Tekst Pisma Świętego: Ezechiel 12:1-14:23
Wiersz do zapamiętania: „Bo Ja jestem Pan. Mówię, a słowo, które mówię, spełni się i nie będzie już odkładane. Bo za waszych dni, domu buntu, ogłoszę słowo i wypełnię je – mówi Pan Bóg”. Ezechiel 12:25
Wstęp:
Spójne przesłanie ostatniej lekcji, obejmującej rozdziały 8-11 Księgi Ezechiela, można streścić następująco: „Nic nie umyka uwadze Boga”. On wszystko widzi, wszystko słyszy i wszystko wie. Z powodu obrzydliwości i bałwochwalstwa Bóg porzucił Judę, pozostawiając ją na pastwę armii babilońskiej. To właśnie przesłanie Ezechiel przyniósł wygnańcom.
Czy przesłanie nie powinno mieć głębokiego wpływu? Czy nie oczekiwalibyśmy przemiany w sercach i umysłach ludzi? Zamiast tego okazuje się, że wygnańcy również są buntownikami. Uparcie sprzeciwiają się Bożemu przesłaniu przekazanemu przez Ezechiela.
W Piśmie Świętym, na którym skupiamy się w tej lekcji, bunt ludu zostaje otwarcie obnażony jako głupota. Ezechiel prorokuje przeciwko czterem fałszywym aspektom ich życia:
- Ich fałszywa pewność siebie (Ezechiela 12:1-28)
- Ich fałszywe proroctwo (Ezechiela 13:1-23)
- Ich fałszywa pobożność (Ezechiela 14:1-11)
- Ich fałszywa nadzieja (Ezechiela 14:12-23)
To właśnie te błędy doprowadziły Judę do ruiny. Ludzie mogli zaufać złudzeniom, jeśli chcieli. Wierzyli, że sąd nigdy nie nadejdzie – że Bóg w jakiś sposób oddalił się i nie dostrzegał ich zachowania, albo że w jakimś dziwacznym zakątku wyobraźni był wobec niego obojętny. Poprzez kolejne „kazania pełne czynów” Ezechiel obrazowo przedstawia Boże ostrzeżenie. Jaki był rezultat tych przesłań? Skrucha? Rozdzierający serce smutek? Nie! Serca ocalałych w Babilonie były tak samo zatwardziałe i uparte wobec Ezechiela, jak serca tych, którzy pozostali w Jerozolimie, wobec Jeremiasza.
Studiowanie Słowa
Studium lekcji
- Czego nauczał Ezechiel w swoim „kazaniu w plecaku”? (Ezechiela 12:1-16)
- Czego chciał nas nauczyć Ezechiel, jedząc skromny posiłek z drżeniem i trzęsąc się? (Ezechiela 12:17-28)
- Dlaczego prorok porównuje fałszywych proroków Judy do psujących „lisów” i „niezahartowanej” (bielonej) zaprawy? (Ezechiela 13:1-16)
- Dlaczego fałszywe prorokinie z Jerozolimy zajmowały się czarami i magią i co się z nimi stanie? (Ezechiela 13:17-23)
- Co oznacza „umieszczenie w sercu bożków”? (Ezechiela 14:1-5) Czy naprawdę różni się to czymś od oddawania pokłonu fizycznym bożkom z drewna lub kamienia?
- Wyjaśnij różnicę między buntem jednostki a buntem zbiorowym. Czy Bóg potępia całą grupę za ich zbiorowe zachowanie, czy też traktuje każdą osobę indywidualnie? (Ezechiela 14:6-11)
- Jakie fałszywe nadzieje rozwiewa przesłanie Ezechiela z Księgi Ezechiela 14:12-21? Czy Bóg będzie uważany za sprawiedliwego, czy niesprawiedliwego w swoim postępowaniu z Judą? (Ezechiela 14:22-23)