Czytanie Pisma Świętego: Dzieje Apostolskie 1:1-11
Wiersz do zapamiętania: „Dziękujcie Panu, wzywajcie Jego imienia, opowiadajcie Jego dzieła wśród ludu!” (1 Kronik 16:8)
Wprowadzenie: Ogólnie rzecz biorąc, każdy człowiek, który staje się chrześcijaninem, żałując za grzechy i ufając Jezusowi Chrystusowi w kwestii zbawienia, staje się pełnoprawnym świadkiem. Kiedy chrześcijanie odczują przemieniającą moc Ewangelii w swoim życiu, wdzięczność wymaga, aby dzielić się nią z innymi, opowiadając im o tym doświadczeniu.
W początkach posługi Chrystusa obserwujemy aktywne świadectwo ze strony tych, którzy uznali Chrystusa za Mesjasza, czyli „Pomazańca” Pańskiego. Jednym z pierwszych świadków był Andrzej, który natychmiast przedstawił Chrystusa swojemu bratu, Szymonowi Piotrowi. Następnie Filip z Betsaidy udał się do Natanaela i powiedział mu: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy – Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu” (J 1,45).
Pan nie wymaga od nas krzywoprzysięstwa. Nie potrzebuje nikogo z nas jako swojego adwokata. Pragnie jedynie, abyśmy mówili innym dokładnie, kim Go poznaliśmy. Pierwsi uczniowie, którzy chodzili i rozmawiali z Chrystusem, nie musieli dowodzić Jego Mesjasza. Wystarczyło, że opowiedzieli o Jego czynach. Życie i czyny Chrystusa oraz Jego własne oświadczenia dotyczące Jego tożsamości zawsze będą wystarczające.
Wiele cennych słów zostało napisanych, wzywając nas wszystkich do stania się zdobywcami dusz. Chrześcijanie poświęcają czas na naukę technik pozyskiwania innych dla Chrystusa. A jednak nie ma żadnej opatentowanej formuły, która byłaby lepsza od praktyki ciągłego opowiadania innym o tym, co Chrystus dla nas uczynił.
Świadczenie powinno być dla chrześcijanina tak naturalne, jak rozmowa o wędkowaniu dla człowieka, który je uwielbia. Chrześcijaństwo jest o wiele wspanialsze niż cokolwiek innego w życiu, dlatego powinno zawsze pozostać naszym priorytetem i ulubionym tematem rozmów. Świadczymy o jego żywotności, gdy traktujemy je jako priorytet w naszym życiu.
Niektórzy chcieliby, aby całe świadczenie spoczywało na duchownych, podczas gdy inni przerzuciliby tę odpowiedzialność na nieistniejącą klasę „laików”. Oczywista prawda Pisma Świętego wymaga jednak, abyśmy uznali, że świadczenie i składanie świadectwa jest obowiązkiem każdego wierzącego.
Pytania do lekcji:
- Dlaczego Jan Chrzciciel został posłany na świat? Jana 1:6-8. Co powiedział o nim Chrystus? Mateusza 11:11.
- Jakie dwie rzeczy wymienione są w Psalmie 89:1, o których możemy rozmawiać z innymi w ramach naszych wysiłków w zakresie świadczenia?
- Jakie inne świadectwo jest cenne w próbie pozyskiwania innych dla Chrystusa? Psalm 40:1-3; Dzieje Apostolskie 26:9-19.
- Czy to charakterystyczne dla osoby nawróconej, która naprawdę zna Jezusa, że opowiada o Nim innym? Mt 12,34-35; Dz 4,19-20.
- Jak skuteczne było wczesne świadectwo apostolskie? Dz 2,37; 4,33; 10,44.
- Jakie czynniki wpływają na skuteczność w głoszeniu? Dzieje Apostolskie 5:32; 18:28; List do Rzymian 1:16.
- Omów, jakie czynniki utrudniają nam świadczenie o Panu. 2 Tymoteusza 2:15; Mateusza 26:69-74.
- Jaki nadprzyrodzony element zapewnia wierzących, że to, co przyjęli, jest prawdą? Rzymian 8:16; 1 Jana 5:9-13.
- Zgodnie z Ewangelią Jana 7:38-39; Objawieniem 22:17; Dziejami Apostolskimi 1:8, kto powinien dawać świadectwo i zachęcać innych do poznania Chrystusa? Czy jest to zadanie tylko pastora?
- Jak daleko człowiek powinien posunąć się w świadczeniu o Chrystusie? 2 Tymoteusza 1:7-8; Objawienie 12:10-11.
- Jakie rozróżnienie w Piśmie Świętym dotyczy nagród za skuteczne świadectwo? Księga Daniela 12:2-3; Księga Przysłów 11:30; List Jakuba 5:20; Ewangelia Łukasza 19:15-27; Ewangelia Mateusza 25:20-30.