Niedziela: Sadzawka Betesda — Jana 5:1-9
Tłum wokół tej sadzawki musiał być żałosnym widokiem: setki zebranych, którzy byli kulawi, gorączkujący, ślepi, wyniszczeni i chorzy, wszyscy z nadzieją na uzdrowienie. Jezus skupił się tego dnia tylko na jednym. Przez 38 lat mężczyzna był chory i był zbyt słaby, aby nawet mieć szansę na dotarcie do uzdrawiających wód. Tego dnia uzdrawiające wody przyszły do niego w postaci Wielkiego Lekarza. Ale zanim Jezus przemówił do niego życiem, mężczyzna musiał potwierdzić, że „chce” zostać uzdrowiony. Dziwne, ale ludzie czasami chowają się za słabościami! Uzdrowienie wymaga zmiany.
Poniedziałek: W dzień szabatu? — J 5,10-16
Jak łatwo człowiekowi zapomnieć o swoim poprzednim stanie po tym, jak Pan go wyzwolił! Wraz z boskim dotykiem pojawiają się nowe wyzwania: „Nie grzesz więcej, aby cię coś gorszego nie spotkało” (w. 14). Musimy unikać otwierania nowych drzwi cierpieniu. To, że Jezus uzdrowił tego człowieka i nakazał mu nieść swoje łoże w dzień szabatu, wywołuje naganę religijną, ponieważ „religia” zawsze patrzy w stronę negatywną. Jezus mógł nawet wybrać dzień szabatu, aby obnażyć tę hipokryzję.
Wtorek: Równy Bogu? — Jana 5:17-22
Syn nie może nic uczynić sam z siebie z powodu swojej nierozerwalnej jedności z Ojcem: ani Ojciec nic nie uczyni sam z siebie z powodu swojej nieskończonej jedności z Synem. W tej doskonałej jedności Chrystus stoi oddzielnie od całego stworzenia. Bóg, wielki Stwórca, wykonał swoje dzieło przez Słowo, które stało się ciałem (Jana 1:1-3; Hebrajczyków 1:1-3). Ponieważ Jezus wydaje się uzurpować sobie prerogatywy przypisane wyłącznie Bogu (w. 17, prawo do pracy w szabat), Jego słuchacze myślą, że w ten sposób rości sobie prawo do pozycji równej pozycji Boga, roszczenie, które naturalnie brzmi dla nich bluźnierczo. Jezus wyjaśnił, że nie jest niezależny od Ojca ani w opozycji do Niego. Jego działanie nie jest samozainicjowane. Ojciec kieruje i posłał Syna; Zawsze działają razem.
Środa: Oddawać cześć Synowi — J 5,23-24
Jedność Jezusa z Ojcem jest tak pełna, że cześć Boga jest związana z Jezusem. Odrzucenie lub znieważenie Syna oznacza odrzucenie i znieważenie Boga. Ponieważ Jezus posiada jedność i boskie prerogatywy Ojca, zaufanie Jego przesłaniu i Jego Ojcu oznacza posiadanie w obecnym czasie życia wiecznego (J 3,36). W przyszłości nie nastąpi żaden sąd (nie będzie potępiony (J 3,18; Rz 6,13; 8,1), ponieważ już przeszedł z jednej sfery – śmierci – do innej – życia (Ef 2,1.5).
Czwartek: Życie i Sąd — J 5,25-29
Jezus powrócił teraz do dwóch centralnych prerogatyw Boga: życia (ww. 21, 24-26) i sądu (ww. 22, 24-25, 27). Jezus posiada oba, ponieważ Ojciec dał Mu oba. Chrystus, Logos, posiada w sobie życie jako wieczny dar Ojca (J 1,4), ale we Wcieleniu Jezusowi została również przekazana władza sądzenia. Jako Synowi Człowieczemu (Dn 7,13), władza ta została Mu dana.
Piątek: Najwyższy Świadek — J 5,30-38.
Jan Chrzciciel pełnił funkcję świadka. Dobry świadek głosi prawdę taką, jaką ją zna. Świadectwo Jana o Jezusie było cenne, ale ostatecznie Jezus nie potrzebował ludzkiego świadectwa. Jan był tylko lampą, a nie prawdziwą Światłością. Myśl w tej rozprawie przechodzi od jedności Jezusa z Ojcem do świadectwa Ojca o Jezusie. Ojciec był najwyższym, boskim Świadkiem Syna.
Sobota: Posłani przez Ojca — J 5,39-47
W jakiś sposób zasłona spowijała umysły tych żydowskich uczonych (2 Kor 3,15) i nie dostrzegli oni w Jezusie Tego, którego Obiecano. Jest On wypełnieniem starotestamentowego systemu ofiarniczego, prawdziwie sprawiedliwym Sługą Jahwe, nadchodzącym Prorokiem, Synem Człowieczym, Królem z rodu Dawida i obiecanym Synem Bożym oraz wielkim Arcykapłanem. Pomimo jasności objawienia, odmówili przyjścia do Niego po życie (J 3,19-20). Gdyby Żydzi naprawdę uwierzyli Mojżeszowi, uwierzyliby Chrystusowi, ponieważ Mojżesz o Nim pisał.