Niedziela: Jan chrzci Jezusa — Mt 3,13-17; Łk 3,21-23; Mk 1,9-11
Chrzest Jezusa ma trzy istotne aspekty. Otwierając niebiosa, Bóg publicznie oznajmił, że chrzest Jezusa nie był przejawem skruchy, lecz utożsamieniem się z grzesznikami i był miły Ojcu. Kiedy Duch zstąpił na Jezusa w postaci gołębicy, cała Boskość została objawiona w tym momencie. A kiedy Bóg, Jego Ojciec, przemówił z nieba, wszyscy świadkowie tego wydarzenia wiedzieli, że Jezus nie był po prostu kolejnym człowiekiem przyjmującym chrzest, ale że był Synem Bożym.
Poniedziałek: Kuszony na pustyni #1 — Ewangelia Mateusza 4:1-11; Marka 1:12-13
Każdy staje w obliczu pokus, ale pokusa Jezusa była poważniejsza i On zmierzył się z każdym rodzajem pokus, z jakim zmaga się ludzkość. Pierwszą pokusą, którą pokonał, była pożądliwość ciała (Ewangelia Mateusza 4:3-4); drugą pokusą była pycha (Ewangelia Mateusza 4:5-7). A trzecią była pożądliwość oczu (Ewangelia Mateusza 4:8-11). Jezus nie potrzebował być kuszony na pustyni, aby pomóc sobie wzrastać. Zamiast tego, znosił pokusy z tego samego powodu, dla którego został ochrzczony: aby utożsamić się z nami (List do Hebrajczyków 2:18; 4:15). Ponadto, Jego przezwyciężenie pokusy pokazało Jego święty i bezgrzeszny charakter.
Wtorek: Kuszony na pustyni #2 — Łukasz 4:1-13
Pierwsza pokusa, której doświadczył Jezus, dotyczyła potrzeb fizycznych. Pościł przez 40 dni, a Łukasz zapisuje, że był głodny. W rzeczywistości było prawdopodobne, że w swoim fizycznym ciele Jezus zaczynał umierać z głodu. Jezus mógł być fizycznie głodny, ale pełen Ducha. Jakiż to kontrast dla nas. Mamy tendencję do bycia dokładnie przeciwnymi, z pełnymi żołądkami i pustym duchem. Jezus odpowiada Pismem Świętym, aby walczyć z pokusą Szatana. Nie czerpał z jakiejś supermocy, użył tego samego zasobu dostępnego nam, pokazując nam, że gdy stajemy w obliczu pokusy, możemy zwrócić się do Słowa Bożego, aby znaleźć siłę do przezwyciężenia.
Środa: Samoidentyfikacja Jana — J 1,19-28
Ewangelia Jana podkreśla rolę Jana jako świadka. Wzmianka o „rzemyku sandała” odnosi się do obmywania stóp. Obowiązkiem najniższego niewolnika w domu było rozwiązywanie sandałów gościom w ramach przygotowań do obmywania stóp. Jan czuł się jeszcze niższy niż najniższy w stosunku do Mesjasza, Króla Królów. Jakże dynamiczne będzie to, że Syn Boży później obmyje nogi swoim uczniom.
Czwartek: Identyfikacja Syna Bożego — J 1,29-34
Jan identyfikuje Jezusa jako Baranka Bożego. Na początku swojej posługi Jezus zostaje powitany słowami, które przypominają Mu o Jego przeznaczeniu – o Jego ofierze jako baranka na krzyżu. Jan świadczy również, że Jezus jest Synem Bożym. Następnie, jako dowód, przytacza swoje świadectwo naocznego świadka, że Duch Boży zstąpił na Jezusa i pozostał z Nim.
Piątek: Pierwsi naśladowcy Jezusa — J 1,35-51
Dwóch uczniów Jana poszło za Jezusem. Jednym z nich był Andrzej. Andrzej przyprowadził swojego brata, Piotra. Filip przyszedł do Jezusa w wyniku bezpośredniego powołania. Filip zaprosił Natanaela. Natanael musiał przezwyciężyć wiele osobistych uprzedzeń, ale kiedy osobiście spotkał Jezusa, był przekonany, że Jezus jest Synem Bożym i Królem Izraela.
Sobota: Pierwszy cud — J 2,1-12
W swojej książce „ Cuda ” C.S. Lewis zauważa, że każdy cud, którego dokonuje Jezus, jest przykładem natychmiastowego działania tego, co zajęłoby więcej czasu, gdyby w ogóle było to możliwe w sposób naturalny. Jezus potrafi przezwyciężyć czynniki czasu, wzrostu, odległości, a nawet fermentacji. W tym, swoim pierwszym cudzie, pokazał, że ma nawet zdolność manipulowania procesami natury: woda nigdy nie może fermentować w wino!