Niedziela – Dwóch fałszywych świadków: Mateusza 26:57-62; Marka 14:53-60; Łukasza 18:12-14
Z Ogrodu Getsemani Jezus został poprowadzony jako jeniec do pałacu Annasza, a następnie do Kajfasza, arcykapłana, który dawno temu postanowił, że Jezus musi umrzeć (Jan 11:47-54). Czuli się usprawiedliwieni (pomimo Powtórzonego Prawa 19:16-21) w używaniu fałszywych świadków, aby zeznawali przeciwko Jezusowi, ale chociaż było ich wielu, żadne z ich twierdzeń nie było zbieżne (przynajmniej dwóch z tym samym świadectwem było wymaganych przez Prawo Mojżeszowe, Powtórzonego Prawa 19:15). W końcu znaleziono dwóch, którzy używali tej samej przekręconej historii, oskarżając Jezusa o mówienie przeciwko Świątyni. Spełniając Izajasza 53:7, Jezus pozostał w milczeniu.
Poniedziałek – Jezus potępiony przez Żydów: Mateusz 26:63-66; Marek 14:61-64; Łukasz 22:66-71; Jan 18:19-24
Widząc, że fałszywe oskarżenia nie były wystarczająco obciążające, Kajfasz zaprzysiągł Jezusa i poprosił Go, aby wyjaśnił swoje nauki i czy jest Synem Bożym. Pod przysięgą Jezus został prawnie zobowiązany do odpowiedzi i dlatego potwierdził, że jest Synem Bożym, stosując Psalm 110:1 i Daniel 7:13, przepowiadając swoje zmartwychwstanie, wniebowstąpienie i powrót w chwale. Samo to przesłanie oznaczało zbawienie dla tych, którzy w Niego wierzą, ale zostało uznane za bluźnierstwo przez radę żydowską i w ten sposób przypieczętowało Jego potępienie na śmierć.
Wtorek – Jezus bity i bluźnierowany: Mateusz 26:67-68; Marek 14:65; Łukasz 22:63-65
Traktowanie Jezusa przed i po ogłoszeniu wyroku było brutalne i bezprawne, ale stanowiło także dalsze wypełnienie Pisma Świętego (Izajasz 50:6; Zachariasz 13:6-7). Pluli Mu w twarz, bili Go pięściami po szyi i okrutnie policzkowali. Zawiązano Mu oczy i bito rózgami, gdy drwili z Jezusa, aby prorokował i ujawnił, kto Go uderzył. Czy jest jakaś wątpliwość, jaki duch nienawiści ich opanował? Zniknęła szanowana pozycja i urząd; odrzucono cechy racjonalności i przyzwoitości oczekiwane od tych, którzy sprawują władzę sądowniczą. Stali się diabolicznymi marionetkami Szatana.
Środa – Zaparcie się Szymona Piotra: Mt 26, 69-75; Mk 14, 66-72; Łk 22, 55-62; J 18, 15-18. 25-27
Wielu może utożsamić się z Szymonem Piotrem, który miał najlepsze intencje, ale jego posłuszeństwo i konsekwencja były wadliwe. Mówił dobrze, ale polegał na własnych siłach. Doprowadziło to do wielu porażek w podążaniu za Chrystusem, ale to zaparcie się było największe. Był tak nieugięty w swoim postanowieniu, tak pewny swojej lojalności. Mimo to zaparł się swojego Pana trzy razy. Gdy zapiał kogut, co właściwie zobaczył w oczach Jezusa, gdy Pan odwrócił się i spojrzał na niego?
Czwartek – Jezus wydany Piłatowi: Mateusz 27,1-2; Marek 15,1; Jan 18,28-31
Pod rządami rzymskimi Żydzi mogli sądzić człowieka, ale do wykonania kary śmierci potrzebny był oficjalny proces i wyrok wydany przez rzymskiego namiestnika. Po trzech pospiesznych, pozorowanych procesach, które trwały całą noc, Żydzi wydali Jezusa rzymskiemu namiestnikowi, Poncjuszowi Piłatowi, żądając jego śmierci.
Piątek – Judasz i krwawa moneta: Ewangelia Mateusza 27:3-5; Dzieje Apostolskie 1:18-19
Słowo przetłumaczone jako „skruszony” w wersecie 3 może oznaczać „żałował”. Judasz widział, jak Jezus kilkakrotnie unikał pojmania i prawdopodobnie nigdy nie wyobrażał sobie, że Jezus kiedykolwiek stanie przed sądem, a tym bardziej zostanie skazany. Jednak interesy Judasza spaliły na panewce! Próbując uspokoić sumienie, próbuje zwrócić krwawą monetę (cenę niewolnika, Księga Wyjścia 21:32), ale zostaje wzgardzony. Rzuciwszy srebro w świątyni, wyszedł i popełnił samobójstwo.
Sobota – Pole Krwi: Ewangelia Mateusza 27:6-10
Używanie „splamionych” pieniędzy w świątyni było obrzydliwością (Księga Powtórzonego Prawa 23:18). Zamiast tego kapłani kupili pole, na którym grzebali obcych. Nazwano je polem krwi, ponieważ zostało kupione za krwawe pieniądze zapłacone Judaszowi za zdradę Jezusa. Zostało to zapisane w proroctwach Zachariasza (zob. Księga Zachariasza 11:12-13), chociaż Mateusz przypisuje to Jeremiaszowi. Niektórzy bibliści uważają, że proroctwo to pochodzi z „ustnej tradycji” Jeremiasza, a później zostało potwierdzone i spisane przez Zachariasza.