Niedziela: Elifaz przemawia: Hiob 22:1-11
Szatan i przyjaciele Hioba zgodnie uznali, że Hiob był grzesznikiem w sercu i że był posłuszny Bogu tylko dlatego, że Bóg mu błogosławił. Fakt, że Hiob nadal ufał Bogu po stracie dzieci i majątku, powinien był dla nich udowodnić, że jego wiara nie była oparta na interesach. Elifaz podjął wtedy nowe podejście, pytając, czy prawość Hioba przyniosła Bogu jakieś korzyści. Skoro Bóg jest sprawiedliwy i czyni to, co słuszne, nie ulega wpływom dobrych uczynków człowieka.
Poniedziałek: Grzechy Hioba: Hiob 22:12-20
Elifaz wymienił następnie grzechy, które Hiob musiał popełnić, a których Hiob, jak sądził, Bóg nie dostrzegał. Był to ten sam argument, tyle że w nowej szacie, a Szatan nie mógł wymyślić nic lepszego. Elifaz zakłada, że Hiob związał się z zamożnymi niegodziwcami.
Wtorek: Nadejście dobrobytu: Hiob 22:21-30
Elifaz odwoływał się do Hioba, posługując się tradycyjną, choć uproszczoną doktryną pokuty: jeśli Hiob zechce powrócić do Boga, przyjąć pouczenie z Jego słowa, ukorzyć się i pozbyć grzechu ze swojego życia oraz porzucić zaufanie do rzeczy ziemskich i uczynić Wszechmogącego swoim rozkoszem, to Bóg z pewnością uwolni go od wszelkich kłopotów, jego modlitwy zostaną wysłuchane, a każdemu jego wysiłkowi będzie towarzyszył sukces.
Środa: Odpowiedź Hioba: Hiob 23:1-12
Przez całe cierpienie Hioba jego największym pragnieniem była obecność Pana. Rzadko wspominał o utracie dobrobytu i dzieci. To właśnie utrata obecności Boga go bolała. (Psalm 42:1-2; 63:1)
Czwartek: Hiob wystawiony na próbę: Hiob 23:13-17
Hiob był przekonany, że Bóg nadal troszczy się o jego życie i wiedział, że żadna przeciwność nie odwiedzie go od wiernego trwania przy Nim. Hiob postrzegał swoje cierpienie jako próbę wiary i miłości do Pana. Jego próba była podobna do tej, którą przeszedł Abraham, gdy nakazano mu złożyć w ofierze swojego syna Izaaka (Rdz 22)
Piątek: Czasy Sądu: Hiob 24:1-12
Termin „czasy” zdaje się oznaczać szczególne okresy, w których Bóg okazuje swoją moc i sprawiedliwość, usprawiedliwiając sprawiedliwych i karząc grzeszników. Tych „czasów” nie da się ukryć przed Bogiem, ponieważ On je ustala. Hiob pyta: „Dlaczego Bóg nie dzieli się tą wiedzą ze sprawiedliwymi, aby ostrzec ich przed nadchodzącym sądem?” (Izajasza 2:12; 3:18; Joela 1:15; 2:1, 11)
Sobota: Sąd Boży: Hiob 24:13-25
Hiob ponownie przedstawił dowód na to, że Bóg nie osądza od razu wszystkich grzeszników. Hiob nie zaprzeczył faktowi sądu Bożego, ale stwierdził, że człowiek nie potrafi w pełni wyjaśnić, jak On działa.