Tekst Pisma Świętego: Izajasz 49:1-52:12
Wiersz do zapamiętania: „O, jak piękne są na górach nogi tego, który zwiastuje dobrą nowinę, który ogłasza pokój, który zwiastuje szczęście, który ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje!” —Izajasz 52:7
Wstęp:
Chociaż Boży ostatek został wyzwolony z niewoli babilońskiej dawno temu, świat wciąż jest „duchowo” wyzwalany z Babilonu (humanistycznego, pogańskiego systemu światowego). Te rozdziały Księgi Izajasza przedstawiają Sługę Bożego, Mesjasza, na trzy ważne sposoby:
- Sługa i poganie (Izajasz 49:1-50:3)
- Sługa i Pan Bóg (Izajasz 50:4-11)
- Sługa i Izrael (Izajasz 51:1-52:12)
Izajasz prorokował Słowa i Wolę Boga Jego ludowi, nakazując mu powrót do Boga i wyzwolenie z Babilonu. Bóg w nadprzyrodzony sposób zatroszczy się o nich i sprowadzi ich z powrotem do Ziemi Obiecanej. Ale istniał jeszcze inny rodzaj wyzwolenia, który musiał nastąpić. Po wyzwoleniu z Babilonu, lud potrzebował wyzwolenia Babilonu „z” siebie. Jak ci grzeszni, zbuntowani ludzie mogliby kiedykolwiek służyć sprawiedliwemu i świętemu Bogu? Nie może On po prostu zapomnieć o ich grzechu – nie mogą trwać w tym samym stanie, który od początku oddalił ich od Pana.
Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w Księdze Izajasza 49-55. Rodzaj niewoli, o której tu mowa, ma charakter duchowy, a Sługa Pański, przedstawiony po raz pierwszy w Księdze Izajasza 42:1-9, będzie dla Izraela tym, czym oni sami nigdy nie mogliby być.
W Księdze Izajasza 49:1-52:12 Bóg wielokrotnie podkreśla, że nie odrzucił swojego ludu. Boski Pasterz nie chce go porzucić. Zaplanowano dla nich szczególną „drogę” – zapewnienie przekraczające ich najśmielsze wyobrażenia. Zostanie im dany Sługa – nie tylko ktoś na tyle pokorny, by wykonać pracę, ale z autorytetem i kwalifikacjami do tego mozolnego zadania. Zostanie on dany nie tylko dla Izraela, ale dla odnowy świata. Nie przyniesie tylko przesłania, ale „przesłanie” – Lew Judy, Baranek zabity od początku świata!
Studiowanie Słowa
- Dlaczego Sługa Boży miał być także światłością dla pogan? (Izajasz 49:6; Rodzaju 28:14; Psalm 22:27; Jeremiasz 3:17; Efezjan 2:11-18; 3:6)
- Omów znaczenie „duchowej drogi”, wolnej od wszelkich przeszkód, którą Bóg stworzył dla wszystkich, którzy przyjdą. (Izajasz 49:11; Przysłów 16:17; Izajasz 35:8; Jeremiasz 18:15)
- Czy w świetle Bożej stałości wobec Jego ludu (Izajasz 49:14-5:3) Boża rózga karząca jest wymierzana z miłości, gniewu, czy z obu tych powodów? (5 Mojżeszowa 8:5; Przysłów 3:11-12; Jeremiasz 10:4; Lamentacje 3:32; 1 Koryntian 11:32; Hebrajczyków 12:7-11)
- Czy działanie Boga kiedykolwiek się spóźnia? (Izajasz 51:9-10; Powtórzonego Prawa 32:4; Kaznodziei Salomona 3:14)
- Kiedy Bóg sprowadzi resztę swego ludu z wygnania do Jerozolimy, co zaplanował uczynić z Babilonem? (Izajasz 51:22-23)
- W Księdze Izajasza 51 ludzie wołają, aby Bóg się obudził. Kto naprawdę potrzebuje się obudzić? (Izajasz 52:1-2; Rzymian 13:11-14; 1 Koryntian 15:34; 1 Tesaloniczan 5:6)
- O czym świadczy nasze grzeszne zachowanie wobec świata? (Izajasz 52:5-6; Ezechiel 36:19-20; Efezjan 5:25-27)
- Czego doświadczamy, gdy uznajemy Jego suwerenność, budzimy się z naszych grzesznych dróg i odnawiamy nasze przymierze z Bogiem? (Izajasz 7-12; 2 Kronik 7:14; Psalm 22:26; Objawienie 3:10, 21)