Byli już na Górze wiele razy wcześniej z tego czy innego powodu. Tym razem jednak było inaczej. Jeszua z Nazaretu zwołał ich – miał nauczać. Uczniowie Go znali i widzieli fragmenty Jego posługi, ale w powietrzu unosiła się atmosfera oczekiwania, coś wykraczającego poza to, co słyszeli wcześniej. A przecież usłyszeli już wiele nauk.
Faryzeusze, uczeni w Piśmie i saduceusze przemawiali z wielkim zapałem, wielkim przekonaniem i wielką złożonością. Głębokie prawdy rzekomo spływały z ich ust, ale to, co kazali ludziom czynić, oni nawet nie potrafili wykonać. Każdy, kto słuchał, wiedział, że czegoś im brakuje, czegoś wykraczającego poza ich człowieczeństwo i możliwości. Tego autorytetu.
Uczniowie znaleźli swoje miejsca wśród skał, krzewów i trawy. Nad głowami śródziemnomorskie słońce rzucało cienie na ziemię. Szczęśliwcy znaleźli schronienie przed słońcem w rzadkim cieniu. Kilku zabrało ze sobą bukłaki pełne wody, aby zwalczyć letnią suszę.
Stanął na skale, a Jego głos dotarł do głębi ich serc. „Błogosławieni ubodzy w duchu…” – zaczął (Ewangelia Mateusza 5:3). Nie przestawał mówić przez to, co wydawało się zaledwie kilkoma sekundami, ale jednocześnie wydawało się wiecznością.
Zanim wypowiedział swoje ostatnie słowa, uczniowie zostali odmienieni na zawsze. Jak żadne inne nauczanie, którego nigdy nie słyszeli, Jeszua Mesjasz dał życie. Zmienił sposób, w jaki życie miało być prowadzone. I jak żadne z nich nigdy nie słyszało, przemówił z autorytetem.