Niedziela: Wytrwanie do końca — Mateusza 24:13-14; Marka 13:13; Łukasza 21:19
Dwa elementy prawdy w tych wersetach wskazują na obecność silnego kościoła na ziemi w samym czasie powrotu Chrystusa: (1) nagroda dla tych, którzy pozostaną silni aż do końca; (2) fakt, że prawda o Królestwie Bożym będzie głoszona całemu światu, co wywoła koniec wieku i powrót Jezusa Chrystusa. Są tacy, którzy nauczają, że kościół zostanie porwany i utrzymany w stanie stasis przez okres nawet trzech i pół roku przed powrotem Chrystusa na ziemię, ale nie jest to ustanowione przez biblijne proroctwa. To, czego Chrystus tu naucza, wskazuje na coś przeciwnego: obecność silnego kościoła aż do samego końca.
Poniedziałek: Ohyda spustoszenia — Mateusza 24:15-18; Marka 13:14-16; Łukasza 21:20-22
Mistrz przepowiedział zniszczenie Jerozolimy, ale tutaj dał im wyraźne wskazówki, aby ostrzec ich przed jego zbliżaniem się i pomóc im uciec w bezpieczne miejsce. Kiedy ujrzą ohydę spustoszenia (pogańskie bałwochwalstwo) stojącą w Świątyni i rzymską armię otaczającą miasto, rozpoznają proroctwo Daniela (Daniela 9:27; 11:31; 12:11). Rzymskie legiony Tytusa spalą Świątynię i złożą pogańskie ofiary swoim chorągwiom, umieszczonym przy wschodniej bramie, gdy obwołają Tytusa cesarzem (70 r. n.e.). Czas ten będzie naznaczony zniszczeniem życia i mienia, a także większą liczbą złudzeń fałszywych Mesjaszy.
Wtorek: Wielki Ucisk — Mt 24,19-21; Mk 13,17-19; Łk 21,23-24
Wielki Ucisk został przepowiedziany i był nieunikniony. Jednak Jezus powiedział im, aby modlili się nie o to, aby wydarzenia zostały powstrzymane, ale o to, aby wydarzyły się w takim czasie i w taki sposób, aby było najłatwiej z nich uciec. Modlitwa o to, aby nie wydarzyło się to w szabat, wynikała z faktu, że bramy Jerozolimy były zamknięte w szabat, uniemożliwiając ucieczkę.
Środa: Dni skrócone — Mt 24,22; Mk 13,20
Możemy czerpać pocieszenie z obietnicy Jezusa, że nie wszyscy zostaną straceni w dniach ucisku. Podczas upadku Jerozolimy byli tacy, którzy przeżyli, i możemy dalej wnioskować, że obietnica Jezusa, iż kiedy nastąpi odzwierciedlenie wydarzenia ucisku, będą również tacy, którzy zostaną oszczędzeni.
Czwartek: Nie dajcie się zwieść — Mt 24,23-26; Mk 13,21-23
Jezus ponownie powrócił do tematu duchowego zwiedzenia – podwójnego ostrzeżenia – oczywiście dlatego, że pokusa podążania za fałszywymi mesjaszami lub prorokami byłaby tak silna. Nawet w dzisiejszym społeczeństwie odczuwamy pociąg do „spirytualizmu” i podobnych bezbożnych zjawisk nadprzyrodzonych, musimy więc zważać na ostrzeżenie Jezusa i modlić się, abyśmy nie zostali zwiedzeni.
Piątek: Pewny znak sądu — Mateusza 24:27-28
Jerozolima upadła pod ciężarem sądu Bożego, a Rzym był jedynie Jego mieczem. Podczas drugiego przyjścia Chrystus przyjdzie, aby sądzić narody. Najważniejsze jest to, że sąd Boży jest pewny i niepodważalny.
Sobota: Przyjście Syna Człowieczego — Mt 24,29-31; Mk 13,24-27; Łk 21,25-28.
Każde obalenie królestw lub miast, czy też detronizacja królów, jest reprezentowane przez zaćmienie słońca i księżyca oraz przez wstrząs żywiołów: głównym tematem jest wielka katastrofa. Wydaje się, że ma to dwojakie zastosowanie: zarówno zniszczenie Jerozolimy (początek mrocznego wieku), jak i zbliżająca się obecność Chrystusa jako Króla królów podczas Jego drugiego przyjścia, są potężnymi wydarzeniami Jego „przyjścia”.