Niedziela – Upokorzenie i bicie: Mateusz 27:27-30; Marek 15:16-19
Swoimi aktami szyderczego wywyższania Chrystusa i kłaniania się Mu w fałszywej czci, rzymscy żołnierze próbowali Go zawstydzić w ramach rytuału ukrzyżowania. Można by jednak argumentować, że Jezus nie mógł naprawdę czuć się upokorzony, ponieważ uniżył się już do potępienia śmierci. Czyż nie „oddał już swojego życia” w swoim duchu, uniżając się do ostatecznej misji umierania za grzechy świata? Czyż nie oddał już tego, co teraz próbowali Mu odebrać? Jednak, aby dokonać każdego etapu śmierci, która została przepowiedziana w odniesieniu do Mesjasza, Jezus całkowicie poddał się ludzkiemu okrucieństwu.
Poniedziałek – Gorzka droga, Gorzki napój: Mateusz 27:31-34; Marek 15:20-23; Łukasz 23:26-32; Jan 19:17
Zwyczajem było, że skazany przestępca niósł swój krzyż z sali sądu na miejsce egzekucji, mając przy sobie tabliczkę ogłaszającą jego zbrodnię. Piłat upierał się, aby tabliczka Jezusa ogłosiła Go „Królem Żydowskim”. W Ewangelii Jana wydaje się, że Jezus rozpoczął podróż pod ciężarem belki, ale być może zbyt słaby, aby dokończyć zadanie, Szymon Cyrenejczyk jest zmuszony nieść ciężki krzyż za Niego. W trakcie podróży głos miłosierdzia Chrystusa woła do kobiet płaczących nad Nim i z przewidywaniem oblężenia Jerozolimy zmusza je do płaczu nad sobą z powodu trudności, które wkrótce będą musiały znieść. Na Golgocie jedynym napojem oferowanym Jezusowi był ocet, którego odmówił.
Wtorek – Napis i Szaty: Mt 27, 35-37; Mk 15, 24-26; Łk 23, 33-34. 38; J 19, 18-24.
Jezus został ukrzyżowany w centralnym miejscu, pomiędzy dwoma łotrami (Iz 53, 12). Jednym z ważnych wydarzeń było rozdzielenie szat Mesjasza i losowanie Jego płaszcza, co stanowiło wypełnienie proroctwa (Ps 22, 8). Równie znaczący był napis na krzyżu Jezusa, ogłaszający Go „Królem Żydowskim”. Pomimo protestów arcykapłanów i ich żądania, aby Piłat zmienił napis, odmówił tego.
Środa – Dwóch złoczyńców: Mt 27,38; Mk 15,27-28; Łk 23,39-43.
O obu przestępcach ukrzyżowanych z Jezusem mówi się bardzo niewiele. Ewangelia Łukasza zawiera jednak jedno z najbardziej dramatycznych i głębokich spotkań miłosierdzia i łaski w całej Biblii. To, że jeden z tych mężczyzn był przekonany, że Jezus rzeczywiście jest Mesjaszem, a Jego śmierć będzie jedynie tymczasowa, jest oczywiste. Odpowiedź Jezusa na jego pytanie napełnia nas zdumieniem, że życie wieczne zostanie mu dane pomimo grzesznego życia, jakie wiódł.
Czwartek – Opuszczony dla nas: Mt 27, 39-49; Mk 15, 29-36; Łk 23, 35-37. 44-45
Jezus cierpiał mękę krzyża pośród drwin, bluźnierstw i szyderstw niemal wszystkich obecnych na Golgocie. Ani razu jednak nie wołał o litość ani nie błagał o ulgę w palącym bólu. Lecz gdy Ojciec wycofał swoją boską obecność z Syna, z ust Jezusa wyrwał się okrzyk: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27, 46). Było to najstraszniejsze odrzucenie, ale konieczne, by Chrystus poniósł grzechy nas wszystkich.
Piątek – „Dokonało się!”: Mt 27, 50-54; Mk 15, 37-39; Łk 23, 46-48; J 19, 28-30
Wołając donośnym głosem, Jezus „wydał” swoje życie (tchnienie). Wielu umarło, ale tylko Chrystus „wydał” swojego ducha. Co znamienne, środek dnia był ciemny przez trzy godziny, ale teraz wszystko było całkowitą ciemnością, nastąpiło potężne trzęsienie ziemi, zasłona zakrywająca Miejsce Najświętsze rozdarła się na dwoje, martwi święci zmarli zmartwychwstali i byli widziani w Jerozolimie, a rzymscy żołnierze na Golgocie wszyscy ogłosili Jezusa Chrystusa prawdziwym Synem Bożym!
Sobota – Matka Jezusa i inne kobiety: Mt 27, 55-56; Mk 15, 40-41; Łk 23, 49; J 19, 25-27
Jak głęboka była miłość tych kobiet, gotowych znosić okrucieństwo i upokorzenie, z jakim Jezus był traktowany? Wiernie podążały za Nim i wspierały Jego posługę, służąc Panu i Jego uczniom. Gdzie teraz byli inni naśladowcy Jezusa? Świadomy ich nieustającej obecności, Jezus powierzył opiekę nad swoją matką Janowi, swojemu najbliższemu uczniowi i jedynemu, który był obecny przy ukrzyżowaniu.