Niedziela – Łamanie nóg: J 19,31-33
Żydzi nie przygotowywali się do regularnego cotygodniowego szabatu, ale do dodatkowego dnia odpoczynku, „wielkiego dnia”, który przypadał w tygodniu Paschy. Oczywiste jest, że Jezus nie został ukrzyżowany w piątek; a ponieważ nigdy nie było dwóch szabatów pod rząd, oczywistym jest, że został ukrzyżowany w środę. Ponieważ zbliżał się szabat wielkiego dnia, podjęto decyzję o przyspieszeniu ich śmierci poprzez złamanie im nóg. Kiedy dotarli do Jezusa, było oczywiste, że On już nie żyje, więc nie złamali Mu nóg, spełniając w ten sposób proroctwo z Psalmu 34,20.
Poniedziałek – Spełnienie się proroctw: J 19,34-37
Oprócz spełnienia proroctwa z Psalmu 34, relacja, którą Jan spisał (której osobiście był świadkiem), jest również spełnieniem Księgi Zachariasza 12,10. Żadna kość w ciele Jezusa nie została złamana, ale została przebita, a z Jego boku wypłynęła zarówno woda, jak i krew. Woda symbolizowała obrzęd chrztu, a krew symbolizowała Wieczerzę Pańską. Ponadto woda była pamiątką chrztu Jezusa, który był początkiem Jego ziemskiej posługi, a krew symbolizowała zakończenie Jego ziemskiej posługi, Jego śmierć na krzyżu.
Wtorek – Józef z Arymatei: Mt 27,57-58; Mk 15,42-45; Łk 19,38
Wszystkie cztery Ewangelie opisują czyny Józefa z Arymatei. Był on bogatym człowiekiem, doradcą i prawdopodobnie członkiem Sanhedrynu. Można to wnioskować, ponieważ Łukasz odnotowuje, że Józef nie był jednym z żydowskich przywódców, którzy uczestniczyli w fałszywych oskarżeniach i śmierci Jezusa. Józef był tajnym naśladowcą Jezusa i odegrał ważną rolę w wydarzeniach ukrzyżowania. Stawił się przed Piłatem, aby odebrać ciało Jezusa. Jego czyny spełniły proroctwo Izajasza, że Mesjasz zostanie złożony w grobie bogatego człowieka (Iz 53,9).
Środa – Do grobu: Mt 27, 59-60; Mk 15, 46; Łk 23, 53-54; J 19, 39-42
Jezus został pochowany w nowym grobie. Miało to dwa cele: (1) ponieważ w grobie nie było kości innych ludzi, ciało Jezusa nie miało kontaktu z tym, co zniszczalne; (2) zapobiegło wszelkim fałszywym twierdzeniom, że zmartwychwstanie Jezusa mogło zostać przypisane szczątkom proroka, takiego jak Elizeusz, który znajdował się w grobie (2 Krl 13, 21).
Czwartek – Kobiety, za którymi podążano: Mt 27,61; Mk 15,47; Łk 23,55-56
Te święte kobiety, przepełnione miłością i oddaniem dla Jezusa, złączyły się z Nim za życia i w śmierci nie zostały rozdzielone. Przyszły do grobu, aby zobaczyć koniec, i przytłoczone smutkiem i udręką, usiadły, aby opłakiwać. Musimy pamiętać, że Bóg postrzega ludzką siłę i słabość zupełnie inaczej niż człowiek. Najmądrzejsi, najszlachetniejsi i najpotężniejsi z ludzi w godzinie próby nic nie mogą uczynić bez mocy Boga; a najprostsi i najsłabsi mogą wszystko, gdy są wzmocnieni przez Chrystusa.
Piątek – Prośba do Piłata: Ewangelia Mateusza 27, 62-64
Wrogowie Chrystusa, nawet gdy wydaje się, że zwyciężyli nad Jezusem Chrystusem, boją się stracić swoją przewagę. Nie mogli zapomnieć o wskrzeszeniu Łazarza z martwych, które tak ich zawstydziło. To, że poprosili o trzydniową straż przy grobie, dowodzi, że mieli własne wątpliwości, czy – zgodnie z zapowiedzią Jezusa o Jego zmartwychwstaniu – śmierć Nazarejczyka była ostateczna.
Sobota – Zabezpieczenie Grobu: Ewangelia Mateusza 27:65-66
Żydzi mieli straż złożoną z rzymskich żołnierzy, którzy czuwali w wieży Antonia, na północny zachód od świątyni. Piłat miał na myśli albo ich, albo „straż” towarzyszącą ukrzyżowaniu, cały „oddział” wyznaczony do tego celu. Żołnierze ci zostali im prawdopodobnie przydzieleni w tym czasie i dlatego nadal podlegali rozkazom arcykapłanów.