Niedziela: Pierwsze oczyszczenie Świątyni — J 2,13-22
Kupowanie i sprzedawanie zwierząt w tym rejonie było racjonalizowane jako udogodnienie dla pielgrzymów przybywających do Jerozolimy. Pierwszym publicznym dziełem Chrystusa było wygnanie skorumpowanych handlarzy i handlarzy ze świątyni. Z prawą gorliwością wypędził ich biczem, ukazując nam istotną część Jego charakteru. Ten czyn stał się znakiem Jego duchowego autorytetu, gdy przepowiadał swoją śmierć z rąk Żydów. Przepowiadając swoje zmartwychwstanie własną mocą, Jezus obiecał wskrzesić się z martwych w ciągu trzech dni.
Poniedziałek: Wczesna reakcja na cuda — J 2,23-25
Ludzie będą dążyć do cudów, często tylko dla samej nowości. Przyciągnięci mocami i cudami — pragnąc uwierzyć w coś niezwykłego — ludzie często próbują manipulować tą mocą na własnych warunkach. Ale przyjęcie Chrystusa musi nastąpić na warunkach Boga: musimy wyjść z naszej ciemności i wejść w Jego światło dla prawdziwego oczyszczenia i odnowy. Tylko Bóg wie, co kryje się w człowieku, bo On bada serce. Powinniśmy odrzucić martwą wiarę i unikać wszelkich płytkich deklaracji. Prawdziwym początkiem mądrości jest bojaźń Pańska (Prz 9,10).
Wtorek: Narodzeni na nowo — Jan 3:1-8
Jezus mówi dosłownie o narodzeniu „z góry” lub „z Boga”. Można również rozumieć to wyrażenie jako oznaczające „odrodzenie”, co Nikodem rozumie dosłownie. O konwertytach na judaizm mówiono, że stali się „jak nowonarodzone dzieci”, gdy byli chrzczeni w celu usunięcia nieczystości pogańskiej (nawet adoptowani synowie według prawa rzymskiego zrzekali się wszelkiego statusu prawnego w swojej poprzedniej rodzinie, gdy stawali się częścią nowej). „Narodzeni z wody” (w. 5) wyjaśnia, że „narodzenie z góry” oznacza nawrócenie, a nie drugie fizyczne narodziny. Element wody i działanie Ducha zostały połączone w chwalebnej przepowiedni Ezechiela (Ezechiela 36:25-27), ale religijny formalizm tamtych czasów najwyraźniej zaślepił Nikodema.
Środa: Syn Człowieczy wywyższony — J 3,9-21
Odpowiedź Jezusa pokazuje, że łaska i prawda nie są obce Staremu Testamentowi, ale są w nim osadzone. Jednak Nikodem i inni wydawali się na to ślepi. Boży plan, aby dać ludziom życie z Nim oparte na wierze, a nie na Prawie, jest wyraźnie nauczany w Starym Testamencie. Jeremiasz obiecał czas, kiedy „zawrę nowe przymierze z domem Izraela…” (Jr 31,31). Bóg miał teraz umieścić swoje prawo w ich umysłach i zapisać je na ich sercach (Jr 31,33). Kiedy stworzone jest nowe serce, zaczyna się nowe życie, a ten, kto „narodził się na nowo”, poznaje Boga w zupełnie innej, głęboko osobistej, rodzinnej relacji. Zrozumienie Nikodema było błędne: znał Prawo, ale w jakiś sposób przegapił obietnicę łaski.
Czwartek: Musi wzrastać — J 3,22-30
Wraz ze wzrostem wpływu Jezusa, radość Jana dopełniła się. Przyjaciel pana młodego był jedynie pomocnikiem, a nie głównym uczestnikiem ceremonii ślubnej. Działał w imieniu pana młodego i dokonał wstępnych przygotowań do ceremonii. Jego radość nadeszła, gdy usłyszał, że pan młody idzie po swoją narzeczoną. Jan chrzcił tylko wodą, a nie Duchem. Dlatego Jezus musi wzrastać, a Jan musi się zmniejszać.
Piątek: Ten, który przychodzi z góry — Jana 3:31-36
Wersety te rozwijają temat supremacji Jezusa, w tym Jego: (1) absolutnej suwerenności; (2) niezrównanej zażyłości z Ojcem; (3) pełnego upełnomocnienia Ducha Świętego; (4) absolutnej, obdarzonej władzy. Przyjęcie Chrystusa dla życia wiecznego oznacza przyjęcie Jego całkowitego panowania.
Sobota: Jezus opuszcza Judeę — Mt 4,12; Mk 1,14; J 4,1-3; Łk 3,19-20 i 4,14.
Jezus opuścił Judeę, aby uniknąć prześladowań, które mogłyby zakłócić i ograniczyć Jego wczesną posługę. Boży czas jest zawsze idealny i później nadszedł czas, gdy Jezus odpowiedział na ludzkie odrzucenie, bezpośrednio stawiając czoła kontrowersjom.