Niedziela: Rywalizacja o wielkość — Mt 18,1-5; Mk 9,33-37; Łk 9,46-48
Uczniowie zaczęli rywalizować między sobą, porównując się w poczuciu własnej wartości. Jezus porównał pokorę wymaganą od sługi Bożego do małego dziecka. Kiedy mamy pokornego ducha, Bóg obiecuje obdarzyć nas łaską, docenić, uhonorować, wysłuchać i podnieść na duchu. Bycie pokornym jest warunkiem prawdziwej wielkości i warunkiem wejścia do Królestwa.
Poniedziałek: Ostrzeżenie przed powodowaniem zgorszenia wierzących — Mateusza 18:6-14; Marka 9:38-50; Łukasza 9:49-50
Jezus ostrzega uczniów przed powodowaniem zgorszenia wierzących. Jego nauka ukazuje zasadę „miłowania się wzajemnie” w działaniu i ostrzega nas, abyśmy myśleli, zanim coś zrobimy. Wyraźnie stwierdza, że powodowanie zgorszenia drugiego jest grzechem i poddaje nas wiecznej karze. Mądrość i rozeznanie spoczywa wyłącznie na starszym wierzącym, aby chronić wrażliwość młodszego wierzącego. Wybory, których dokonujemy, rzadko wpływają tylko na nas samych. Ostrzeżenie kończy się przypowieścią o zagubionej owcy. Podkreśla ona wartość i znaczenie choćby jednego wierzącego dla Boga.
Wtorek: Konflikt — Ewangelia Mateusza 18:15-20
Tematem tego fragmentu jest radzenie sobie z konfliktami. Tekst odnosi się do tej „rodziny” jako do ekklesia, co oznacza braterstwo, i tak Jezus odnosił się do rodziny Bożej. Gdy chodzimy blisko ze sobą i rozwijamy relacje, nieuniknione jest, że od czasu do czasu pojawią się konflikty. Z tego powodu Jezus poświęca wiele czasu na omawianie, jak rozwiązać te problemy. Ważne jest, aby być bezpośrednim w tej sytuacji. Wykazując się łagodnością i pokorą, osoby zaangażowane w konflikt powinny starać się rozwiązać sytuację między sobą, prywatnie. Jeśli konflikt nie zostanie rozwiązany, można zaangażować braci z mądrością i autorytetem, aby pomogli rozwiązać konflikt i przywrócić należne relacje. Utrzymanie jedności jest kluczowe dla serca Boga.
Środa: Przebaczenie — Ewangelia Mateusza 18:21-22
Kiedy staramy się rozwiązywać konflikty w atmosferze pokory i uczciwości, podejmujemy pewne ryzyko. Ale akt przebaczenia naprawia relacje i wzmacnia więzi. Piotr myślał, że okazuje wielką miłość, ofiarowując przebaczenie co najmniej siedem razy. Jezus odpowiedział, że Piotr powinien pomnożyć tę liczbę wykładniczo. W istocie Jezus wskazywał, że miłość nie chowa w pamięci krzywd. W rzeczywistości miłość kształtuje nawyk przebaczania!
Czwartek: Stawiając czoła szyderstwom — J 7,1-9
Uczniowie Jezusa podążali za Nim słowem i czynem. Nauczali i czynili cuda. Jezus polecił im, aby poszli i dzielili się wszystkim, co wiedzą. Nie nadszedł jeszcze czas, aby publicznie ogłosił się Mesjaszem, ale nic nie stało na przeszkodzie, aby rozpoczęli publiczną posługę. Ten fragment odnotowuje jednak, że chociaż uczniowie z wiarą przyjęli Jezusa jako Mesjasza, prawdziwi bracia Jezusa nie uwierzyli.
Piątek: Podróż przez Samarię — Łk 9,51-56; J 7,10
Jezus wiedział, że zbliża się koniec Jego ziemskiego życia. Aby dopełnić swojej podróży, musiał udać się do Jerozolimy. Wysłał posłańców, aby przygotowali Jego przybycie do Samarii. Jednak mieszkańcy Samarii nie przyjęli Jezusa. W tamtym czasie ludzie po prostu nie byli gotowi Go przyjąć. Jezus zganił uczniów za ich ostrą reakcję. Jego nagana przypomina nam, że powinniśmy czynić dobro, kiedy i gdzie możemy, a jeśli drzwi się zamkną, powinniśmy iść dalej, a nie tracić czasu na potępianie.
Sobota: Zaangażowanie — Mt 8,19-22; Łk 9,57-62
Ci, którzy oddają się dziełu Bożemu, muszą postanowić, że wytrwają. Jeśli spojrzą wstecz, wycofają się ze swojego zobowiązania. Jeśli się wycofają, odpadną. Całkowite zaangażowanie jest tym, czego wymaga Bóg.