Czytanie Pisma Świętego: Ewangelia Mateusza 28:1-10, 16-20
Wiersz do zapamiętania: „A ta ewangelia o Królestwie będzie głoszona po całej ziemi na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec” (Ewangelia Mateusza 24:14).
Wprowadzenie: Był okres w historii biblijnej, w którym Bóg zdawał się zajmować niemal wyłącznie narodem izraelskim. Jednakże w czasie posługi Chrystusa można było zauważyć, że narodowy aspekt planu Boga dla Izraela zaczął popadać w zapomnienie i stał się drugorzędny w stosunku do planu Boga dotyczącego objawienia swojego zbawienia całej ludzkości.
Zgodnie z tą ogólnoświatową ofertą, Chrystus zaczął nauczać swoich uczniów, jak wszechstronna będzie Jego skuteczność. Pouczył ich: „Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10,16). Aby to jeszcze bardziej wyjaśnić, Bóg udzielił wizji apostołowi Piotrowi, objawiając tę niezwykle ważną prawdę. Po tym objawieniu od Boga Piotr mógł stwierdzić: „Zaprawdę, rozumiem, że Bóg nie ma względu na osoby, lecz w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10,34-35).
Mając w ten sposób utorowaną drogę, pierwsza wspólnota mogła zacząć rozszerzać swoje wpływy i nieść swoje przesłanie poza granice Izraela. Nakaz Jezusa, by iść na cały świat, stał się zrozumiały dla umysłów, które nie były już zajęte zachowaniem narodowych różnic. „Niedotykalni” z Samarii, przesądni poganie z Azji Mniejszej i politeistyczni Grecy – wszyscy mieli mieć udział w tym cudownym zbawieniu. I tak Kościół Pierwszego Wieku dosłownie potraktował nakazy Jezusa i zaczął głosić Go i Jego królestwo wszędzie.
Potrzeba Ewangelii jest wieloaspektowa. Jezus nakazał swoim uczniom nauczać narody, „aby zachowywały wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28,20). To przykazanie pociąga za sobą wiele. Musimy wiedzieć, czego Jezus nauczał, co praktykował i o co się modlił. Jego uczniowie, posłuszni temu przykazaniu, spisali rzeczy, które Jezus chciał, abyśmy nauczali narody, a Duch Święty zachował je dla naszego pouczenia.
Misje, zarówno krajowe, jak i zagraniczne, są szczególnie podkreślane w Nowym Testamencie, a skuteczne metody ewangelizacji we wszystkich częściach świata są z pewnością pożądane. Kościół Boży będzie chciał dobrze gospodarować swoim czasem i talentami w tym niezwykle ważnym przedsięwzięciu.
Pytania do lekcji:
- Czy chrześcijanie pochodzenia izraelskiego byli zaskoczeni, gdy w końcu zdali sobie sprawę, że Ewangelia ma dotrzeć również do pogan? Dz 10:45; 11:16-18.
- Czy Jezus próbował przygotować swoich uczniów na to „powszechne” rozróżnienie Ewangelii? J 10,16; 12,46-47; Mk 11,17; Mt 10,10-14; 19,28; Łk 22,28-30.
- Jaką obietnicę możemy przyjąć, wykonując pracę misyjną w imieniu Jezusa? Ewangelia Mateusza 28:20.
- Jak doszło do pierwszego rozmieszczenia misjonarzy w Kościele Wczesnochrześcijańskim? Dzieje Apostolskie 8:1-4.
- Jak Paweł wykazał, że obowiązki „strażnika” (Ezechiela 3:17-21) nadal obowiązywały Kościół wczesnochrześcijański i jego misjonarzy? Dz 13:49-52; 20:26-27.
- Kto lub co decyduje o obszarze, na którym możemy prowadzić naszą działalność misyjną? Dzieje Apostolskie 13:2-4; 15:7; 16:6-10; List do Galatów 1:15-17.
- Czy jesteśmy zobowiązani dotrzeć tylko do określonej rasy lub grupy społecznej? Rzymian 1:14-16.
- Jakie potrzeby pogan skłoniły pierwszych misjonarzy do działania? Dzieje Apostolskie 17:16-17.
- Co dzieje się z przesądami i ignorancją tam, gdzie prawdziwa praca misyjna odnosi sukces? Dzieje Apostolskie 19:18-20, 23-27.
- Czy w czasie Tysiąclecia będą jacyś misjonarze? Izajasz 52,6-12; 2,1-4; 11,10-11; Micheasz 4,1-3; Dzieje Apostolskie 3,19-21; Łukasz 22,28-30; Mateusz 19,27-28; 1 Koryntian 15,24-26.