Czytanie Pisma Świętego: Jana 16:7-16
Wiersz do zapamiętania: „Ale otrzymacie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. (Dzieje Apostolskie 1:8)
Wprowadzenie: Skąd Kościół Pierwotny czerpał swoją moc? Działania pierwszego Kościoła lokalnego były istotne i skuteczne. Nie sposób nie zauważyć ogromnej różnicy między rewolucyjną siłą tego pierwszego Kościoła a pozorną słabością większości współczesnych nam zgromadzeń. Ten kontrast uwypukla ogromną potrzebę Kościoła Bożego we współczesnym świecie. Musimy odpowiedzieć na powyższe pytanie: „Skąd Kościół Pierwotny czerpał swoją moc?”
Ta sama formuła sukcesu, którą stosował Kościół wczesnochrześcijański, będzie zadziwiająco adaptowalna do naszej współczesnej sytuacji. Możemy odnosić sukcesy i rozwijać się, gdy nauczymy się od Kościoła wczesnochrześcijańskiego, że kierownictwo Ducha Świętego jest kluczem do produktywnego i harmonijnego wysiłku wspólnoty.
Gdy uczniowie wsłuchiwali się w głos Ducha, usłyszeli go. Idąc naprzód, polegali na pewnej mierze Ducha Bożego, aby przekonywał i nawracał swoich słuchaczy. Okazali wiarę, że Bóg dokona pewnych rzeczy, i tak się stało. Jakże inaczej zachowywałyby się nasze zgromadzenia, gdyby opanował je ten sam duch oczekiwania – ta nadzieja, że działanie Boga oczekuje ich posłuszeństwa kolejnemu przykazaniu?
Nic dziwnego, że Kościół wczesny nie mógł zawieść – opętany wrodzoną obietnicą odkupienia i codziennym przypomnieniem o obecności Boga. W tych warunkach życie chrześcijan nabrało mocy i dynamiki. Możemy równie dobrze przyznać, że nie będzie wielkiego impulsu w dzisiejszym „świecie kościelnym”, jeśli nie dokona tego motywacja Ducha Świętego. Również lokalna wspólnota nie może poczynić żadnych ogromnych postępów duchowych, jeśli jej członkowie nie zostaną napełnieni Duchem Świętym. Być może zbyt wiele mówi się dziś o metodach, a zbyt mało o motywacji. Jeśli motywacją jest Duch Boży, wynikające z tego metody będą odpowiednie i skuteczne.
Pytania do lekcji:
- Zdefiniuj „Ducha Świętego”, „Pocieszyciela”, „Ducha Prawdy”, „Ducha Bożego” i „Ducha Chrystusa”. Jana 14:16-17, 26; 16:13; Rzymian 8:9, 11, 14. Czy są to synonimy?
- W jaki sposób Kościół wczesny miał być przygotowany do wypełniania swoich zadań? Dzieje Apostolskie 1:8.
- Czy Apostołowie i inni pierwsi chrześcijanie dokonali swoich wielkich dzieł dzięki własnym zdolnościom? Dzieje Apostolskie 3:12; 4:33; 6:8. Omów.
- Jak Jezus dał nam przykład polegania na Duchu Świętym i Boskiej obecności Boga, aby osiągnąć zwycięstwo? Łk 4,14; Dz 10,38. W związku z tym, czyż nie powinniśmy tym bardziej polegać na Duchu Bożym?
- Oprócz bodźca i mocy do działania, co jeszcze zapewni nam Duch Święty? Jana 14:26; 16:13; Rzymian 15:13; Galatów 5:22-23; Efezjan 1:13; 4:30.
- Jakie przywileje Duch Boży obdarza chrześcijan? List do Filipian 3:10-11; List do Jana 1:12; List do Kolosan 1:13-14.
- Czy ta „moc” jest darem Chrystusa, który ma ją udzielać przez Ducha? Ewangelia Mateusza 28:18. Omów obietnicę tego daru, opisaną w Ewangelii Mateusza 28:20.
- Mając na uwadze tę istotną „moc”, omówmy kwestię przekazania „mocy” nawet w Tysiącleciu, jak opisano w Objawieniu 2:26-27.
- Omów znaczenie i powagę „zasmucenia” Ducha Świętego i „zapieczętowania” Ducha Świętego. List do Efezjan 4:30. Kto ma przywilej otrzymania „Ducha Prawdy”, a kto jest wykluczony? List do Jana 14:17.
- Jako ostatnie napomnienie, czy jesteśmy zobowiązani przez wiarę przyjąć i wykorzystać tę obiecaną moc? List do Efezjan 6:10. Omów.