Tekst główny: Łukasza 18:1-14; Mateusza 19:1-30
Wiersz do zapamiętania: Wtedy przyprowadzono do Niego dzieci, aby włożył na nie ręce i pomodlił się. Lecz uczniowie gromili ich. Lecz Jezus rzekł: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im; do takich bowiem należy Królestwo Niebios”. Ewangelia Mateusza 19:13-14
Wstęp:
Być może najtrudniejszą prawdą, jaką Jezus musiał przekazać swoim naśladowcom, było to, że autentyczna, wytrwała miłość jest centralnym tematem Królestwa Bożego. Podczas gdy ortodoksyjni Żydzi gorliwie wyznawali swoje przekonania, ich zobowiązania religijne opierały się bardziej na intelektualnym zrozumieniu niż na osobistej relacji z Jedynym Prawdziwym Bogiem. Przejawiało się to nie tylko w ich relacji z Bogiem, ale także w sposobie, w jaki traktowali innych. Jezus nieustannie nauczał ich lepszego sposobu życia niż bezduszny legalizm.
Mistrz czynił to na kilka sposobów, wszystkie one współdziałały w dążeniu do tego samego celu: nawiązania przez ludzi osobistej, pełnej zaufania i miłości relacji z Ojcem Przedwiecznym. (1) Pokazywał to za pomocą obrazowych przypowieści; (2) Nauczał bezpośrednio w życiu codziennym; (3) Dawał przykład tym zasadom w sposobie, w jaki traktował innych.
Z pewnością miłość leży u podstaw wszelkiej autentycznej duchowości. Bez niej nie ma łaski, miłosierdzia ani prawdziwego spełnienia. Bóg jest boską istotą czystej i nieskończonej miłości, a my zostaliśmy stworzeni, by być do Niego podobni! Miłość ma wszystko wspólnego!
Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że Bóg posłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Umiłowani, jeśli Bóg nas tak umiłował, to i my powinniśmy miłować się wzajemnie. Nikt nigdy nie widział Boga. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas, a miłość Jego jest w nas doskonała. (1 J 4,7-12)
Studium lekcji
o słowach
- Dlaczego wdowa z przypowieści Jezusa z Ewangelii Łukasza 18,1-8 doczekała się wyroku na swoją korzyść? (Łk 18,2-5)
- Jaką przewagę ma dziecko Boże nad wdową w tej przypowieści? Łk 18,7-8
- Omów, w jaki sposób faryzeusz z przypowieści Jezusa z Ewangelii Łukasza 18:9-14 błądził w swoim rozumowaniu. (Łk 18:11-12) Jak łatwo jest nam wpaść w tę samą pułapkę?
- A jaka była postawa celnika? Łk 18,13 Jaki był główny sens tej przypowieści? Łk 18,14
- Jakie istotne prawdy kryły się za odpowiedzią Jezusa na pytanie faryzeuszy o rozwód? Ewangelia Mateusza 19:1-9; Ewangelia Marka 10:1-12
- Jakie znaczenie ma nauka Jezusa o celibacie? Ewangelia Mateusza 19:10-12. Jak to się ma do nauki Pawła o celibacie zawartej w 1 Liście do Koryntian 7:7-8, 32-35?
- Jakiej istotnej prawdy o Królestwie Jezus nauczał przez małe dzieci? Ewangelia Mateusza 19:13-15; Ewangelia Marka 10:13-16; Ewangelia Łukasza 18:15-17
- Czego Jezus nauczał swoich uczniów o bogactwie poprzez bogatego młodzieńca, który odwrócił się od Niego? Mt 19, 16-24; Mk 10, 17-25; Łk 18, 18-25
- Czy potrafisz sobie wyobrazić, dlaczego Piotr zastanawiał się, jaki osobisty zysk przynosi naśladowanie Jezusa Chrystusa? Ewangelia Mateusza 19:25-30; Marka 10:26-31; Łukasza 18:26-30. Skąd możemy mieć pewność, że służba Bogu jest warta całego wysiłku?