Bóg dotrzymuje obietnic – studium Księgi Jozuego, Sędziów i Rut

Wprowadzenie do Księgi Jozuego i Sędziów

Jozue

Księga Jozuego jest kontynuacją historii Pięcioksięgu. Jozue jest niezbędnym mostem między księgami Mojżesza a historią Izraela w ziemi Kanaan. Tak jak Wyjście jest historią Boga wyprowadzającego swój lud z Egiptu, tak Jozue jest historią Boga prowadzącego swój lud do Ziemi Obiecanej. Opisuje ona przejście Izraela przez rzekę Jordan do Kanaanu po śmierci Mojżesza, a także podbój i zasiedlenie Kanaanu przez dwanaście plemion pod wodzą Jozuego. Biblijna data izraelskiej inwazji na Kanaan to około 1405 r. p.n.e. Księga obejmuje następne 25-30 lat historii Izraela. Jozue miał dokończyć dobre dzieło, które rozpoczął pomimo niewiary narodu. Ludzie się nie zmienili; nadal byli niewierni. Niemniej jednak obietnica Boga miała się spełnić, a potomstwo Abrahama miało zostać zasiane w ziemi przymierza, aby zapuścić korzenie i rosnąć.

Tradycja żydowska przypisuje autorstwo księgi Jozuemu, a dokończyli ją po jego śmierci arcykapłan Eleazar i jego syn Pinchas. Dowody wewnętrzne silnie wskazują, że autor był naocznym świadkiem podboju.

Wydarzenia opisane w tej księdze nawiązują do wydarzeń opisanych w ostatnim rozdziale Księgi Powtórzonego Prawa. Lud Izraela obozował na Równinach Moabu, na wschód od rzeki Jordan. Mojżesz zmarł, a Jozue został przywódcą. Księga dzieli się na trzy części. Pierwsza część opisuje powołanie Jozuego przez Boga na następcę Mojżesza oraz przygotowania Izraela do wejścia do Kanaanu, przekroczenie Jordanu i pierwsze działania związane z przymierzem w tym kraju. Druga część opisuje, jak Izrael posłusznie maszerował przeciwko dobrze uzbrojonym miastom z ufortyfikowanymi murami. Bóg dał swojemu ludowi decydujące zwycięstwa w centralnym, południowym i północnym Kanaanie. Niezwykle niezwykły sposób zdobycia Jerycha jasno pokazał Izraelitom, że Bóg czuwał nad ich zbawieniem. Część trzecia opisuje podział ziemi przez Jozuego między dwanaście plemion, dziedzictwo Kaleba, sześć miast ucieczki i 48 miast lewickich między plemiona.

Imię Jozue jest hebrajskim odpowiednikiem imienia „Jezus” w Nowym Testamencie. W swojej roli, prowadząc Izrael do Ziemi Obiecanej, Jozue jest starotestamentowym typem lub zapowiedzią Jezusa, którego rolą jest doprowadzenie wielu synów do chwały. Człowiek o imieniu Jozue jest obrazem naszego Pana Jezusa Chrystusa, który odniósł zwycięstwo nad grzechem i szatanem i daje odpoczynek tym, którzy Mu ufają. Historia Jozuego ilustruje zwycięstwo, jakie odnosimy dzięki wierze. Każdy z nas ma dziedzictwo do zdobycia, „ziemię” do podboju, a Jozue mówi nam, jak to zrobić.

Sędziowie

Mimo że autorstwo Księgi Sędziów jest niepewne, Talmud żydowski i wczesna tradycja chrześcijańska głoszą, że Księgę Sędziów, Księgę Rut i Księgę Samuela napisał Samuel.

Księga Sędziów stanowi główne ogniwo historyczne łączące Jozuego z czasami królów Izraela. Okres sędziów sięga około 1375–1050 r. p.n.e., kiedy to Izrael był konfederacją plemion. Księga wzięła swoją nazwę od osób, które Bóg okresowo powoływał, aby przewodził i wyzwalał Izraelitów po tym, jak odstąpili od wiary i popadli w ucisk ze strony obcych sąsiadów. Księga Sędziów to księga „bezkrólewia”. Bóg miał być ich Królem, ale naród odmówił Mu posłuszeństwa. Ich nieposłuszeństwo doprowadziło do klęski, dyscypliny i upadku. Osiem razy powiedziano nam, że lud „czynił zło” w oczach Boga i dlatego musiał zostać ukarany. Kiedy Bóg ich karał, błagali o litość i zostali wybawieni, ale potem powrócili na drogę zła i musieli zostać ponownie ukarani. Trzynastu sędziów zostało powołanych w różnych okresach, aby wyzwolić Izrael. Sędziami byli dowódcy wojskowi i urzędnicy państwowi z różnych plemion. Dzięki bohaterskim czynom wiary wykonali Boży wyrok i pokonali ciemiężców, przywracając w ten sposób ludziom pewną miarę pokoju i wolności. Niektóre z nich są szeroko omówione w księdze, inne zaś wspominane są tylko w jednym lub dwóch wersetach. Pochodzili z dziewięciu plemion i wyzwolili swój lud spod jarzma Mezopotamii, Moabitów, Filistynów, Kananejczyków, Midianitów i Ammonitów. Żaden sędzia nie sprawował władzy nad całym narodem aż do czasów Samuela.

Z historycznego punktu widzenia Księga Sędziów stanowi główny zapis historii Izraela w Ziemi Obiecanej, od śmierci Jozuego do czasów Samuela. Z teologicznego punktu widzenia ukazuje duchowy i moralny upadek plemion po osiedleniu się w Ziemi Obiecanej, wyraźnie ukazując negatywne konsekwencje, jakie zawsze następowały, gdy Izrael zapominał o przymierzu z Panem i zamiast tego popadał w bałwochwalstwo i niemoralność.

Ta fascynująca księga w wyjątkowy sposób ukazuje, jak Bóg wydobywa siłę z ludzkiej słabości. W istocie, Księga Sędziów jest w pewnym sensie komentarzem do trzech wersetów: „Ale Bóg wybrał to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mądrych, i wybrał Bóg to, co słabe w oczach świata, aby zawstydzić to, co mocne; i to, co nieszlachetne w oczach świata i to, co wzgardzone, i to, co nie istnieje, aby to, co istnieje, unicestwić, aby żadne ciało nie chlubiło się przed Jego obliczem” (1 Koryntian 1:27-29).

Księga Sędziów objawia niezmienną boską zasadę: kiedy Bóg posługuje się kimś w swojej służbie, Duch Pański zstępuje na niego. Bożym sposobem na pokonanie wroga i poszerzenie Jego królestwa jest energia, siła i moc Ducha Świętego działającego poprzez poddane i posłuszne ludzkie naczynia.                                                     Gary Amick

Kliknij tutaj, aby zamówić drukowany egzemplarz w naszym sklepie z materiałami do nauki.
Kliknij tutaj, aby pobrać bezpłatny plik PDF tego badania w języku angielskim.
Kliknij tutaj, aby pobrać bezpłatny plik PDF tego badania w języku suahili.

KLIKNIJ NA LEKCJE PONIŻEJ:

Wszystkie cytaty z Pisma Świętego pochodzą z Nowej Biblii Króla Jakuba®. Copyright © 1982 Thomas Nelson. Wykorzystano za zgodą. Wszelkie prawa zastrzeżone.