Niedziela: Posłanie 70 — Łk 10,1-16
Jezus przygotowywał się do opuszczenia swojej ziemskiej posługi na ziemi i przygotowywał swoich uczniów do kontynuowania dzieła po Jego odejściu. Posyłając 70, ustanowił wzór i wytyczne dotyczące świadczenia. Uczniowie otrzymali polecenie, aby wychodzić dwójkami, tworząc w ten sposób fundament pod modlitwę, doktrynę i odpowiedzialność. Powiedziano im, aby całkowicie powierzyli Bogu swoje utrzymanie i schronienie. Jezus wyjaśnił im, jak radzić sobie w sytuacjach, gdy byli ciepło witani w domu, i jak radzić sobie, gdy byli odrzucani. Starał się gruntownie przygotować ich na czasy, które miały nadejść.
Poniedziałek: Powrót 70 — Łk 10,17-24
Kiedy 70 powróciło, przyniosło historie o wielkich sukcesach. Doświadczyli wielkiej mocy związanej z imieniem Jezusa. Uczniowie zdali sobie sprawę, że moc czynienia cudów nie pochodziła od nich. Ważne jest, abyśmy o tym pamiętali, pełniąc posługę w naszym codziennym życiu. To, co dokonuje się dla Królestwa, nie pochodzi od nas. Jest wynikiem naszej zależności od Niego. Im więcej się o Nim uczymy, znamy Go i otrzymujemy od Niego pomoc, tym bardziej jesteśmy pożyteczni w promowaniu Królestwa Bożego.
Wtorek: Miłosierny Samarytanin — Łk 10,25-37
Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie wyjaśnia drugie wielkie przykazanie: kochaj bliźniego swego jak siebie samego. Przypomina nam, że jeśli Jezus króluje w nas, mamy obowiązek wobec bliźniego, niezależnie od jego klasy społecznej, statusu, wykształcenia czy pochodzenia. Kolejną lekcją płynącą z tej przypowieści jest to, że z powodu egoizmu i pychy szukamy wszelkiego rodzaju wymówek, aby uniknąć robienia tego, co wykracza poza naszą „strefę komfortu”, nawet jeśli jest to słuszne.
Środa: Maria i Marta — Łk 10,38-42
Marta nie robiła nic złego: służyła Jezusowi. Ale nasza praca może stać się dla nas pułapką, jeśli uniemożliwia nam korzystanie z Jego posługi duszpasterskiej. W naszej duchowej wędrówce jest czas na służbę innym, ale musimy to zrównoważyć z przyjmowaniem posługi do siebie. Musimy postanowić, że damy sobie okazje do modlitwy, studiowania i oddawania czci Bogu, abyśmy mogli kontynuować dzieło posługi.
Czwartek: Jak się modlić — Łk 11,1-4
Uczniowie proszą Jezusa, aby nauczył ich modlitwy. Jego odpowiedź w Ewangelii Łukasza zawiera te same podstawowe elementy, co modlitwa w Kazaniu na Górze. Każdy z tych elementów mieści się w kategoriach oznaczonych skrótem „DZIEJE”: adoracja; spowiedź; dziękczynienie; błaganie. Polecił im wielbić Ojca; szukać Jego przebaczenia; dziękować Mu; i prosić Go o nasze codzienne potrzeby. Możemy modlić się z odwagą, oczekując otrzymania, ponieważ jesteśmy Jego dziećmi, a On jest naszym Ojcem.
Piątek: Wytrwała modlitwa — Łk 11,5-8
Jezus zachęca do konsekwencji i wytrwałości w modlitwie. Niektórzy ludzie postrzegają wytrwałą modlitwę jako błaganie Boga o coś dla nich. Modlitwa to coś więcej niż tylko ziemskie prośby. Modlitwa nas koncentruje. Skupia nasze umysły, serca i dusze na woli Bożej. Wytrwałość w modlitwie to nie błaganie. Wytrwałość w modlitwie to nieustanne poszukiwanie serca Boga dla naszego życia.
Sobota: Dawanie dobrych darów — Łk 11,9-13
Nie zasługujemy na Bożą łaskę i przychylność, więc czego możemy się po Nim spodziewać? Jezus posługuje się przykładem gościnności i obdarowywania naszych dzieci, aby pokazać, że Bóg chce nam dawać. Pomimo naszych przeszłych niepowodzeń, Bóg pragnie obdarowywać swoje dzieci dobrymi darami – darami Ducha Świętego, radością i życiem wiecznym.