Niedziela: Przepowiedziane narodziny Jana — Łk 1,5-25
Reakcja Zachariasza na tę zapowiedź była pełna wahania i wątpliwości. „I rzekł Zachariasz do anioła: «Po czym to poznam? Bo ja jestem stary i moja żona jest w podeszłym wieku»” (w. 18). Wątpliwości Zachariasza wynikały z jego zrozumienia natury! Nie wziął pod uwagę Boga! Jak często my wahamy się uwierzyć z tego samego powodu? Odpowiedz na moją modlitwę? „Cóż, tak jak zwykle się sprawy układają…” Jakże cudowne jest to, że nasz Bóg nie jest ograniczony do tego, co zwykłe, ani ograniczony jedynie tym, co naturalne. Nasz Bóg jest Bogiem tego, co niezwykłe, i im szybciej ujrzymy Boga takim, jaki jest, tym szybciej nasze życie zostanie przemienione.
Poniedziałek: Zwiastowanie Maryi — Łk 1,26-38
Gabriel miał do przekazania kolejne ogłoszenie. Kilka miesięcy później został posłany do Nazaretu, gdzie ukazał się młodej narzeczonej imieniem Maria. Maryja również była zaskoczona i zdenerwowana pojawieniem się anioła i jego powitaniem. Jednak, zapewniając Maryję o miłości Boga, anioł powiedział jej, że będzie miała Syna. To Dziecko będzie „Synem Najwyższego”. Będzie pochodził z rodu Dawida i będzie Królem Izraela, wypełniając obietnice Przymierza Starego Testamentu. W tej jednej Osobie Bóstwo i człowieczeństwo będą doskonale połączone. W Nim zostaną spełnione wszystkie obietnice Boga i wszystkie zamierzenia Boga dla ludzkości.
Wtorek: Maryja odwiedza Elżbietę — Łk 1,39-45
„Błogosławiona jesteś między niewiastami” (w. 42) niesie ze sobą myśl, że Maryja jest najbardziej czczona ze wszystkich kobiet. Elżbieta nazywała ją matką mojego Pana. „Pan” byłby ważniejszy dla greckiego czytelnika niż termin „Chrystus” (oznaczający „Mesjasz”), ponieważ poganie nie oczekiwali z niecierpliwością Mesjasza. Jednak Septuaginta często używała słowa „Pan” do przetłumaczenia Jahwe. Ponownie, Elżbieta powiedziała, że Maryja była błogosławiona, ponieważ uwierzyła w to, co powiedział jej Bóg. Sugeruje to, że Maryja odwiedziła Elżbietę nie ze sceptycznym nastawieniem, ale raczej z radością.
Środa: Pieśń radości — Łk 1,45-56
Maryja wyrecytowała pieśń wielbiącą Bożą łaskę dla niej i jej ludu. „Magnificat” składa się z aluzji i cytatów ze Starego Testamentu. Wychwalała Boga za Jego szczególną łaskę dla niej (ww. 46-50), nazywając „Boga moim Zbawicielem” (w. 47). Mówiła również o Jego wierności (w. 48), mocy (w. 49), świętości (w. 49) i miłosierdziu (w. 50), a także wysławiała Boga za Jego łaskę dla Izraela (ww. 51-55). Maryja wiedziała, że narodziny jej Syna były wypełnieniem obietnic przymierza.
Czwartek: Narodziny Jana — Łk 1,57-66.
Opis narodzin Jana znajduje się w jednym wersecie (w. 57), a przyjaciele dzielą radość. Szczególnie zauważono posłuszeństwo Zachariasza i Elżbiety, którzy starannie przestrzegali Prawa, dokonując obrzezania Jana. Pomimo sprzeciwu innych, Elżbieta ogłosiła jego imię jako Jan, co Zachariasz potwierdził na piśmie. To cudownie rozwiązało język Zachariasza i przemówił.
Piątek: Zachariasz śpiewa — Łk 1,67-79
Ten psalm, znany jako „Benedictus”, jest pełen cytatów i aluzji ze Starego Testamentu. Zachariasz wyjaśnia cztery idee: wezwanie do chwalenia Boga (w. 68a); odkupienie Boga (w. 68b); dzieło i naturę Mesjasza (w. 69-74); oraz prorocką posługę Jana (w. 76-79). Zachariasz zrozumiał przesłanie anioła, więc przepowiedział, że Jan będzie prorokiem, który będzie szedł przed Panem, przygotowując Mu drogę (w. 76).
Sobota: Świadek rośnie — Łk 1,80
W miarę jak Jan dorastał, nabierał sił duchowych, rozwijając wewnętrzną witalność i męstwo. Jego życie na pustyni aż do czasu publicznego wystąpienia było niezwykłe, ale ze względu na szczególną misję, którą Jan od najmłodszych lat wiedział, że będzie pełnił, poszedł w ślady Eliasza (Łk 1,17), mieszkając na odludnym terenie. W krótkim czasie posługa Jana przyniosła mu popularność.