaną zaniesione „w imię Jezusa”.
Piątek – „Czy teraz wierzysz?”: J 16,29-31
Uczniowie w końcu zrozumieli, że Jezus został posłany od Boga. Jezus jednak pyta, czy choć wierzą w to teraz, w czasach pokoju, nadal będą wierzyć, gdy spotkają ich prześladowania i udręki. To w kryzysie nasza wiara musi być niezachwiana, deklarując: „Tak, wierzymy!”.
Sobota – Pokrzepieni w ucisku: J 16,32-33
Chociaż uczniowie wyrażali wiarę w Niego, Jezus wiedział, że wkrótce ich wiara zostanie wystawiona na próbę. Będą prześladowani za wiarę. Będą rozdzieleni przez okoliczności życiowe i nie będą mogli się nawzajem wspierać. Jezus zachęcał ich jednak do odwagi (radości), ponieważ w Jego zwycięstwie nad światem oni również mogli doświadczyć zwycięstwa. Pamięć o tym, czego dokonał Chrystus, przynosi Jego naśladowcom ogromną nadzieję.