Podstawy Kwartalnika Część 1

1977 Część 1 Kwartał

Lekcja 1 – SŁOWO BOŻE

Czytanie Pisma Świętego: Psalm 119:97-112.

Wiersz do zapamiętania: „Cokolwiek bowiem niegdyś napisano, napisano dla naszego pouczenia, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism mieli nadzieję” (Rzymian 15:4).

WSTĘP

Lekcje te będą oparte na traktacie „Deklaracja rzeczy, w które najczęściej wierzymy”. Od czasu do czasu warto przypomnieć sobie podstawowe doktryny dotyczące naszej wiary. Piotr i Juda uznali za konieczne przypomnienie tych rzeczy świętym swoich czasów i jest to równie konieczne w obecnych czasach (2 Piotra 1:12-13; Judy 1:3-5).

W tej pierwszej lekcji zajmiemy się „Słowem Bożym”. Studium Biblii pokaże, że Pan chciał, aby Jego prawa i przykazania zostały zapisane dla przyszłych pokoleń. Zasady przekazywane ustnie tracą swoją aktualność, podczas gdy słowo pisane jest niezmienne.

Apostoł Paweł stwierdza, że ​​„Całe Pismo jest natchnione przez Boga”. Piotr potwierdza to, wyjaśniając, że „święci ludzie Boży przemawiali, natchnieni Duchem Świętym” (2 Tymoteusza 3:16; 2 Piotra 1:21). Zatem Biblia jest wolna od sprzeczności i zawiera całą radę Bożą.

Biblia staje się miarą wszelkich przekonań i czynów. Księga Izajasza 8:20 stwierdza: „Do Prawa i do świadectwa: Jeśli nie mówią zgodnie z tym słowem, to dlatego, że nie ma w nich światła”. Berejczycy zostali pochwaleni za to, że gdy apostoł Paweł głosił im Ewangelię, porównywali to, co głosił, ze Słowem Bożym. (Dzieje Apostolskie 17:11)

Dziś są tacy, którzy już nie wierzą w natchnienie Biblii. Chcą usunąć tu i tam fragment, tylko po to, by uświadomić sobie, że nie mają niczego konkretnego, na czym mogliby się oprzeć. Jeśli część Jej nie jest natchniona, to skąd możemy mieć pewność, że cokolwiek z niej jest prawdą?

Są też tacy, którzy ignorują Biblię, ponieważ uważają, że otrzymali szczególne objawienie, które przewyższa Słowo Boże. Apostoł Paweł powiedział, że jeśli on lub anioł z nieba głoszą inną ewangelię, niech będą przeklęci. Biblia pozostaje prawdziwa i niezależnie od naszych intelektualnych argumentów czy duchowego doświadczenia, jeśli nasze przekonania nie są zgodne z Biblią, to dlatego, że są fałszywe.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Czy Bóg widział potrzebę spisania swoich praw? Księga Powtórzonego Prawa 5:22; Księga Wyjścia 24:3-4.
  2. Czy potrzeba spisania Słowa Bożego ograniczała się do prawa? Izajasz 30:8-11; Jeremiasz 30:2.
  3. Jak te słowa mogłyby być pomocne w późniejszych latach? Jeremiasz 30:3; Daniel 9:2.
  4. Dlaczego jest to dla nas nadal korzystne? Rzymian 15:4.
  5. Czy myślisz, że ci ludzie spodziewali się, że ich pisma przetrwają tak długo? Hiob 19:23-24; Łukasz 1:1-4; 1 Kor 1:1-2.
  6. Kto kierował nimi podczas zapisywania tych słów? 2 Piotra 1:19-21; 2 Tymoteusza 3:16.
  7. Czy zawsze rozumieli, co piszą? Daniel 12:8. Dla kogo zostały napisane te wersety? Daniel 12:4, 9-10.
  8. Czy Bóg jest drobiazgowy w kwestii dokładności swojego Słowa? Objawienie 22:18-19. Dlaczego?
  9. Czym jest Słowo Boże? Jana 17:17.
  10. Jak długo przetrwa Słowo Boże? Ewangelia Mateusza 5:17-18.

Lekcja 2 – ZNACZENIE ZDROWEJ NAUKI

Czytanie Pisma Świętego: List do Tytusa 2.

Wiersz do zapamiętania: „Uważaj na siebie i na naukę, trwaj w tym. Bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”. 1 Tymoteusza 4:16.

WSTĘP

Kiedy myślimy o prawdzie lub doktrynie, większość z nas myśli o takich tematach jak „Stan Umarłych”, „Sabat”, „Niebo i Piekło” itd. To prawda, że ​​są to doktryny, ale tak samo jest z wiarą w Boga i planem zbawienia. Doktryna to to, w co dana osoba wierzy i czego naucza, niezależnie od tego, czy jest to proste, czy skomplikowane.

Wielu ludzi zdaje się uważać, że jeśli ktoś jest szczery, to nie ma znaczenia, czy ma rację, czy nie. Biblia napomina nas do pilnego studiowania Słowa Bożego, aby poznać prawdę. Ostrzega przed odrzucaniem zdrowej doktryny i stwierdza, że ​​błędne doktryny hamują nasz chrześcijański rozwój i mogą kosztować nas zbawienie. Apostoł Paweł napisał, że błędne pojęcie zmartwychwstania zachwiało wiarą niektórych (2 Tymoteusza 2:18).

Wszyscy zaczynamy jako niemowlęta w Chrystusie. Od tego momentu rozpoczyna się nasz rozwój w dwóch obszarach: duchowej dojrzałości i wiedzy. Im bardziej dojrzewamy duchowo i posiadamy wiedzę, tym jesteśmy silniejsi i bardziej stabilni. Mamy wzrastać w wiedzy, aż nie będziemy już miotani tu i tam przez każdy wiatr nauki. (Efezjan 4:14)

Mamy również obowiązek bronić prawdy. Apostoł Paweł napominał Tytusa w następujący sposób: „Trzymaj się mocno niezawodnej nauki, zgodnej z nauką, aby mógł i napominać w zdrowej nauce, i dawać odpór tym, którzy się sprzeciwiają” (Tytusa 1:9, Biblia Warszawsko-Praska).

Nie jesteśmy zbawieni przez doktrynę ani naszą wiedzę, ale kiedy już się nawrócimy, ważne jest, abyśmy zdobyli dogłębną znajomość Słowa Bożego. Potrzebujemy tej wiedzy nie tylko dla własnej ochrony i stabilności, ale także po to, by móc nauczać innych Słowa Bożego.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jak osiągnąć prawdę? Jana 16:13; 2 Tymoteusza 2:15, 3:14-17.
  2. Co nam da prawda? Jana 8:31-32.
  3. Jak ważna jest zdrowa nauka? 1 Tymoteusza 4:16; Efezjan 4:14-16.
  4. Czy istnieje niebezpieczeństwo, gdy tracimy z oczu znaczenie prawdy? 2 Tesaloniczan 2:10-12; Mateusza 15:8-9; Ozeasza 4:6.
  5. Czy znajdą się tacy, którzy odrzucą zdrową naukę? 2 Tymoteusza 4:2-4; 1 Tymoteusza 4:1-2.
  6. Co należy zrobić z tymi, którzy nadal sprzeciwiają się zdrowej nauce? 2 Jana 1:9-10; Rzymian 16:17-18.
  7. Jak głoszący błędy mogą wpływać na innych? 2 Tymoteusza 2:16-18; Objawienie 2:20.
  8. Jakie są cechy zdrowej nauki? 1 Tymoteusza 6:3; Tytusa 2:1-12.
  9. Jakie są cechy tych, którzy nie znoszą zdrowej nauki? 2 Tymoteusza 4:3-4; Efezjan 4:14
  10. Jakie korzyści daje poznanie prawdy? 1 Tymoteusza 4:13-16.

Lekcja 3 – BÓG OJCIEC

Czytanie Pisma Świętego: Izajasz 40:18-31.

Wiersz do zapamiętania: „A to jest życie wieczne, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś” (Ewangelia według św. Jana 17:3).

WSTĘP

Bóg stworzył człowieka z wrodzoną zdolnością do rozpoznania Jego istnienia. Kiedy człowiek w normalnych warunkach poważnie myśli o wszechświecie, w jego umyśle naturalnie rodzi się świadomość istnienia Boga. Kiedy dziecko dowiaduje się, że Bóg istnieje, spontanicznie uznaje to za prawdę. Człowiek jest tak stworzony, że jest z natury religijny. To normalne, że człowiek wierzy w Boga; to nienormalne, że jest ateistą.

„Nie dziwi zatem fakt, że wiara w istnienie istoty lub istot najwyższych jest obecna wśród wszystkich ludzi. Pogaństwo wypaczyło chwałę Boga w bałwochwalstwo, a prawdę o Bogu w mitologię, ale uznanie Jego istnienia wciąż istnieje. Fałszerstwo dowodzi realności prawdy. W każdej rasie i plemieniu na ziemi oraz w każdej cywilizacji w historii ludzie uznawali istnienie istoty lub istot najwyższych.

Ten zadziwiający fakt jest świadectwem istnienia Boga” (Alva Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1969, s. 43).

„Ludzie mogą zdobyć definitywną wiedzę o istnieniu Boga, Jego naturze, atrybutach, dziełach i planach na przyszłość. Chociaż nie możemy wiedzieć wszystkiego o Bogu w całej Jego nieskończonej doskonałości i nie możemy poznać wszystkiego, co wie sam Bóg, możemy wiedzieć o Bogu, ponieważ objawił się człowiekowi” (tamże, s. 49).

Bóg jest żywą osobą. Posiada życie, samoistność i charakter. Trzy elementy osobowości to intelekt, wrażliwość i wola. Ten, kto jest osobą, ma zdolność myślenia, czucia i wybierania. Biblia dowodzi, że Bóg jest osobą, przypisując Mu cechy osobowości. Bóg ma zdolność myślenia, czucia i wybierania. Widzi, słyszy, wie, mówi, kocha, chce i działa.

„Prawdziwa religia jest możliwa, ponieważ Bóg jest osobą, którą wierzący może kochać, czcić, znać i być Mu posłusznym. Osobista relacja między Bogiem a człowiekiem jest możliwa, ponieważ Bóg jest osobą, a człowiek został stworzony na Jego obraz. Kiedy wierzący się modli, wie, że Bóg zobaczy, usłyszy i odpowie. Zbawienie to proces, w którym grzesznicy nawiązują odkupieńczą relację z tą boską osobą poprzez pośredniczące dzieło Jezusa Chrystusa” (tamże, s. 53).

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jak ważna jest wiara w Boga? List do Hebrajczyków 11:6.
  2. Czy Bóg dał nam dowód swojego istnienia? Rzymian 1:18-20; Psalm 19:1-6.
  3. Jakie inne dowody na Jego istnienie daje nam On? 2 Piotra 1:19-21; Jana 14:6-9; Jana 5:19.
  4. Ilu jest Bogów? 1 Koryntian 8:4; Marka 12:32; Efezjan 4:6
  5. Jak wielki jest nasz Bóg? Izajasz 40:21-26.
  6. Jak możemy się z Nim porównać? Izajasz 55:8-9.
  7. Jaka jest główna cecha Boga? 1 Jana 4:7-9; Jana 3:16.
  8. Czy On dostrzega nasze słabości? Psalm 103:13-14.
  9. Jaką relację On ma z nami? Rzymian 8:14-17; 1 Jana 3:2.
  10. Jako Jego dzieci, jak spędzimy wieczność i jaka będzie nasza relacja z Bogiem? Obj. 21:1-4; 1 Kor. 15:28.

Lekcja 4 – JEZUS SYN BOŻY

Czytanie Pisma Świętego: List do Hebrajczyków 4:14-5:10.

Wiersz do zapamiętania: „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” (1 Tymoteusza 2:5).

WSTĘP

W ostatniej lekcji rozważaliśmy Boga i odkryliśmy, że kochał nas na tyle, by posłać swojego Syna, aby za nas umarł (J 3,16). Nie powinniśmy jednak zapominać, że Syn umiłował nas tak bardzo, że był gotów ponieść najwyższą ofiarę.

Wszystko w Jezusie było niezwykłe, od Jego dziewiczych narodzin po cudowne zmartwychwstanie. Ponieważ był Synem Bożym, obdarzonym mocą czynienia cudów, mądrością rozumienia wszystkiego oraz obietnicą chwały i władzy w przyszłości, mamy tendencję do pomijania faktu, że był również człowiekiem.

Dorastał jak każdy inny chłopiec w Jego czasach. Stawiał czoła problemom i pokusom, tak jak my wszyscy. Musiał wybierać między życiem w wygodzie i chwale a życiem w niedostatku i prześladowaniach. Jeśli myślimy, że było to dla Niego łatwe, to nie do końca zrozumieliśmy scenę w Ogrodzie Getsemani. Spędzał tam czas na kolanach w agonii, błagając Ojca o znalezienie innego sposobu, by uniknąć śmierci na krzyżu.

Często myślimy, że nasze problemy są ogromne i nikt nigdy nie doświadczył takiego cierpienia psychicznego i męki, jakie my musimy znosić. Stawiałem czoła trudnym sytuacjom, ale nigdy do tego stopnia, że ​​pociłem się „jak wielkie krople krwi”. Dlaczego więc miałbym czuć, że moje problemy są trudniejsze do zniesienia niż te, z którymi zmagał się Jezus?

Jezus mógł przyjąć ofertę szatana dotyczącą królestw świata. Mógł być ważnym człowiekiem, posiadającym autorytet i władzę. Jednak z miłości do nas był gotów poświęcić to i umrzeć w agonii, abyśmy mogli mieć życie wieczne.

Tak, Jezus był i jest Synem Bożym. Jest godzien naszej chwały i nigdy nie możemy Go przecenić. Obawiam się jednak, że często zapominamy o Jego człowieczeństwie. To właśnie dlatego, że był człowiekiem, możemy utożsamić się z Jego doskonałym przykładem i wyciągnąć do Niego rękę w wierze, wiedząc, że jako człowiek, On również był kuszony. Skoro On mógł je pokonać, z Jego pomocą my również możemy. To Jego człowieczeństwo dowodzi Jego miłości do nas. Bogu może być łatwo umrzeć za innych, ale wiemy, jak trudno byłoby nam umrzeć za tych, którzy są niemili i nas nie lubią.

Jezus jest zatem osobą wyjątkową. Jest jednocześnie „Synem Bożym” i „Synem Człowieczym”. Może wszystko, a jednak rozumie, jak czujemy się jako słabi ludzie. Wspaniale jest być częścią Jego rodziny i współdziedzicami Królestwa Bożego. To przywilej uznawać Go za naszego Pana i Mistrza.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jak przepowiedziano narodziny Jezusa w Starym Testamencie? Izajasz 7:14. Czy okoliczności Jego narodzin były z tym zgodne? Łukasz 1:26-35.
  2. W jakich aspektach Jego dzieciństwo było podobne do dzieciństwa innych chłopców? Łk 2,40.52; Hbr 4,15-16.
  3. Jakim określeniem posłużył się Jezus, opisując siebie? Ewangelia Mateusza 17:22; 19:28. [UWAGA: Określenie „Syn Człowieczy” pojawia się w Biblii 88 razy. Jezus zazwyczaj używa go w odniesieniu do samego siebie.]
  4. Dlaczego Twoim zdaniem chciał podkreślić swoje człowieczeństwo? List do Hebrajczyków 2:14-18; List do Hebrajczyków 4:15; 1 List do Koryntian 10:13.
  5. Był człowiekiem, „Synem Człowieczym”, ale kim jeszcze był? Jana 3:16, 18.
  6. Na kim mamy wzorować swoje życie? Rzymian 8:21; 1 Piotra 2:21; Jak On żył? Wersety 22-23; 1 Jana 3:5.
  7. Jaką ważną cechę posiadał? Jana 6:38; 4:34; Mateusza 26:38-39. Jak nauczył się posłuszeństwa? List do Hebrajczyków 5:8-9. Czy nauczyliśmy się tej lekcji?
  8. Jaką rolę odgrywa On w tym czasie? 1 Tymoteusza 2:5-6; Hebrajczyków 7:24-27.
  9. Jaką pozycję zajmuje On w stosunku do Kościoła? List do Efezjan 1:22-23; 4:15-16.
  10. Jaką pozycję zajmie po swoim powrocie? Łk 1,32; Mt 25,31. Jaki stopień władzy będzie posiadał w tym czasie? Obj 12,5; 19,15.

Lekcja 5 – DUCH ŚWIĘTY BOŻY

Czytanie Pisma Świętego: Jana 14:15-31.

Wiersz do zapamiętania: „Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej. Nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w westchnieniach, których nie można wyrazić słowami” (Rzymian 8:26).

WSTĘP

Kiedy nasz Pan Jezus Chrystus przygotowywał swoich uczniów na swoje odejście, obiecał im, że nie pozostawi ich opuszczonymi. Obiecał im zesłać innego Pocieszyciela, którym był Duch Święty (J 14,16-17).

Na przestrzeni wieków toczyły się liczne dyskusje i kontrowersje na temat tego, czym jest Duch Święty i czego dokona w naszym życiu. W tej lekcji przyjrzymy się temu, co Słowo Boże mówi na temat Ducha Świętego.

Wskazówka, czym on jest, może być znaleziona w zwróceniu uwagi na to, jak często jest on określany jako Duch Boży i Duch Chrystusowy. Terminy: „Duch Boży”, „Duch Boży”, „Duch Chrystusa”, „Duch Święty”, „Duch Święty” i „Pocieszyciel” zdają się być używane zamiennie. Zauważmy, że w Ewangelii Jana 14:16-18, po obiecaniu im Pocieszyciela, Jezus mówi: „Nie zostawię was sierotami: przyjdę do was”. Z tego i innych fragmentów Pisma Świętego jasno wynika, że ​​koncepcja przebywania Jezusa w nas polega na tym, że mieszka On w nas za pośrednictwem Ducha Świętego. W wersecie 23 Jezus przedstawia Boga jako zamieszkującego również w nas. Jest to zgodne z Listem do Efezjan 4:4, który stwierdza, że ​​istnieje tylko jeden Duch.

Duch Święty jest niezbędny w naszym życiu, jeśli chcemy przynosić owoce w naszej chrześcijańskiej wędrówce. Daje nam siłę do przezwyciężania grzechu, moc do świadczenia i mądrość, by wiedzieć, co mówić w trudnych chwilach, a także wskazówki dotyczące naszego codziennego życia.

Jedną z funkcji Ducha Świętego jest przekonywanie świata o grzechu. Możemy elokwentnie dzielić się naszą wiarą z innymi, możemy przygotowywać dobrze zorganizowane kazania, ale jeśli Bóg nie błogosławi swoim Duchem i nie przekonuje, jesteśmy bezsilni i nie możemy wprowadzić ludzi do Królestwa Bożego. „Nie siłą ani siłą, lecz duchem moim – mówi Pan Zastępów” (Księga Zachariasza 4:6). Uświadomienie sobie, że jesteśmy zależni od Ducha Bożego we wszystkim, co osiągamy jako chrześcijanie, powinno napawać nas wielką pokorą.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. W jakim znaczeniu znajdujemy pierwszą wzmiankę o Duchu Bożym? Księga Rodzaju 1:2.
  2. Ile Duchów istnieje w zamyśle Boga? 1 Koryntian 12:4, 8-11; Efezjan 4:4.
  3. Co Jezus obiecał uczniom, że zajmą Jego miejsce? Jana 16:7. Co uczyni ten Pocieszyciel? Wersety 8-14; Jana 15:26; Jana 14:15-17.
  4. Jak nam pomoże w potrzebie? Mateusza 10:18-20; Łukasza 12:11-12.
  5. Jak Duch Święty został opisany w Ewangelii Łukasza 24:49? Co ta moc im umożliwiła? Ewangelia Łukasza 24:47-48; Dzieje Apostolskie 1:8; Ewangelia Jana 7:37-39.
  6. W jaki sposób Duch Święty będzie kierował naszym życiem? Dzieje Apostolskie 13:1-3; Dzieje Apostolskie 16:6-7; 2 Piotra 1:20-21.
  7. Jacy mamy być indywidualnie i zbiorowo? 1 Koryntian 6:19-20; 1 Koryntian 3:16; Efezjan 2:19-22; 1 Piotra 2:5.
  8. Kto według Biblii mieszka w nas poprzez Ducha Świętego? 1 Jana 4:12-13; 1 Jana 3:24; Jana 14:23.
  9. Co Duch Święty dla nas uczyni? List do Efezjan 3:16-19. Jakie owoce to przyniesie? List do Galatów 5:22-23.
  10. Jeśli Chrystus żyje w nas przez Ducha Świętego, kim to nas czyni? Rzymian 8:14-17.
  11. Czy zawsze byli tacy, w których Duch Święty mieszkał? Rdz 41,38; Wj 31,3; Lb 27,18; Psalm 51,11.

Lekcja 6 – TRÓJCA

Czytanie Pisma Świętego: List do Hebrajczyków 9.

Wiersz do zapamiętania: „Chcę, abyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” (1 Koryntian 11:3).

WSTĘP

Trójca: „Zjednoczenie trzech osób lub hipostaz (Ojca, Syna i Ducha Świętego) w jednym Bogu, tak że wszyscy trzej są jednym Bogiem co do substancji, ale trzema osobami lub hipostazami co do indywidualności”. (Webster's Collegiate Dictionary, piąte wydanie.)

Doktryna Trójcy Świętej jest jedną z najważniejszych doktryn świata chrześcijańskiego. Ci, którzy jej nie akceptują, są uważani za heretyków. W istocie, nie znam żadnej innej doktryny, która tworzyłaby tak wielką przepaść między nami a nominalnym chrześcijaństwem, nawet szabatu. W związku z tym dobrze by było, abyśmy rozważyli tę doktrynę.

Trynitarze twierdzą, że wierzą w jednego Boga, ale istnieje On w trzech odrębnych osobach: Ojcu, Synu i Duchu Świętym. Stanowczo twierdzą, że te trzy osoby są równe, że istniały od zawsze i że nigdy nie było czasu, w którym nie istniałyby wszystkie trzy.

Doktryna ta przeczy wielu prawdom, które są wyraźnie nauczane w Biblii. Trynitarze twierdzą, że Jezus jest i zawsze był równy Bogu (Swojemu Ojcu). Sam Jezus stwierdził, że Jego Ojciec jest większy od Niego. Biblia przedstawia Jezusa jako będącego po prawicy Boga. To zawsze implikowało pozycję „zastępcy w dowództwie”. Kiedy Jezus przejmuje władzę, dzieje się to za przyzwoleniem Ojca, a po tysiącletnim panowaniu odda władzę z powrotem Ojcu, aby „być wszystkim we wszystkich” (1 Koryntian 15:24-28)

Jezus jest niższy od Ojca pod kilkoma względami. Jezus stwierdził, że nie zna dnia ani godziny swojego powrotu, ale zna ją Jego Ojciec (Mk 13,32). Jezus nie może nic uczynić sam z siebie, ale jest poddany Ojcu (J 5,19-30). Jezus umarł na krzyżu, Ojciec jest nieśmiertelny i nie może umrzeć. Jezus miał początek, podczas gdy Jego Ojciec istniał od zawsze. Wszelka moc i władza, jaką posiada Jezus, została Mu dana przez Ojca.

Biblia wiele mówi o Jezusie jako naszym pośredniku. Pośrednik musi być trzecią, niezależną stroną od dwóch stron sporu. Jezus nie mógłby być pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem, gdyby był Bogiem.

Trynitarze wierzą również, że Duch Święty jest osobą, w takim samym stopniu, w jakim osobami są Bóg i Jezus. Biblia naucza, że ​​Duch Święty jest mocą Bożą, dzięki której żyje w nas, prowadzi nas i dokonuje cudów. W 1 Liście do Koryntian 11:3 Paweł przedstawia hierarchię w organizacji Bożej. Duch Święty nie jest wspomniany jako osoba, co byłoby nielogiczne, gdyby był osobą.

Istnieje wiele przesłanek dowodzących, że Duch Święty nie jest osobą. Nigdy nie jest wzywany w modlitwie. Nie ma imienia. Nigdy nie pojawia się w apostolskich pozdrowieniach (tj. Rz 1,7; 1 Kor 1,3; 2 Kor 1,2 itd.), podczas gdy Jezus i Jego Ojciec są.

Gdyby Duch Święty był osobą, to zgodnie z Ewangelią Łukasza 1:35 musielibyśmy wnioskować, że był Ojcem Jezusa. Biblia jednak jasno określa, kto jest Jego Ojcem.

Jezus i Bóg mieszkają w nas przez Ducha Świętego. (Rzymian 8:9, 11). Powodem tego jest to, że człowiek może być tylko w jednym miejscu na raz. Jego wpływ, moc itp. można odczuć w wielu miejscach naraz, ale fizycznie jest on ograniczony do jednego miejsca. Przez działanie Ducha Świętego Pan i Jezus mogą mieszkać w każdym z nas w tym samym czasie, ponieważ duch nie jest osobą, ale mocą Bożą. Rozważ to przez chwilę: Jezus ma ducha (Rzymian 8:9), a Bóg ma ducha, aby wykonywać swoją wolę. Gdyby Duch Święty był osobą, to również potrzebowałby ducha. Czy słyszałeś kiedyś o duchu Ducha Świętego? Powodem jest to, że nie jest on osobą.

Greckie słowo „Pocieszyciel” „Parakletos” jest rodzaju męskiego (Ewangelia Jana 14:16-17, 26; 15:26; 16:7-8, 13-15). Dlatego tłumacze używali męskich zaimków w odniesieniu do mocy Bożej w tym fragmencie Ewangelii Jana, mimo że sama ta moc była rodzaju nijakiego i bezosobowego. Bezosobowa moc Boża została wskazana przez męskie słowo „Pocieszyciel”, ponieważ miała być używana przez osobę, Jezusa Chrystusa. Jezus jest osobą, ale moc, Duch Święty, przez którego działał jako Pocieszyciel, była bezosobowa. Użycie męskich zaimków w cytowanych wersetach nie wskazuje na osobowość.

Duch w języku greckim jest rzeczownikiem rodzaju nijakiego i zawsze jest reprezentowany przez zaimki rodzaju nijakiego w tym języku. Pocieszyciel w języku greckim jest rzeczownikiem rodzaju męskiego i dlatego jest reprezentowany przez zaimki rodzaju męskiego. Ale to niczego nie dowodzi, jeśli chodzi o osobowość; ponieważ użycie zaimków rodzaju męskiego w języku greckim nie jest dowodem osobowości. Grek, w przeciwieństwie do angielskiego, używa zaimków rodzaju męskiego i żeńskiego w odniesieniu do rzeczy i cech, a także do osób. W języku greckim pole jest rodzaju męskiego, miasto jest rodzaju żeńskiego, ból jest rodzaju żeńskiego, winorośl jest rodzaju żeńskiego, ale winnica jest rodzaju męskiego, wiatr jest rodzaju męskiego, srebro jest rodzaju męskiego, ale srebrna moneta jest rodzaju nijakiego, liczba jest rodzaju męskiego, tarcza jest rodzaju żeńskiego itd., itd., przez cały leksykon greckich rzeczowników. Nie jest absolutnie żadnym dowodem osobowości, że obiekt jest rodzaju męskiego lub żeńskiego w języku greckim. Rzeczownik rodzaju nijakiego jednak; W języku greckim słowo „Duch” nigdy nie jest używane do określenia osoby, z wyjątkiem przypadków zdrobnień, takich jak dziecko, osoba chora na demencję lub osoba postrzegana nie jako osoba, lecz jako przedmiot. Dlatego też, ponieważ Duch jest zawsze rodzaju nijakiego w języku greckim, nie może być osobą i nigdy nie należy go określać jako „on”, „jego”, „sam”, „kto” lub „ktoś”, ale poprzez „to”, „sam” i „który”. (Alva Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, lllinois, 1961, s. 92)

Trynitarze uważają Credo Atanaslana za najgłębsze z istniejących objaśnień Trójcy Świętej. Z tego powodu je uwzględnimy, a czytając je, zwróć uwagę na liczne sprzeczności, jakie zawiera.

„1. Ktokolwiek chce być zbawiony, przede wszystkim musi mieć wiarę katolicką. 2. Jeśli ktoś nie zachowa wiary w całości i nieskalanej, bez wątpienia zginie na wieki. 3. Lecz to jest wiara katolicka: Że czcimy jednego Boga w Trójcy, a Trójcę w jedności; 4. Ani nie mieszając osób; ani nie rozdzielając substancji. 5. Albowiem jest inna osoba Ojca, inna Syna, inna Ducha Świętego. 6. Lecz Bóstwo Ojca i Syna, i Ducha Świętego jest jedno: równa chwała, współwieczny majestat. 7. Jaki Ojciec, taki Syn i taki Duch Święty. 8. Ojciec jest niestworzony, Syn jest niestworzony, Duch Święty jest niestworzony. 9. Ojciec jest niezmierzony, Syn jest niezmierzony, Duch Święty jest niezmierzony. 10. Ojciec jest wieczny, Syn jest wieczny, Duch Święty jest wieczny. 11. A jednak nie ma trzech wiecznych, lecz jeden wieczny. 12. Jak również nie ma trzech, podobnie Ojciec jest wszechmogący, Syn wszechmogący i Duch Święty wszechmogący. 14. A jednak nie ma trzech wszechmogących, lecz jeden wszechmogący. 15. Tak więc Ojciec jest Bogiem, Syn jest Bogiem i Duch Święty jest Bogiem. 16. A jednak nie ma trzech Bogów, lecz jeden Bóg. 17. Tak więc Ojciec jest Panem. 19. Bo jak jesteśmy zmuszeni przez prawdę chrześcijańską uznawać każdą Osobę samą w sobie za Boga i Pana; 10. Tak samo religia katolicka zabrania nam mówić, że są trzej Bogowie lub trzej Panowie. 21. Ojciec nie jest z nikogo uczyniony, ani stworzony, ani zrodzony. 22. Syn jest z samego Ojca, nie jest uczyniony, ani stworzony, lecz zrodzony. 23. Duch Święty jest z Ojca i Syn, nie uczyniony, ani stworzony, ani zrodzony, lecz pochodzący. 24. Zatem jeden jest Ojciec, a nie trzej Ojcowie; jeden Syn, a nie trzej Synowie; jeden Duch Święty, a nie trzej Duchowie Święci. 25. A w tej Trójcy nikt nie jest przed ani po drugim, nikt nie jest większy ani mniejszy od drugiego. 26. Lecz wszystkie trzy Osoby są współwieczne i Trójca w Jedności jest godna czci. 28. Dlatego ten, kto chce być zbawiony, musi tak myśleć o Trójcy…” (tamże, s. 70)

Poproszeni o wyjaśnienie tych pozornych sprzeczności, trynitarze zazwyczaj odpowiadają: „Nie potrafimy. To błogosławiona tajemnica”. Z pewnością jest to tajemnica, ale jestem przekonany, że nie jest „błogosławiona”

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Ilu jest prawdziwych bogów? Jana 17:3; Powtórzonego Prawa 6:4-5; 1 Koryntian 8:6; Efezjan 4:5-6.
  2. Jaki jest związek Jezusa z Bogiem? Jana 3:16-18; 1 Jana 4:9.
  3. Jaka rola Jezusa świadczy o tym, że nie może być Bogiem? 1 Tymoteusza 2:5; Hebrajczyków 9:11-15.24; 10:12.
  4. W jaki sposób Ewangelia Jana 8:17-18 pokazuje, że Ojciec i Syn nie są tą samą osobą?
  5. W jakich aspektach Jezus jest niższy od Boga? Jana 14:28; 1 ​​Koryntian 11:3; 1 Koryntian 15:24-28; Hebrajczyków 5:8.
  6. Jaki był stosunek Jezusa do Boga? Jana 20:17; Marka 15:34; List do Efezjan 1:3.
  7. Jakie praktyki Jezusa dowodzą, że Jahwe był Jego Bogiem? Ewangelia Mateusza 26:39-42; Ewangelia Mateusza 27:46; Ewangelia Łukasza 6:12.
  8. Jeśli Duch Święty jest osobą, czy nie jest Ojcem Jezusa? Łukasza 1:35.
  9. Ilu ludzi widział Szczepan w niebie? Dzieje Apostolskie 7:55-56. Skoro Duch Święty jest jedną z osób Trójcy Świętej, czy Szczepan nie mógł Go również zobaczyć?
  10. Jaki jest Boży łańcuch dowodzenia? 1 Koryntian 11:3; 1 Koryntian 15:23-28. Skoro Duch Święty jest osobą w Bóstwie, dlaczego został pominięty?

Lekcja 7 - UKRZYŻOWANIE

Czytanie Pisma Świętego: Izajasz 53.

Wiersz do zapamiętania: „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (Rzymian 5:8).

WSTĘP

Śmierć Jezusa Chrystusa jest punktem zwrotnym, na którym opiera się reszta Biblii. Od samego początku, kiedy Adam i Ewa zgrzeszyli, aż do początku wieczności, cała ludzkość potrzebowała Zbawiciela, który wybawi ją z jeziora ognia.

Możemy z przyjemnością kontemplować rozkosze, jakie czekają nas w Królestwie Bożym. Możemy uwielbiać dyskutować o doktrynach lub studiować proroctwa. Możemy otrzymać błogosławieństwo, przypominając sobie, co Pan uczynił dla nas w naszym codziennym życiu, ale bez krwi Jezusa Chrystusa te inne rzeczy są jedynie akademickie.

Widzowie na ukrzyżowaniu wyzywali Jezusa, by się ocalił. Zwyczajny tłum szydził: „Ach, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz, wybaw samego siebie i zejdź z krzyża” (Mk 15,29-30). Żydowscy przywódcy szydzili: „Innych ratował, siebie nie może uratować” (Mk 15,31). Przesądni, którzy myśleli, że Jezus wzywa Eliasza, mówili: „Zostawcie to; zobaczmy, czy Eliasz przyjdzie, aby Go zdjąć” (Mk 15,36). Żołnierze mówili: „Jeśli jesteś królem żydowskim, wybaw samego siebie” (Łk 23,37). Jeden ze złoczyńców, którzy zostali z Nim ukrzyżowani, powiedział: „Jeśli jesteś Mesjaszem, wybaw siebie i nas” (Łk 23,39). Wszyscy krzyczeli: „Wybaw samego siebie”. Powinni byli krzyczeć: „Wybaw nas”. Nie chodziło o to, że Jezus nie mógł się zbawić; chodziło o to, że nie chciał się zbawić. Jezus mógł się zbawić od ukrzyżowania, ale nie chciał się zbawić. Chciał oddać się w ofierze za grzeszników, oddając się na śmierć. Jezus wiedział, że jeśli zbawi samego siebie, nie zbawi nikogo innego. Był zdecydowany umrzeć za grzechy świata.

Ofiarnicza śmierć Chrystusa objawiła miłość Boga i Chrystusa do grzeszników. To był akt łaski, że Bóg zaplanował zbawienie dla ludzi poprzez ofiarę swojego Syna. To był akt niezrównanej miłości, że Chrystus zgodził się ponieść ludzkie grzechy. Ojciec nie miał obowiązku składania ofiary za grzeszników, a Syn nie miał obowiązku być tą ofiarą.

„Grzesznicy nie zasługują na zbawienie; zasługują na śmierć. Bóg mógłby unicestwić każdego grzesznika, a oni otrzymaliby to, na co zasłużyli. Bóg jednak z miłości daje ludziom to, na co nie zasługują. Oferuje im zbawienie przez swojego Syna, Jezusa Chrystusa. To jest łaska! Łaska to miłość Boga, ofiarowana bezinteresownie, w odniesieniu do potrzeb grzesznych ludzi” (Alva G. Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1961, s. 279).

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jaki był główny cel życia Jezusa na ziemi? Jana 1:29; 1 Tymoteusza 2:6; Galatów 1:4.
  2. Czy Jezus był świadomy tego celu podczas swojej ziemskiej posługi? Ewangelia Mateusza 17:22-23; Ewangelia Mateusza 20:17-19; Ewangelia Jana 12:23-27.
  3. Czy okoliczności Jego śmierci zostały przepowiedziane w Starym Testamencie? Psalm 22:1, 7-8, 16-18.
  4. Który fragment Starego Testamentu wyjaśnia cel Jego śmierci? Izajasz 53. Ile jest w tym fragmencie odniesień do faktu, że Jezus poniósł nasz grzech?
  5. Dlaczego Jezus musiał umrzeć? Rzymian 6:23; Hebrajczyków 9:22; 10:3-4.
  6. Opisz cierpienie towarzyszące ukrzyżowaniu. Ewangelia Mateusza 26:67-68; Ewangelia Mateusza 27:26-31.
  7. Jaki byłby nasz los, gdyby Jezus nie umarł? Efezjan 2:12; Rzymian 6:23; Objawienie 21:8.
  8. Jaka transakcja ma miejsce, gdy przyjmujemy Jego odkupienie? 2 Koryntian 5:21.
  9. Kim stajemy się w wyniku przyjęcia Jezusa jako naszego Zbawiciela? Rzymian 8:14-17; Efezjan 2:12-13.
  10. Jakie powinno być główne przesłanie dzisiejszego Kościoła? 1 Koryntian 2:2.

Lekcja 8 – ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA CHRYSTUSA

Czytanie Pisma Świętego: 1 Koryntian 15:1-23.

Wiersz do zapamiętania: „Jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych, osiągniesz zbawienie” (Rzymian 10:9).

WSTĘP

Jezus, mówiąc o sobie po zmartwychwstaniu, powiedział: „Bo Ja żyję, i wy żyć będziecie” (J 14,19). Nasza pewność przyszłego życia byłaby niepewna, gdyby nie zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ponieważ On żyje, wiemy, że my również będziemy żyć. Ta sama moc, która wskrzesiła Jezusa ze śmierci do nieśmiertelności, wskrzesi również nas do życia wiecznego w chwili Jego przyjścia.

Skąd właściwie wiemy, że zmartwychwstał? Istnieje wiele dowodów. Dowody w postaci pustego grobu, którego świadkami było wielu ludzi; żołnierze, którzy zginęli, i fakt, że trzeba ich było przekupić, by złożyli fałszywe zeznania; a także liczne osoby, które widziały Go po zmartwychwstaniu, dowodzą, że Jezus zmartwychwstał cieleśnie.

Apostoł Paweł odnotowuje, że ponad 500 braci widziało Go jednocześnie. W momencie pisania tego tekstu większość z tych 500 jeszcze żyła. Wczesny Kościół miał wielu wrogów i gdyby zmartwychwstanie było farsą, łatwo byłoby zażądać nazwisk tych świadków i wykazać fałszywość twierdzeń Kościoła. Paweł był bardzo pewny swojego stwierdzenia, a fakt, że nie zostało ono wówczas zakwestionowane, dowodzi słuszności zmartwychwstania Chrystusa.

Ale największy dowód znajdujemy w piosence: „Pytasz mnie, skąd wiem, że On żyje, On żyje w moim sercu”. Obecność Jezusa Chrystusa w moim wnętrzu jest dla chrześcijanina największym dowodem na to, że On żyje. Zmiana w życiu tych, którzy przyjmują Go jako Zbawiciela, powinna przekonać innych, że On żyje.

Pewność życia wiecznego dzięki zmartwychwstaniu Jezusa jest wielka, ale istnieje jeszcze jedna, często pomijana korzyść. Jezus pokonał szatana swoim zmartwychwstaniem, zapewniając nas w ten sposób, że my również możemy pokonać szatana w naszym codziennym życiu.

Apostoł Paweł ilustruje tę zasadę w szóstym rozdziale Listu do Rzymian. Uczy tutaj, że jako nowo nawróceni powinniśmy być martwi dla grzechu, a żyć dla Boga. Tak jak Jezus zmartwychwstał zwycięsko nad śmiercią, tak my, mocą tej samej mocy, która wskrzesiła Jezusa, powinniśmy żyć życiem zwycięstwa nad grzechem. Apostoł Paweł obrazowo opisuje zmagania człowieka cielesnego o sprawiedliwe życie i stwierdza, że ​​nie da się tego dokonać bez Jezusa Chrystusa (Rz 7,15-25). Apostoł Jan dodaje swoje świadectwo: „Większy jest Ten, który jest w was, niż ten, który jest na świecie” (1 J 4,4).

Nasze zbawienie zależy od przelanej krwi Jezusa Chrystusa i jej oczyszczającej mocy. Ale nasza nadzieja na przyszłe zmartwychwstanie i moc do prowadzenia zwycięskiego życia chrześcijańskiego jest wynikiem zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Tak, ponieważ On żyje, my również będziemy żyć. Możemy żyć zwycięskim życiem już teraz i będziemy żyć z Nim na zawsze, ponieważ On żyje.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jak ważne jest zmartwychwstanie Chrystusa dla nas, jako dzieci Bożych? 1 Koryntian 15:14-18.
  2. Jakie mamy dowody na to, że Jezus zmartwychwstał? Ewangelia Mateusza 28:9-10; Ewangelia Jana 20:1-8; Ewangelia Jana 20:19-23.
  3. Ilu widziało Go jednocześnie? 1 Koryntian 15:6. [UWAGA: Kiedy Paweł pisał te słowa, większość z nich jeszcze żyła i mogła zaświadczyć o Jego zmartwychwstaniu.]
  4. Czego jeszcze dowiodło zmartwychwstanie Jezusa? Rzymian 1:3-4. Czy zostało to już wcześniej stwierdzone? Mateusza 3:16-17.
  5. W jaki sposób zmartwychwstanie Jezusa zapewnia nas o przyszłym zmartwychwstaniu? Rzymian 8:11; 1 Koryntian 15:22-23.
  6. Jakie ostrzeżenie to daje niesprawiedliwym? Dzieje Apostolskie 17:31
  7. Czy wiara w zmartwychwstanie Chrystusa jest ważna dla naszego zbawienia? Rzymian 10:9.
  8. Co symbolizuje zmartwychwstanie Jezusa w naszym chrześcijańskim życiu? Rzymian 6:4-5, 11-13.
  9. Skąd czerpiemy siłę do prowadzenia zwycięskiego życia? 1 Jana 4:4; Efezjan 3:17-21.
  10. Jaka była natura życia Jezusa po Jego zmartwychwstaniu? Rzymian 6:9; Objawienie 1:18.

Lekcja 9 – ZNAK JONASZA

Czytanie Pisma Świętego: Jana 19:30-42.

Wiersz do zapamiętania: „Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi” (Mateusza 12:40).

WSTĘP

Podczas służby Jezusa przywódcy religijni nieustannie nalegali na Niego, aby dał znaki potwierdzające Jego mesjańskie posłannictwo. Ewangelia Mateusza 12:38-40 opisuje jeden z takich incydentów i odpowiedź Jezusa. „Wtedy niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów odpowiedzieli, mówiąc: Nauczycielu, chcemy widzieć od Ciebie znak. Lecz On im odpowiedział: Pokolenie złe i cudzołożne znaku żąda, ale nie będzie mu dany żaden znak, prócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi”

Zauważ, że Jezus powiedział, iż dany będzie tylko jeden znak, tj. że będzie przebywał trzy dni i trzy noce w sercu ziemi. Całe Jego roszczenie do bycia Mesjaszem opierało się na tym znaku. Gdyby ten znak się nie spełnił, nie byłby On prawdziwym Mesjaszem.

Popularna nauka, że ​​Jezus został ukrzyżowany w piątek i zmartwychwstał w niedzielę rano, nie spełnia tego znaku. Maksymalnie, co możemy uzyskać z ukrzyżowania w piątek i zmartwychwstania w niedzielę rano, to dwie pełne noce, cały dzień i dwa bardzo krótkie fragmenty innych dni. To zaledwie nieco ponad połowa z 72 godzin potrzebnych do uformowania trzech dni i trzech nocy. „Bóg niech okaże się prawdomówny, choćby każdy człowiek okazał się kłamcą” (Rz 3,4, Biblia Warszawsko-Praska).

Kiedy właściwie podzielimy Słowo Prawdy, odkryjemy, że dzień po Passze był wielkim szabatem. Ten szabat może przypadać w dowolny dzień tygodnia. Ten wielki szabat przypadał w czwartek, w roku ukrzyżowania Jezusa.

Zatem Jezus został ukrzyżowany w środę i zmartwychwstał późno w szabat, wypełniając w pełni jedyny znak, jaki dał. Gdy to zrozumiemy, wszelkie pozorne rozbieżności znikną.

Czy to naprawdę ważne? Było na tyle ważne, że Jezus oparł całe swoje twierdzenie o byciu Mesjaszem na tym znaku, a znaczenie naszego zrozumienia jego spełnienia wydaje się oczywiste.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Kiedy Żydzi zapytali Jezusa o znak Jego mesjaństwa, jaka była Jego odpowiedź? Ewangelia Mateusza 16:1-4.
  2. Co wcześniej im powiedział jako znak Jonasza? Ewangelia Mateusza 12:38-40. (Uwaga: To był jedyny znak, jaki im dał)
  3. O której godzinie umarł? Ewangelia Mateusza 27:46-50. (Uwaga: godzina dziewiąta odpowiada godzinie 15:00 naszego czasu)
  4. Kiedy Jezus został pochowany? Mateusza 27:57-60; Łukasza 23:52-54.
  5. Czy to był szczególny szabat? Jana 19:14, 31; Księga Kapłańska 23:4-7.
  6. Porównaj szabat z Ewangelii Marka 16:1 z szabatem z Ewangelii Łukasza 23:54-56. Który z nich był wielkim szabatem przypadającym w czwartek w tym roku?
  7. Jaki dzień i godzina przypadałyby na trzy dni i trzy noce od późnego popołudnia w środę? Czy to jest zgodne z Pismem Świętym? Ewangelia Mateusza 28:1-6.
  8. Co znaleźli kobiety i uczniowie, gdy w niedzielny poranek odwiedzili grób? Mk 16,2-6; Łk 24,1-3
  9. Czy Łukasz 24:13-21 przeczy temu, że ukrzyżowanie miało miejsce w środę?
  10. Czy „to wszystko, co się wydarzyło” (Łk 24,14) i „to” (Łk 24,21) obejmowałoby coś więcej niż tylko ukrzyżowanie? Co jeszcze by obejmowało? Mt 27,62-66.
  11. Którego dnia grób został zapieczętowany? Ewangelia Mateusza 27:62. Który dzień jest trzeci po czwartku?

Lekcja 10 – STAN CZŁOWIEKA

Czytanie Pisma Świętego: Rzymian 3:9-23.

Wiersz do zapamiętania: „Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan dotknął Jego winą nas wszystkich”. Izajasz 53:6.

WSTĘP

„Grzech jest powszechny. Wszyscy ludzie są grzesznikami; cały człowiek jest grzeszny. Grzech jest powszechny wśród ludzi; jest w nim cały. Gdyby narysować okrąg, aby wskazać sprawiedliwych, byłby pusty. Wszyscy zostaliby wykluczeni. Gdyby narysować okrąg, aby wskazać grzeszników, byłby wypełniony. Wszyscy zostaliby włączeni.

„Powszechność grzechu jest jasno nauczana w bezpośrednich wypowiedziach Biblii. Wszyscy ludzie z urodzenia są grzesznikami. Oczywiście oczywiste jest, że Jezus stanowi wyjątek. »Wszyscy jesteśmy jak nieczyści, a cała nasza sprawiedliwość jak szmata splugawiona; i wszyscy więdniemy jak liść, a nasze winy porywają nas jak wiatr« (Izajasz 64,6). »Cały świat tkwi w niegodziwości« (1 J 5,19)” (Alva G. Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1961, s. 191).

„Grzech jest zepsuciem natury człowieka, tak że chociaż przez stworzenie został on przeznaczony do wspólnoty z Bogiem i do odzwierciedlania Jego natury („Na obraz Boży”), teraz nie tylko nie nadaje się do tej wspólnoty, bez zbawienia, ale wręcz jej nie pragnie; wręcz przeciwnie, w praktyce (choć być może nie zawsze świadomie) buntuje się przeciwko Bogu. Grzech nie jest serią złych uczynków lub niedbałych zaniedbań, lecz korzeniem ich wszystkich. Grzech nie jest brzydkimi ozdobami zawieszonymi na choince, które można zdejmować po kolei, lecz raczej tym, co sprawia, że ​​trujący krzew wydaje trujące jagody. To „tacy jesteśmy”. Ta ludzka sytuacja jest uniwersalna; każdy się w niej rodzi. Jest to trudne położenie, ponieważ człowiek pozostawiony samemu sobie, jest mniej lub bardziej nieświadomy rzeczywistego problemu i nie jest w stanie sobie pomóc, ponieważ brakuje mu perspektywy, by dostrzec siebie, i siły, by uwolnić się od tego, co go niszczy. Jest pod wrażeniem, że potrzebuje ratunku przed tym, co go przeraża – przed niebezpieczeństwem, wstydem, porażką, bólem i śmiercią. Nie dostrzega jednak, że potrzebuje ratunku przed samym sobą. (Tamże, s. 199).

„Niektórzy ludzie negują ludzką odpowiedzialność za grzech, umiejscawiając grzech w społeczeństwie, a nie w jednostce. Twierdzą, że człowiek może być grzesznikiem, ale nie ponosi odpowiedzialności za swoje grzechy. Jego grzeszny stan jest winą całego społeczeństwa. Twierdzą zatem, że nikt nigdy nie będzie musiał odpowiadać za żaden osobisty grzech. Zgodnie z tą nauką, wina nie jest kwestią jednostki; grzech jest jedynie niefortunnym stanem społeczeństwa” (tamże, s. 194).

Biblia jednak bardzo wyraźnie to podkreśla i stwierdza, że ​​każdy z nas stanie sam przed tronem sędziowskim Boga, aby zdać sprawę z samego siebie. Będziemy sądzeni według Słowa Bożego i ani przyjaciele, ani społeczeństwo nie będą mogli dzielić naszej winy ani nagrody.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. W jakich okolicznościach znaleźli się Adam i Ewa na początku? Księga Rodzaju 2:7-15.
  2. Jak utracili prawo do raju? Księga Rodzaju 3:1-19.
  3. Jaki był naturalny stan człowieka od czasów Adama? Rzymian 5:12-14.
  4. Jaki jest stan człowieka poza Jezusem Chrystusem? Księga Rodzaju 6:5; List do Rzymian 1:21-25.
  5. Czy wszyscy jesteśmy tacy, czy są jakieś wyjątki? Rzymian 3:10, 23; Izajasza 53:6.
  6. Jaka jest nasza naturalna skłonność, gdy stajemy twarzą w twarz z własną grzesznością? Rdz 3,11-13; 1 Sm 15,13-15.
  7. W którym momencie podlegamy karze za grzech? Psalm 51:5; Rzymian 3:23; Rzymian 5:12.
  8. Co to dla nas oznacza w kontekście naszej relacji z Bogiem i wiecznością? Rzymian 1:32; Efezjan 2:1-3.
  9. Czy możemy sami zmienić naszą cielesną naturę? Jeremiasz 13:23; Rzymian 7:14-23.
  10. Jakie jest nasze jedyne rozwiązanie tego problemu? Rzymian 7:24-25; Rzymian 8:1-4.

Lekcja 11 – ZBAWIENIE

Czytanie Pisma Świętego: List do Efezjan 2.

Wiersz do zapamiętania: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.” Efezjan 2:8-9.

WSTĘP

Kiedy Adam i Ewa zostali umieszczeni w ogrodzie Eden, otrzymali wszystko, co niezbędne do szczęśliwego i dostatniego życia. Mieli nie tylko wszystko, co potrzebne do zaspokojenia swoich potrzeb fizycznych, ale także mogli komunikować się osobiście z Ojcem Niebieskim.

Upadając, nie tylko utracili to wszystko, ale i skazali całą ludzkość na zagładę. Grzech Adama i Ewy musiał być dla Boga wielkim rozczarowaniem. Stworzył ich na swój obraz i podobieństwo, jako swoje najwspanialsze dzieło, tylko po to, by okazali Mu nieposłuszeństwo. Od tamtej pory niewiele się zmieniło. Mężczyźni i kobiety wciąż odrzucają Jego drogi, by podążać za własnymi skłonnościami.

Ale Bóg kocha nas tak bardzo, że pomimo naszej bezwartościowości posłał swojego jednorodzonego Syna jako ofiarę, aby nas odkupić. Jedyne, o co prosi, to abyśmy uwierzyli i przyjęli Jego dar, a następnie podążali za Jego prowadzeniem.

Przygotował królestwo dla tych, którzy przyjmą Jego dar. „I usłyszałem donośny głos z nieba, mówiący: Oto przybytek Boga z ludźmi i będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem Jego, a On będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już odtąd nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani bólu już odtąd nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Objawienie 21:3-4).

Przez całą wieczność Bóg będzie mieszkał pośród swojego ludu. To właśnie utracili Adam i Ewa, ale dzięki Jezusowi Chrystusowi, naszemu Panu, raj zostanie przywrócony świętym.

Kiedy próbujemy pojąć wszystkie błogosławieństwa, jakie nas czekają, czujemy się jak Dawid. „Gdy patrzę na Twoje niebiosa, dzieło Twoich palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził; czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś. O Panie, Panie nasz, jakże przedziwne jest Twoje imię na całej ziemi!” Psalm 8:3-5, 9.

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Dlaczego człowiek potrzebuje Zbawiciela? Rzymian 9:32; Efezjan 2:12; Malachiasza 4:1.
  2. Od kogo pochodzi zbawienie? Psalm 3:8; Psalm 98:2, 3.
  3. Co motywuje Boga do udzielenia zbawienia grzesznemu człowiekowi? Jana 3:16; Rzymian 5:6-10.
  4. Jaką rolę Jezus odgrywa w naszym zbawieniu? Hebrajczyków 2:9, 14; 1 Piotra 2:21-25.
  5. Co musimy zrobić, aby otrzymać to błogosławieństwo? Dzieje Apostolskie 2:37, 38; Dzieje Apostolskie 16:30, 31.
  6. Co otrzymujemy, gdy przyjmujemy Jezusa jako naszego Zbawiciela? Rzymian 4:3-7; Rzymian 5:10, 11.
  7. Jak krew Jezusa wpływa na nasze grzechy? Izajasz 1:18; Psalm 51:7, 10, 11.
  8. Jakie inne korzyści otrzymujemy? Psalm 51:12; Izajasz 12:2, 3; Jan 14:27; 2 Tesaloniczan 3:16.
  9. Do czego to powinno nas skłonić? Psalm 107:2; Łukasz 8:38-40.
  10. Czy zbawienie powinno oznaczać zmianę naszego sposobu życia? 1 Jana 3:2-7; Rzymian 6:11-14.

Lekcja 12 – STAN UMARŁYCH

Czytanie Pisma Świętego: Księga Hioba 14.

Wiersz do zapamiętania: „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos jego i wyjdą. Ci, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie życia; a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu” (Ewangelia według św. Jana 5:28-29).

WSTĘP

Biblia ostrzega nas przed przyswajaniem sobie zwyczajów pogan i przyjmowaniem ich wierzeń (Jeremiasz 10,2). Platon (427–347 p.n.e.), grecki filozof, był niezwykle wpływową postacią w swoim i kolejnych pokoleniach. „Platoizm był dominującą filozofią cywilizacji europejskiej przez wiele stuleci. Wielu uczonych twierdzi, że Platon wywarł większy wpływ na myślenie ludzi w świecie zachodnim niż jakakolwiek inna osoba w pogaństwie” (Alva Huffer, Systematic Theology, The Restitution Herald: Oregon, Illinois, 1969, s. 149).

„Platon wierzył w preegzystencję, jak również w nieśmiertelność duszy. Uważał, że materia jest zła. Nauczał, że dusza jest skażona przez ciało i ziemię. Oczyszczenie, twierdził, można osiągnąć tylko wtedy, gdy dusza człowieka uwolni się od ciała i zamieszka z dala od ziemi” (tamże, s. 150).

Koncepcja nieśmiertelnej duszy wywodzi się z pogaństwa, jednak do dziś jest wyznawana przez wiele kościołów. Przekonanie Platona, że ​​materia jest zła, często znajduje odzwierciedlenie we współczesnej literaturze religijnej. Typowy artykuł odnoszący się do dusz trafiających do nieba po śmierci mógłby brzmieć: „Jak skorupka jajka pęka, by uwolnić kurczaka, tak twoje ciało musi ustąpić, by uwolnić dziecko Boże… podobnie jak w przypadku świętych, którzy już umarli i zostali uwolnieni ze swoich ciał…”

Biblia bardzo jasno opisuje stan człowieka po śmierci. Uczy, że śmierć jest jak sen, w którym człowiek nie może myśleć, czuć ani pamiętać. Jest to zgodne z wiedzą medyczną, ponieważ gdy mózg człowieka przestaje funkcjonować, wszelkie myśli i uczucia zanikają. Nie ma świadomości poza aktywnym, żywym mózgiem.

Biblia wiele mówi o nagrodzie świętych. Ale wszystko koncentruje się wokół powrotu Jezusa i zmartwychwstania. Gdyby święci obecnie cieszyli się błogością nieba, zmartwychwstanie byłoby jedynie anty-kulminacją, a nie chwalebnym powrotem świętych do domu. Pójście do nieba po śmierci byłoby jak spóźnienie się na przyjęcie, po tym jak wszyscy świętowali już od wielu godzin. Biblia ma o wiele lepszy program. Razem powstaniemy, by spotkać Jezusa, a wszyscy święci wszystkich wieków będą razem Go czcić i radować się.

Święci z Tesaloniki martwili się o los bliskich im prawych osób, które zmarły. Apostoł Paweł pocieszył ich, wyjaśniając, że powstaną na spotkanie Pana podczas Jego przyjścia wraz z żyjącymi świętymi. Skoro byli już w niebie, dlaczego Paweł nie pocieszył ich tą myślą? Nie byli w niebie, więc Paweł wskazał im na chwalebne zmartwychwstanie wszystkich świętych, które nastąpi podczas Jego powrotu.

PYTANIE LEKCYJNE

  1. Jak śmierć opisana jest w Biblii? 1 Tesaloniczan 4:13; Psalm 13:3; Daniela 12:2.
  2. Co dzieje się z naszymi myślami, gdy umieramy? Psalm 146:3-4; Księga Koheleta 9:4-6, 10.
  3. Powszechnie uważa się, że zmarli obserwują swoich bliskich z nieba. Czy jest to zgodne z Biblią? Psalm 6:4-5; Hiob 14:21.
  4. Dawid zmarł około tysiąca lat p.n.e. Gdzie według Piotra żył w swoim czasie? Dzieje Apostolskie 2:29, 34.
  5. Jak długo święci pozostaną w grobie? Hioba 14:12-14; Objawienie 20:4; 1 Koryntian 15:22-23.
  6. Kto sprawi, że umarli powstaną? Jana 5:28-29; 1 Tesaloniczan 4:15-17; 1 Koryntian 15:51-57.
  7. Co On ze sobą przyniesie? Ewangelia Mateusza 16:27; Objawienie 22:12.
  8. Jakie ciała będziemy mieli? Psalm 17:15; 1 Jana 3:1-2.
  9. Co zrobimy po zmartwychwstaniu? Objawienie 7:9-12
  10. Wielu ludzi wierzy, że ci, którzy umarli, w tym momencie wielbią Boga w niebie. Co Biblia mówi na ten temat? Psalm 115:17.


Lekcja 13 – KARA DLA ZŁYCH

Czytanie Pisma Świętego: Objawienie 20:7-15

Wiersz do zapamiętania: „A jeśli prawa ręka twoja jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, aby zginął jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało pójść do piekła” (Ewangelia Mateusza 5:30).

WSTĘP

Biblijna doktryna piekła jest tematem, który jest często źle rozumiany. Powszechną fałszywą teorią jest, że piekło to miejsce płonące ogniem i siarką, gdzie grzesznicy są torturowani po śmierci. Zgodnie z tym poglądem, kiedy grzesznik umiera, jego niewidzialna, niematerialna, nieśmiertelna „dusza” trafia do tego miejsca niekończącej się agonii. Grzesznik, jak twierdzą głosiciele tej teorii, doświadcza nieopisanego bólu i cierpienia w mękach piekielnych przez całą wieczność. Ta teoria jest nieprawdziwa; jest niebiblijna.

„Doktryna o niekończących się mękach grzeszników opiera się na fałszywej nauce o nieśmiertelności duszy. Człowiek nie posiada świadomej, niematerialnej natury, która żyje po śmierci. Człowiek jest nieświadomy w chwili śmierci. Człowiek musi żyć, aby doświadczać męki i bólu. Gdyby takie piekło istniało i umarły zostałby w nim umieszczony, nie wiedziałby o tym nic, ponieważ „umarli nic nie wiedzą”. Żyjący człowiek może odczuwać ból poprzez funkcjonowanie swojego układu nerwowego i mózgu, części ciała, które po śmierci zostają pogrzebane w grobie. Grzesznik nie może odczuwać żadnych męek, jeśli jego mózg i układ nerwowy nie działają.

„Biblia wspomina o 'karze wiecznej' (Mateusza 25:46), ale nie o 'karaniu wiecznym'. Niegodziwcy zostaną zniszczeni na wieki w drugiej śmierci. Zostaną ukarani wiecznym zniszczeniem z dala od obecności Pana” (2 Tesaloniczan 1:9)” (tamże, s. 160).

„Za czasów apostołów, poza murami Jerozolimy, znajdowało się płonące wysypisko śmieci zwane „Doliną Hinnoma” lub „Gehenną”. Gehenna była miejską spalarnią śmieci w starożytnej Jerozolimie. Śmieci, odpady i martwe zwierzęta wrzucano do tej doliny, aby je spalić. Ogień płonął tak długo, jak długo był materiał do strawienia. Same śmieci ulegały spaleniu, ale ogień płonął dalej, pochłaniając kolejne śmieci. W dolinie Gehenny nie ma dziś ognia. Został on wygaszony wieki temu. Dolina nie jest już wykorzystywana jako spalarnia.

„Ogień Gehenny był postrzegany jako symbol sądu i zniszczenia. Jezus użył ognia Gehenny jako ilustracji ostatecznego zniszczenia niegodziwych. Ogień Gehenny odnosi się do jeziora ognia, które jest drugą śmiercią (Obj. 20:14-15)” (tamże, s. 163, 164).

PYTANIA LEKCYJNE

  1. Jaka będzie ostateczna kara dla niegodziwych? Ewangelia Mateusza 13:37-42.
  2. Jaki będzie skutek tego spalenia? Ewangelia Mateusza 3:12; Księga Malachiasza 4:1, 3.
  3. Jakie jest powszechne przekonanie na temat kary dla niegodziwych? Ewangelia Marka 9:43-48.
  4. Czy to oznacza, że ​​ogień nigdy nie zgaśnie? List Judy 1:7; 2 Piotra 2:6.
  5. Jaki był ostateczny los Sodomy? Łukasza 17:29-30; Rodzaju 19:27-28.
  6. Jaki będzie ostateczny los niegodziwych w dniu sądu? Ewangelia Mateusza 7:13; 2 List do Tesaloniczan 1:7-10. Jak nazywa się to ostateczne zniszczenie? Objawienie 20:14; Objawienie 2:11; List do Rzymian 6:23.
  7. Czy niegodziwi umarli są teraz karani? Hioba 3:11, 17; 2 Piotra 2:9.
  8. Powszechnie uważa się, że w piekle karana jest tylko dusza. Czy jest to zgodne z Biblią? Ewangelia Mateusza 5:29-30. O jakich robakach mowa w Ewangelii Marka 9:46?
  9. Jak inaczej w Biblii nazywa się to „piekło”? Objawienie 20:14-15.
  10. Co jeszcze w naszej Biblii jest tłumaczone jako „piekło”? Izajasz 14:15-17. Czy sprawiedliwi byli w tym piekle? Dzieje Apostolskie 2:25-27; Księga Jonasza 2:2; Psalm 18:4-5.