Tekst Pisma Świętego: Izajasz 1:1-6:13
Wiersz do zapamiętania: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować – mówi Pan! Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choćby były czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna”. –Izajasz 1:18
Wstęp:
Księga Izajasza rozpoczyna się od złowrogiego oskarżenia. Po wymienieniu autora i czasu jego powstania, Bóg woła głosem proroka, że Jego lud dopuścił się zdrady: „Słuchajcie, niebiosa, i nakłońcie ucha, ziemio! Bo Pan przemówił: Wychowałem i wychowałem synów, a oni zbuntowali się przeciwko Mnie” (Izajasz 1:2).
Reszta księgi opiera się na tym oskarżeniu o bunt i niewierność Izraela. Już samo stwierdzenie po pierwszym oskarżeniu stawia intuicyjną inteligencję ludu Bożego poniżej naturalnej skłonności udomowionych zwierząt. W istocie, porażka człowieka pokazuje, że jest on głupszy od osła.
W całej księdze Izajasza głównymi, kontrastującymi tematami są sąd i nadzieja, ponieważ te tematy powtarzają się wielokrotnie. Oskarżenia Pana zawsze ustępują miejsca Jego obietnicom oczyszczenia, uzdrowienia i odnowy.
Jednakże, pomimo silnego nacisku na nadzieję wykraczającą poza sąd Boży, żadna inna księga Biblii nie mówi z większą siłą ani autorytetem o wyjątkowości i wywyższeniu Jahwe. W całej księdze idea, że Boga można porównać do bogów narodów, jest wyśmiewana. Pomimo swoich niepowodzeń, tylko Hebrajczycy wierzyli, że Bóg jest ponad światem – że tylko On jest wszechwystarczający i transcendentny ponad wszystko. Bóg jest absolutny; Jego drogi są absolutne.
W końcu każdy człowiek spotka Stwórcę, ale każdemu zostaje dany ważny wybór. Czy uklękniemy przed Bożą wolą w pokornym posłuszeństwie, czy też zostaniemy zmuszeni do uklęknięcia z powodu naszej wyniosłej pychy i upartego nieposłuszeństwa? Boże obietnice łaski i odnowy wołają do nas do dziś. Każdy z nas musi zdecydować, jak na nie zareaguje.
Studiowanie Słowa
Studium lekcji
- Z Księgi Izajasza 1:10-20 jasno wynika, że Juda uważała, iż należy im się uprzywilejowane traktowanie, ponieważ znali objawiony przez Boga sposób składania ofiar. Jak możemy odrzucić własną grzeszność, ponieważ rozumiemy „właściwą doktrynę”? (Ezechiela 18:4; Galacjan 5:19-21).
- Jakie były prawdziwe intencje Boga, gdy sprowadzał surowy osąd na swój lud? (Izajasza 1:24-28; Malachiasza 3:1-7) Czy jest to prawdą również dzisiaj? (1 Piotra 4:12-17; 2 Piotra 3:10-12)
- Jak będzie wyglądał „dzień Pański” dla pysznych i wyniosłych, którzy pokładają ufność w czymkolwiek innym niż Bóg? (Izajasza 2:10-19)
- Księga Izajasza 3 ukazuje straszliwe skutki ludzkiej arogancji, która pokłada ufność w ziemskich zasobach i ciele, a szczyci się własnym pięknem. Czyż nie jesteśmy tak samo bałwochwalczy i pyszni jak Juda, kładąc nacisk na własne bezpieczeństwo w życiu ponad wszystko i wierząc, że możemy je zagwarantować, manipulując władzami tego świata? (Izajasz 3:10-12; 3:21-4:1; Ozeasz 10:12-15)
- Którego stanu pragniemy bardziej: szczęścia czy świętości? Dlaczego? (Izajasz 4:2-6; Hebrajczyków 12:12-15)
- Zidentyfikuj sześć konkretnych zachowań opisanych w pieśni sądu Izajasza. (Każde z nich rozpoczyna się słowem „Biada…”) (Izajasz 5:7-24)
- W Księdze Izajasza 6 powołanie Izajasza do służby rozpoczyna się od ujrzenia Świętego Pana na Jego tronie. Izajasz mówi wtedy: „Biada mi!”. Omów, jak nierozsądne jest usiłowanie służenia Bogu, dopóki nie wyznamy własnej grzeszności, nie pokutujemy i nie wyrzekniemy się buntowniczych dróg. (2 Kronik 7:14; Izajasz 55:7)
- Jakiego procesu używa Bóg dzisiaj do świętego oczyszczenia tych, których wybiera i powołuje? Czy wszyscy wierzący nie mieszczą się w tej kategorii w pewnym stopniu? (Dz 2,38-39; Łk 18,13; Hbr 9,12-14)