„Jeśli będzie wśród was ubogi człowiek spośród twoich braci w którejś z bram twojej ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój, nie zatwardzisz swego serca i nie zamkniesz swej ręki przed swym ubogim bratem” —Powtórzonego Prawa 15:7
Czytanie Pisma Świętego: Ewangelia Mateusza 6, 1-4; 23, 1-12; Księga Wyjścia 36, 1-7
Wstęp:
Prawdziwe uwielbienie wynika z pragnienia służenia Bogu. Uwielbienie zrodzone z jakiejkolwiek innej motywacji jest bałwochwalstwem. Jeśli bardziej zależy nam na tym, by być w centrum uwagi ludzi niż Boga, porzuciliśmy powołanie do szukania najpierw Królestwa. Ta zasada jest szczególnie ważna, jeśli chodzi o nasze dawanie.
Pieniądze są jednym z najczęściej omawianych tematów w Biblii i nie bez powodu. To, gdzie i dlaczego wydajemy pieniądze, wskazuje na stan naszego serca (Ewangelia Mateusza 6:21). Dlatego logiczne jest, że nasze postrzeganie i zaangażowanie w dawanie również wskazują na stan naszego serca.
Zasadniczo istnieją tylko dwa źródła, które możemy starać się zadowolić poprzez nasze dawanie – Boga i nas samych. Jeśli staramy się zadowolić Boga, to dajemy w sposób, który Go uwielbi. Jeśli staramy się zadowolić siebie, to nasze dawanie przyciągnie uwagę innych. Niezależnie od wyboru – zadowolenia siebie czy Boga – nasze dawanie ma wieczne konsekwencje.
Ponieważ dawanie ma wieczne konsekwencje, musimy mieć wieczną perspektywę w stosunku do dawania. Pełnia Bożej nagrody nie jest dla nas dostępna dzisiaj. Chociaż nasze dawanie przyniesie ziemskie błogosławieństwa, ostateczne błogosławieństwa leżą w wieczności. Ponadto, aby odziedziczyć wieczne błogosławieństwa, musimy być gotowi porzucić błogosławieństwa ludzkie.
Co więcej, Bóg oczekuje ofiarnego dawania – dawania, które faktycznie nas coś kosztuje. Dać pieniądze biednym to jedno, ale dać im pieniądze zaoszczędzone na rodzinne wakacje to zupełnie co innego. Nie oznacza to, że nigdy nie powinniśmy wydawać pieniędzy na siebie, ale dawanie nie jest ofiarne, dopóki nas czegoś nie kosztuje.
Pytania do lekcji:
- Dlaczego Jezus potępia pragnienie przyjęcia chwały ludzkiej, a nie Ojca? Ewangelia Mateusza 6:24; 20:24-29; 1 List do Koryntian 3:1-8.18-23.
- W jaki sposób możemy „trąbić” , aby zwrócić uwagę na nasze dawanie (Mt 6,2)? Czy to czyni nas hipokrytami? Mt 23,1-12; Mk 12,38-40.
- Czy nagroda człowieka i nagroda Boga wzajemnie się wykluczają? 5 Mojż. 16:19-20; Iz. 1:23; Dn. 5:16-17; Mt. 6:2-4; Kol. 3:13.
Uwaga: Ci, którzy szukają nagrody człowieka, otrzymują nagrodę człowieka. Bóg niczego do niej nie doda, ponieważ daje swoją nagrodę tym, którzy szukają niebiańskich skarbów (Mt. 6:19-21). - Co pierwsze zdanie Ewangelii Mateusza 6,2-3 mówi nam o oczekiwaniu Chrystusa odnośnie dawania? Zapoznaj się z zasadami Dziejów Apostolskich 2,42-45, 2 Listu do Koryntian 8,1-15, Listu do Filipian 4,10-19, 1 Listu do Koryntian 16,1-2 i Ewangelii Marka 12,41-44.
- Co Pismo Święte mówi o dawaniu z czystego serca i jaka postawa powinna nam towarzyszyć? Łk 11,37-42; 2 Kor 9,7; Pwt 15,7-11.
- Jakimi zasadami powinniśmy się kierować, składając ofiary? Księga Powtórzonego Prawa 16:17; Księga Koheleta 11:1; List do Rzymian 12:8; Księga Malachiasza 3:8-10; Księga Przysłów 21:14. Omów sposoby składania ofiar w ukryciu i w prostocie.
- Jaki jest nasz chrześcijański obowiązek wobec biednych i potrzebujących? Księga Kapłańska 25:35-38; List Jakuba 1:27. Jakie są konsekwencje zaniedbania tego obowiązku? Księga Przysłów 11:24, 28; 21:13; 28:27.
Zastosowanie w życiu:
W tym tygodniu złóż ofiarny dar pieniężny poza swoją zwykłą dziesięciną i zadaj sobie trzy pytania: „Czy daję tyle, ile Bóg ode mnie oczekuje?”, „Czy daję z właściwych powodów?” i „Czy przynoszę chwałę Bogu na wszelkie sposoby?”