„Albowiem wszystko to moja ręka uczyniła i wszystko to zostało, mówi Pan. Ale na tego będę patrzył, na biednego i skruszonego na duchu, i na tego, który drży na moje słowo.” —Izajasz 66:2
Czytanie Pisma Świętego: Ewangelia Mateusza 5:3-12
Wstęp:
Błogosławieństwa są jak wspinaczka po duchowych schodach. Zaczynamy od pokory, uznając naszą potrzebę zbawienia; przechodzimy do żalu za grzechy; dojrzewamy do łagodności w Duchu; coraz bardziej pragniemy Słowa i Ducha Bożego; wzrastamy w miłosierdziu wobec otaczających nas ludzi; stajemy się coraz bardziej czyści poprzez nasze oddanie Jemu; kroczymy w pokoju, zarówno osobiście, jak i z otaczającymi nas ludźmi; i kończymy ofiarnym cierpieniem dla Królestwa Bożego. Błogosławieństwa, o których mowa w Błogosławieństwach, rozpoczynają się w momencie, gdy ktoś przyjmuje Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Jednak na tym się nie kończą. To, co Bóg dla nas przygotował, przekracza nasze pojmowanie, a błogosławieństwa, w które teraz wkraczamy, są zapowiedzią tego, co nas czeka.
Błogosławieństwa rozpoczynają się od poruszenia problemu pychy. Osoba pyszna, która wierzy, że niczego nie potrzebuje, nie dostrzega, że w rzeczywistości potrzebuje wszystkiego. Właśnie dlatego Jezus rozpoczyna od tematu pychy. Jak ktoś może otrzymać zbawienie od grzechu, przyjąć przebaczenie przez krew Chrystusa i otrzymać błogosławieństwa Boże, jeśli nie wie, że niczego nie potrzebuje? Pycha jest pierwszym murem grzechu, który musi zostać zburzony. Jeśli mężczyzna lub kobieta nie ulegną Chrystusowi, nie będzie zbawienia. To, że ten fragment odnosi się do naszej całkowitej bezradności bez Chrystusa, jest oczywiste. Kiedy stajemy się „ubodzy w duchu” przez Chrystusa, naszą nagrodą jest Królestwo Boże – czyli życie wieczne (Mt 5,3).
Po omówieniu pychy, Jezus przechodzi do żałoby. Musimy nie tylko pozwolić Chrystusowi zniszczyć naszą pychę, ale także opłakiwać nasz dawny grzech i grzeszny stan. Nieuznanie nędznego stanu, w jakim byliśmy przed zbawieniem, oznacza utratę pełni zbawienia Chrystusa. A jaka jest nagroda dla tych, którzy się smucą? Duch Boży pociesza nas, dając świadectwo, że zostaliśmy przebaczeni.
Pytania do lekcji :
- Czym jest „Błogosławieństwo”?
Uwaga: „Błogosławieństwo” pochodzi od greckiego słowa „makarioi”, które oznacza „w pełni zaspokojony”. Zadowolenie ze zbawienia jest zasługą życia w Chrystusie, a nie naszych ziemskich okoliczności, co oznacza, że słowa „makarioi” nie należy tłumaczyć jako „szczęśliwy”. - Czy Błogosławieństwa należy postrzegać jako postęp w chrześcijańskiej dojrzałości? Zwróć uwagę na postęp w rozwoju w 2 Liście Piotra 1,5-8 i Liście do Rzymian 5,2-5.
- Porównaj Błogosławieństwa z ośmioma nieszczęściami z Ewangelii Mateusza 23.
Królestwo otwarte (Ewangelia Mateusza 5:3) — Królestwo zamknięte (Ewangelia Mateusza 23:13)
Pocieszenie dla opłakujących (Ewangelia Mateusza 5:4) — Zrozpaczeni opłakujący (Ewangelia Mateusza 23:14)
Cisi odziedziczą ziemię (Ewangelia Mateusza 5:5) — Fanatycy okrążający ziemię (Ewangelia Mateusza 23:15)
Prawdziwa sprawiedliwość (Ewangelia Mateusza 5:6) — Fałszywa sprawiedliwość (Ewangelia Mateusza 23:16-22)
Miłosierni dostępują miłosierdzia (Ewangelia Mateusza 5:7) — Miłosierdzie niespełnione (Ewangelia Mateusza 23:23-24)
Pokojowcy (Ewangelia Mateusza 5:9) — Obłudnicy i bezbożnicy (Mateusza 23:27-28)
23:16)
Prześladowani (Mateusza 5:10-12) — Prześladowcy (Mateusza 23:29-33)
Kontrasty z Biblii towarzyszącej autorstwa EW Bullingera. - Dlaczego pokora, czyli bycie „ubogim w duchu”, być uznawana za pierwszy krok ku pokucie? Księga Przysłów 9:10; 1 List Piotra 5:5-6; Objawienie 3:15-19.
- Pokornym obiecano Królestwo Niebios. Czy to kolejny sposób wyrażenia, że skruszeni grzesznicy otrzymali obietnicę życia wiecznego? Czy może to być obietnica z Jana 3:16, wyrażona inną terminologią? Izajasza 57:15; Ezechiela 18:21; Jakuba 2:5; Przysłów 22:4.
- W jaki sposób „żałoba” z Ewangelii Mateusza 5:4 symbolizuje smutek odczuwany z powodu złamania prawa Bożego? 2 Królów 22:9; Ezdrasza 10:1-4; Dzieje Apostolskie 2:37.
- Jakie obietnice pocieszenia składa Pan tym, których serca są złamane z powodu grzechu? Psalm 30:5; 34:18; Izajasz 12:1; 55:7; 2 Kronik 7:14. Dlaczego pocieszenie można znaleźć tylko w spowiedzi? Psalm 32:1-5.
Zastosowanie w życiu:
W tym tygodniu zapisz, w jaki sposób byłeś dumny wobec Boga i innych. Stwórz plan codziennych zobowiązań, który pozwoli ci wyzbyć się wszelkiej pychy, z którą możesz się zmagać. Po modlitwie, nauce i poście wyznaj swój grzech pychy Bogu, rodzinie i przyjaciołom. Poinformuj ich o swoim planie dnia i poproś, aby pomogli ci go wiernie kontynuować