Tekst główny: Ewangelia Mateusza 22:15-46; Ewangelia Marka 12:38-40
Wiersz do zapamiętania: Jezus rzekł do niego: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest pierwsze i największe przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”. Ewangelia Mateusza 22:37-40
Wstęp:
Czy człowiek może wygrać spór z Bogiem? Wracając do Hioba w Starym Testamencie, przypominamy sobie jego domniemaną wiedzę, ale kiedy Bóg w końcu zaczął mówić do Hioba, ten szczery mąż Boży stanął przed mnóstwem pytań, na które nie dało się odpowiedzieć z ludzkiej perspektywy. W Księdze Hioba 38,1-41,34 Bóg skonfrontował pychę i samouwielbienie Hioba na dwa sposoby: (1) zadając pytania o sposoby życia, o których Hiob nie miał pojęcia; (2) prosząc Hioba o wykonanie tych rzeczy, które tylko Bóg może wykonać dzięki swojej nieskończonej mocy. Pierwsza odpowiedź Hioba skierowana do Boga brzmi: „Oto jestem nikczemny; cóż Ci odpowiem? Kładę rękę na ustach. Raz przemówiłem, lecz nie odpowiem; owszem, dwa razy, lecz nie pójdę dalej” (Księga Hioba 40,4-5).
Parafrazując, Hiob powiedział w zasadzie: „Czas zamknąć usta i słuchać”. Kiedy Bóg konfrontuje się z człowiekiem, to jedyna mądrość, jaką możemy okazać! Ostatnia odpowiedź Hioba pokazuje nowe objawienie i szacunek, jakie zyskał:
Wiem, że wszystko możesz i że żaden Twój zamysł nie może być przed Tobą ukryty. Zapytałeś: „Któż to jest, co ukrywa zamysł bez wiedzy?” Dlatego mówiłem to, czego nie rozumiałem, rzeczy zbyt dziwne dla mnie, których nie rozumiałem. Posłuchaj, proszę, i pozwól mi mówić; powiedziałeś: „Zapytam cię, a ty mi odpowiesz”. Słyszałem o Tobie ze słyszenia, ale teraz moje oko Cię widzi. Dlatego brzydzę się sobą i kajam się w prochu i popiele. (Hi 42,2-6)
Ale przywódcy religijni myśleli, że uda im się złapać Jezusa w pułapkę?
Studium lekcji
o słowach
- Omów, dlaczego faryzeusze i herodianie odłożyli na bok swoje różnice i zjednoczyli się, by móc usidlić Jezusa. Wyjaśnij mądrość odpowiedzi Jezusa. Mt 22,15-22; Mk 12,13-17; Łk 20,20-26
- Jaką hipotetyczną sytuację wykorzystali saduceusze, aby zastawić pułapkę na Jezusa? Mt 22, 23-28; Mk 12, 18-23; Łk 20, 27-33
- Jak Jezus udaremnił próbę saduceuszy? Mt 22, 29-33; Mk 12, 24-27; Łk 20, 24-40
- Jakie naprowadzające pytanie zadał Jezusowi uczony w Piśmie i dlaczego było to niebezpieczne pytanie? Ewangelia Mateusza 22:34-36; Ewangelia Marka 12:28
- Wyjaśnij głęboką mądrość odpowiedzi Jezusa udzielonej uczonemu w Prawie. Ewangelia Mateusza 22:37-40; Ewangelia Marka 12:29-30
- Chociaż Jezus częściowo pochwalił prawnika za jego odpowiedź na słowa Jezusa (stwierdzając: „Nie jesteś daleko od królestwa Bożego”), omów, dlaczego temu prawnikowi nie powiedziano, że jest „częścią” królestwa Bożego. Mk 12,31-34
- Jak Jezus uciszył tych, którzy próbowali Go usidlić pytaniami? Mt 22, 41-46; Mk 12, 35-37; Łk 20, 41-44
- Jakie potępiające ostrzeżenie dał Jezus w odniesieniu do przywódców żydowskich? Mk 12,38-40; Łk 20,45-47
Uwaga nauczyciela: Jezus wskazał, że Dawid przemawiał pod natchnieniem Ducha Świętego, gdy głosił Psalm 110:1, „Rzekł Pan do mego Pana…”. Pierwszym słowem oznaczającym Pana jest Jahwe, imię przymierza Boga (Jestem, który jestem). Drugim słowem oznaczającym Pana jest inne słowo, którego Żydzi używali jako tytułu Boga. Król Dawid zilustrował, że Jahwe przemówił do Mesjasza, którego Dawid nazywa swoim Panem. Jezus chciał podkreślić, że Dawid nigdy nie nazwałby żadnego ze swoich potomków Panem, gdyby ten potomek nie miał transcendencji (ponad śmiertelnym człowiekiem). Przez to Jezus zidentyfikował swojego prawdziwego Ojca jako boskiego, a zatem swoją własną naturę jako posiadającą boski status. Prawdziwa tożsamość Jezusa jest przedmiotem debaty do dziś.