Niedziela: Łazarz — J 11,1-16
Maria i Marta posłały Jezusowi wiadomość, że ich brat jest chory. Co ciekawe, nie żądały od Jezusa niczego; całkowicie oddały sytuację w Jego ręce, aby uczynił to, co On zechce. Podróż z Betanii, gdzie mieszkali bracia, do miejsca pobytu Jezusa zajęła około jednego dnia. Dlatego, gdy wiadomość dotarła, Łazarz już nie żył. Jezus odczekał jeszcze dwa dni, zanim udał się do Betanii. Jezus mógł uzdrowić Łazarza na odległość, a nawet zapobiec chorobie, ale nie chciał tego zrobić. Postrzegał tę sytuację jako okazję do uwielbienia Boga.
Poniedziałek: Zmartwychwstanie i Życie — J 11,17-27
Chociaż Marta nie do końca rozumiała cel Jezusa, szczerze wierzyła, że mógł On uzdrowić Łazarza. Jezus powiedział jej, że jej brat zmartwychwstanie, ale ona nadal nie rozumiała. Interpretuje słowa Jezusa jako odnoszące się do przyszłości. Jezus odpowiada, wzywając ją do głębszego poziomu wiary, stwierdzając, że On jest Zmartwychwstaniem i Życiem. Wskazuje, że nie jest tylko dawcą życia, ale samym życiem. Marta podejmuje wyzwanie i jednoznacznie stwierdza, że Jezus jest Panem, Chrystusem i Synem Bożym.
Wtorek: Jezus i śmierć, ostatni wróg — Jan 11:28-37
Kiedy Jezus staje w obliczu płaczu Marii i podobnych pytań, reaguje inaczej niż Marta. Jest w rzeczywistości zły i poruszony. Słowo „jęknął” pochodzi od greckiego słowa „embrimaomai”, oznaczającego parskanie, podobnie jak to, co robi zwierzę. Greckie słowo „zaniepokojony”, „tarasso”, dosłownie oznacza rozgniewany w duchu. Gniew Jezusa został rozpalony przez lament Marii i jej przyjaciół nad doświadczeniem śmierci. Śmierć jest wrogiem, a Szatan używa naszego strachu przed śmiercią jako broni. Ta świadomość rozsierdziła Jezusa.
Środa: Wskrzeszenie z martwych — J 11,38-44
Wcześniej w tym fragmencie Marta wyznała swoją niezachwianą wiarę w Jezusa. Ale w ostatniej chwili jej wiara osłabła. Powiedziała, że Łazarz nie żyje od czterech dni i jego ciało z pewnością będzie cuchnąć. Jezus przypomniał jej o przesłaniu, które przekazał jej trzy dni wcześniej. Zachęcał ją do wiary. Jezus uznał, że wiara w obietnice Boga uwalnia Jego moc i objawia Jego chwałę.
Czwartek: Decyzja o śmierci — J 11,45-54
Wielu świadków cudu, którego dokonał Jezus, wskrzeszając Łazarza z martwych. Wielu z tych, którzy to widzieli, uwierzyło w Pana. Reakcja ludzi była jednak podzielona. Niektórzy z nich natychmiast odeszli i opowiedzieli faryzeuszom, co widzieli. Na podstawie narastających dowodów faryzeusze podjęli decyzję: Jezus musi umrzeć!
Piątek: Uzdrowienie dziesięciu trędowatych — Łk 17,11-19
Wołali o pomoc, nazywając Jezusa „mistrzem”, co wskazywało, że wiedzieli, kim On jest i jaką posiada moc. Jezus polecił im, aby poszli i pokazali się kapłanom. W tym momencie nie byli jeszcze uzdrowieni, więc polecenie Jezusa wymagało od nich aktu wiary. Kiedy jeden z nich zauważył, że został uzdrowiony, wrócił, upadł do stóp Jezusa i oddał Mu chwałę.
Sobota: Przyjście Syna Człowieczego — Łk 17,20-37
Jezus rozpoczyna ten fragment od odpowiedzi na pytanie faryzeuszy o to, kiedy nadejdzie Królestwo Boże. Następnie udzielił swoim uczniom wskazówek dotyczących nadejścia Królestwa. Nalegał, aby nie zatracali się w oczekiwaniu na Jego powrót ani w troskach otaczającego ich świata. Możemy nie wiedzieć, kiedy Syn Człowieczy powróci, ale kiedy to nastąpi, nie będzie wątpliwości i musimy być gotowi.