„Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” — Ewangelia Mateusza 11:29
Czytanie Pisma Świętego: Izajasz 55
Wstęp:
Łagodność pochodzi od greckiego słowa prautes i ma ciekawe znaczenie. Jak stwierdza Spiros Zodhiates: „Prautes to stan umysłu i serca, który przejawia łagodność nie w słabości, lecz w sile. Jest to cnota zrodzona z siły charakteru”. W naszej kulturze łagodność kojarzy się ze słabością. Jednak w Bożej ekonomii łagodność jest siłą. Jezus Chrystus był nazywany łagodnym, a On z pewnością nie jest słaby. Mojżesz był nazywany najłagodniejszym człowiekiem, jaki kiedykolwiek żył, a mimo to był jednym z największych ludzkich przywódców, jakich świat widział.
Łagodność nie tyle wiąże się z ćwiczeniem ludzkiej siły, co raczej z tym, by Bóg działał przez nas swoją mocą. Kiedy chodzimy w Duchu, łagodność Chrystusa powinna być widoczna we wszystkim, co robimy. Dlaczego pokorni są błogosławieni? Doszli do takiego etapu w swojej chrześcijańskiej dojrzałości, że manipulacja, siła i ludzki autorytet nie mogą się równać z autorytetem łagodności w Duchu.
Po łagodności Chrystus przemawia do tych, którzy łakną i pragną. Zauważ, że Chrystus nie mówi „głodzie” lub „pragnieniu” – wymienia oba (Mt 5,6). Dlaczego? Nasz głód symbolizuje pragnienie większej ilości Słowa Bożego, a nasze pragnienie symbolizuje pragnienie większej ilości Ducha Bożego. Jeśli nie łakniemy i nie pragniemy, sprawiedliwość, której pragniemy, będzie niepełna. Będzie to albo sprawiedliwość legalizmu, albo sprawiedliwość doświadczenia. Potrzebujemy nie tylko obmycia Słowem, ale także napełnienia Duchem. Słowo i Duch tworzą razem doskonałą dietę.
Dla głodnych i spragnionych Bóg obiecał nasycenie. Kiedy pragniemy Bożej sprawiedliwości, On nie pozostawi nas z pustką – otrzymamy większą miarę Jego Słowa i Ducha. Bóg jest źródłem pełnego zaspokojenia, a spełnienie, które w Nim znajdujemy, ostatecznie zostanie zrealizowane, gdy raz na zawsze przyobleczemy się w Jego sprawiedliwość w zmartwychwstaniu.
Pytania do lekcji :
- Jak należy definiować łagodność w świetle poniższych fragmentów Pisma Świętego? Ewangelia Mateusza 11:28-30; 2 List do Koryntian 8:9; Dzieje Apostolskie 7:59-60; Ewangelia Jana 13:1-5.
- Jakie obietnice są dane pokornym? W jaki sposób te obietnice stają się aktywną, stałą częścią naszego chrześcijańskiego życia? Psalm 22:6; 149:4; Izajasz 29:19; Mateusz 5:5.
- W Ewangelii Mateusza 5:5 czytamy, że pokorni odziedziczą ziemię. Dlaczego Jezus wyraźnie wskazał, że pokorni odziedziczą ziemię?
Uwaga: W tym kontekście „ziemia” symbolizuje nie tylko fizyczną ziemię, ale pełnię nadchodzącego Królestwa Bożego. Nasza obietnica życia wiecznego i nadchodzącego Królestwa Bożego zawsze szła w parze z ziemskim dziedzictwem. Ci, którzy postępują w pokorze, są sługami Pana, co oznacza, że dziedziczą błogosławieństwa Abrahama, czyli nadchodzące Królestwo Boże (Rdz 17:1-8; Gal 3:29; Ps 37:22; Prz 10:30). - Czego możemy się nauczyć z łagodności Chrystusa? Izajasz 53,7; 1 Piotr 2,23; Mateusz 26,51-54. Omów łagodność Chrystusa w kontekście Jego gorliwości, o czym mowa w Ewangelii Mateusza 23,1-39 i Marka 11,15-17. Czy istnieje sprzeczność między Jego łagodnością a gorliwością?
- Co oznacza łaknąć i pragnąć sprawiedliwości? List do Filipian 3:8-14; Ps 73:25; 63:1; 139:23-24; 1 Piotra 2:2. Jak możemy zaspokoić głód i pragnienie sprawiedliwości? Ew. Jana 4:13-14; 7:37-38.
- Jakie spełnienie jest nam obiecane, gdy łakniemy i pragniemy sprawiedliwości? Psalm 36:7-9; Izajasz 55:1-3; Jan 4:14; Obj 7:16; Efezjan 3:19. Czy nasze pragnienie sprawiedliwości kiedykolwiek zostanie w pełni zaspokojone? Psalm 17:14-15; 1 Jana 3:2.
- Dlaczego ważne jest, aby uświadomić sobie, że „nasza” sprawiedliwość nie jest naszą, ale Chrystusa? 2 Koryntian 5:21; Księga Przysłów 20:9; List do Rzymian 3:21-25.
Zastosowanie w życiu:
Przez następny tydzień zapisuj wszystkie sytuacje, w których mogłeś okazać łagodność, ale tego nie zrobiłeś. Następnie z modlitwą rozważ, jak powinieneś był zareagować i zobowiąż się do tych nowych reakcji.
Oceń swój duchowy głód. Czy szczerze chcesz się modlić i czytać Słowo? Czy czujesz się winny, gdy twoje motywy są niewłaściwe? Jak często analizujesz swoje świadectwo wobec innych?