Czytanie Pisma Świętego: Izajasz 11:10-16
Wiersz do zapamiętania: „Przyprowadzę z powrotem jeńców z ludu mojego, Izraela; odbudują spustoszone miasta i zamieszkają w nich; zasadzą winnice i będą pić z nich wino; założą ogrody i będą jeść z nich owoce. Zasadzę ich na ich ziemi i już nie będą wyrwani z ziemi, którą im dałem – mówi Pan, Bóg twój” (Am 9:14-15).
WSTĘP:
Wiele powiedziano na temat odzyskania i ponownego zgromadzenia Izraela. Rozproszenie rozpoczęło się wraz z niewolą Izraela i jego wywiezieniem na Wschód przez Asyryjczyków. Józef Flawiusz twierdził, że za jego czasów Izraelici nadal znajdowali się za Eufratem, ale jest prawdopodobne, że niektórzy z nich wyemigrowali wcześniej w inne miejsca. Żydzi w czasach Chrystusa zdawali sobie sprawę z tego rozproszenia, a Jakub i Piotr pisali listy do plemion Izraela (rzekomo zaginionych). Dlatego jest oczywiste, że ich miejsce pobytu było znane już wtedy, długo po tym, jak Izrael został wzięty do niewoli.
Rozproszony Izrael (zarówno Juda, jak i Izrael) miał zostać rozproszony po całym świecie, „jak ziarno przesiewa się w przetawie; a jednak nawet najmniejsze ziarnko nie spadnie na ziemię” (Am 9,9). Naturalnie, gdyby ziarno padło na ziemię, wykiełkowałoby i rosło – stając się w pełni rozwiniętą, wydającą plon rośliną. Dlatego Bóg nauczał tego porównania, że podczas przesiewania i rozproszenia Izraela nie nastąpi rozkwit narodów – ich nasienia – na obszarach ziemi, na których zostali rozproszeni. Ale ostatecznie mieli zostać zjednoczeni w jednym odrodzonym królestwie (Ez 37,21-22) w ziemi Izraela. Nie mieli ustanawiać żadnych innych królestw.
Warto również zauważyć, że Izrael miał stać się „przysłowiem” i „pośmiewiskiem” wśród narodów (a nie jako narody), gdzie został rozproszony. (Zobacz 1 Krl 9,7-8; Pwt 28,37). Najwyraźniej żaden naród dzisiaj (z wyjątkiem być może Państwa Izrael) nie jest „gwizdany” ani nie staje się „przysłowiem i pośmiewiskiem” z powodu bycia lub uznania go za naród domu Izraela. Jednak Izrael pozostaje rozproszonym jeńcem (a nie jako rządy narodowe), dopóki nie powróci jako „jeden naród” do swojej własnej ziemi, zgodnie z Ezechiela 37,21-22; Izajasza 11,12; Jeremiasza 32,37-38; 31,8; Amosa 9,12.15).
PYTANIA LEKCYJNE:
- Jakie pytanie zadawali sobie niektórzy Żydzi, o czym mowa w Ewangelii Jana 7:35? Kogo mieli na myśli, mówiąc o „rozproszeniu wśród Greków”?
- Do kogo Jakub i Piotr adresowali swoje listy? Jakub 1:1; 1 Piotr 1:1-2. Czy te teksty wskazują, że 10 plemion Izraela zostało zaginionych? Że ich miejsce pobytu nie było znane?
- Pokaż, dlaczego Amos 9:14-15 nie odnosi się do powrotu Izraela z 70-letniej niewoli w Babilonie. Zobacz także Ezechiela 37:21-22; Izajasza 11:12; Jeremiasza 32:27-28; 31:8, podkreślając trwający obecnie powrót Izraela.
- Co oznacza porównanie zawarte w Księdze Amosa 9:9, zwłaszcza ten fragment: „A jednak ani najmniejsze ziarnko nie spadnie na ziemię”? Czy to oznacza, że Bóg nie pozwoliłby na powstanie izraelskich rządów i narodów na świecie, gdzie Izrael był rozproszony?
- Jak dzieci Izraela miały być postrzegane wśród narodów, po których były rozproszone? 1 Królów 9:7-8; Powtórzonego Prawa 28:37. Czy jakikolwiek naród, który niektórzy uważają za literalny dom Izraela (z wyjątkiem Państwa Izrael), był tak postrzegany?
- Dlaczego Paweł powiedział, że niektórzy zostali odłamani od dobrego drzewa oliwnego? Rzymian 11:20, 25. Co wskazuje na możliwość ich odrodzenia? Rzymian 11:23.
- Jakie wezwanie znajdujemy w Księdze Izajasza 1:18? Co ostatecznie Bóg uczyni dla Izraela? Księga Izajasza 1:25-27.
- Jak zareaguje Izrael, gdy Bóg położy na nim rękę? Jeremiasz 50:4-5; 3:18.
- Co wskazuje na to, że powrót Izraelitów, zarówno do ojczyzny, jak i do Boga, nie nastąpi wyłącznie dzięki ich dobrowolnemu i wolnemu działaniu? Ezechiel 36:25-27.
Dla czyjego dobra Bóg obchodził się, obchodzi i będzie obchodził się z Izraelem? Ezechiel 36:21-24.