Wiersz do zapamiętania: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować – mówi Pan! Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choćby były czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna”. – Izajasz 1:18
Czytanie Pisma Świętego: 1 Piotra 1:13-25
Wstęp:
Nowe przymierze, które Bóg obiecał zawrzeć z Izraelem, jest osobiste, a nie narodowe, a jego przyjęcie i przestrzeganie to sprawy indywidualne. Chociaż grzech oddziela ludzi od Boga, On nie zmusza ich do powrotu do Niego. Dopóki grzeszna natura kontroluje ludzi, nie mogą oni docenić obecności Boga. Kiedy Adam zgrzeszył, bał się spotkać Boga w Ogrodzie. Ludzka natura polega na podążaniu za tłumem, po linii najmniejszego oporu. Przyjemności wszelkiego rodzaju pociągają większość, która podąża szeroką drogą, oddalając się od życia wiecznego. Kiedy ktoś zawiera osobiste przymierze z Bogiem, potrzeba wielkiej odwagi, by odwrócić się od szerokiej drogi. Przyjmując zbawienie, grzesznik z żalem i smutkiem wyraża swoje grzechy, oddając wszystko – swój czas, talent i ciało, wszystko, co ma, kim jest i czym kiedykolwiek będzie, swemu Nabywcy – Chrystusowi. Z radością i dobrowolnie porzuca świat, światowe drogi i wszelkie egoistyczne pragnienia. Czyni to w zamian za to, co Chrystus oferuje i ofiarowuje hojnie: wewnętrzną radość, pokój i miłość. Grzesznik oddaje się całkowicie Chrystusowi, obiecując posłuszeństwo, wierność, wierność i pełną miłości służbę. Dlaczego? Ponieważ w Chrystusie zostaje odkupiony od śmierci wiecznej!
Prawidłowa „relacja przymierza” z Bogiem wymaga pięciu głównych doświadczeń: 1) Wiary, wiary w Jehowę Boga i Jezusa Chrystusa. 2) Żalu za grzechy. 3) Wyznania grzechów. 4) Chrztu i 5) Posłuszeństwa – skuteczne działanie wszystkich tych elementów oznacza autentyczne nawrócenie. Poddając się Chrystusowi, należy zdawać sobie sprawę, że może on spotkać się z ciężkimi próbami i prześladowaniami ze strony świata, aż do śmierci fizycznej; lub, co najgorsze, zwodniczą pokusą obojętności i duchowego letargu. Chrześcijanin może jednak zachować wewnętrzną siłę i spokój poprzez całkowite poddanie się Chrystusowi.
Dwóch na drodze do Emaus prosiło Chrystusa, aby pozostał z nimi, gdyż zbliżał się wieczór, a dzień był już dawno przebrzmiały. Dziś żyjemy w ostatnich dniach tego wieku, w dniu już przebrzmiałym i powinniśmy zdawać sobie sprawę, że powrót Chrystusa jest bliski na sąd. Chrystus w nas jest nadzieją chwały, wybierając nasze posłuszeństwo. Obiecał pozostać ze swoim ludem aż do końca i możemy być pewni, że dotrzyma swojej obietnicy.
Pytania do nauki:
- Co Piotr, Jan i Chrystus mówili o drodze życia wiecznego? Dzieje Apostolskie 2:38-40; Dzieje Apostolskie 3:19; 1 Jana 1:5, 7, 9; Mateusza 19:16-17.
- Jaką postawę przyjmuje Bóg wobec grzesznika? 2 Piotra 3:9; 1 Tymoteusza 2:1-6; Ezechiela 18:23; Ezechiela 33:9-11.
- Co oznacza pokuta i co musi nastąpić, aby była skuteczna? Ezechiel 18:30-32.
- Jakie ważne zmiany zawarto w Liście do Kolosan 3:5-17?
- Jakie jest znaczenie chrztu? Rzymian 6:1-6, 20, 22. A co z wiarą? Hebrajczyków 11:6.
- Jakich rad udzielono chrześcijanom w Rzymianach 12:1-2 i Rzymian 13:10-14 i co oznacza wyrażenie „przyoblec się w Pana Jezusa Chrystusa”?
- Jakie napomnienie dał Chrystus chrześcijanom na „czas ostateczny”? Łk 21,34-36. Co powiedział Paweł? Ef 5,14-17.
- Jaką obietnicę dano chrześcijaninowi w Ewangelii Mateusza 28:19-20?
- Podsumowując tę lekcję, jakie doświadczenia są niezbędne do nawiązania właściwej „relacji przymierza” z Bogiem?
- Co czeka ludzi po śmierci? List do Hebrajczyków 9:27. Dlaczego więc Bóg wzywa do pokuty? Dzieje Apostolskie 17:30-31. Kiedy nadejdzie wyznaczony „Dzień Sądu”? 2 List do Tymoteusza 4:1.